ตอนที่ 7 หน้าที่ลุงเช่า
“มึงกล้าทำร้ายกูเหรอ!”แสนพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมายืน พร้อมกับพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดน้ำเสียงไม่สำนึกแบบนี้ สีหน้าขึงขังแบบนี้ ผมอยากจะยกขาขึ้นฟาดหน้ามันอีกสักครั้งผมจึงเดินเข้าไปหามันใกล้ๆ เผื่อว่าจะได้ใกล้ๆตีนหน่อย
“แล้วใครใช้ให้มึงมาทำร้ายแฟนกูก่อนล่ะดูสิคอแดงหมดเลย” ผมขอใช้ประโยคนี้บอกทุกๆคนที่อยู่ตรงนี้ไปในตัวเลยเื่สถานะแฟนกับเื่ที่มันเข้ามาทำร้ายกระต่ายก่อนจะได้ไม่ต้องมานั่งอธิบายเยอะ
“ไอ้แสน ครั้งนี้มึงทำเกินไปจริงๆพ่อก็ไม่ใช่ เลิกมายุ่งกับไอ้กระต่ายมันสักทีเถอะว่ะ สงสารเด็กมัน พ่อก็ไม่มีแม่ก็ไม่สนใจ ทุกวันนี้มันก็พึ่งพาได้แค่ตัวเองตีนมือก็มีเหมือนกันทำไมไม่หัดทำมาหากินกันเอาเองบ้าง มาขอเงินไอ้ต่ายมันทำไมพวกกูนี่อายแทนมึงจริงๆ”
“ใช่ๆๆ กูก็อายแทน”พ่อค้าแม่ค้าแถวนี้พูดเป็เสียงเดียวกัน ผมเริ่มสงสารผู้หญิงตัวเล็กคนนี้แล้วสิพ่อก็ไม่มี แม่ก็ไม่สนใจ เธอมีชีวิตโตมาแบบไหนกันแน่นะ
แสนถูกชาวบ้านรุมด่าเสียงซอแซ่ไปหมดสีหน้าและสายตาของมันดูเลิ่กลั่ก จากนั้นมันจึงหันหลังแล้วเดินจากไปแต่ก่อนไปมันหันมามองผมกับกระต่ายที่ยืนอยู่ด้านในร้านด้วยสายตาไม่พอใจ
“เอ็งเป็อะไรมากหรือเปล่าไอ้ต่ายลุงว่าเอ็งควรจะไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันไว้สักหน่อยก็ดีนะพักนี้ไอ้แสนมันยิ่งเหิมเกริมขึ้นทุกที” ประโยคนี้ของลุงคนหนึ่งผมรู้สึกเห็นด้วยเป็อย่างยิ่ง
“จ้า หนูก็ว่าจะไปอยู่หนูต้องขอบคุณทุกๆคนมากนะคะ” กระต่ายยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณทุกคนรวมถึงผมด้วย
“ทีหน้าทีหลังเอ็งก็ร้องให้มันดังๆหน่อยสิ กว่าพวกข้าจะเห็น มันก็ทำร้ายเอ็งไปแล้วโชคดีที่วันนี้มีพ่อหนุ่มคนนี้ช่วยเอาไว้ทัน ว่าแต่แฟนเอ็งจริงๆเหรอ”จบประโยคนี้ของแม่ค้าคนหนึ่งทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ แล้วประโยคนี้ของแม่ค้าคนนั้นก็ทำให้สายตาของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้มองมาที่ผมเป็ตาเดียว
“จริงจ้า” อยู่ๆก็ได้มาเป็ลุงเช่าอยู่ๆก็ได้มีแฟนเด็ก แถมยังสวยถูกใจผมซะด้วย เฮ่อ...นี่มันอะไรกันเห็นทีว่าเื่นี้คงสนุก จนทำให้ผมหายเหงาลงไปได้เยอะเลยเชียวล่ะ
“อายุเยอะไปหน่อย”สายตาของผมหันไปมองหน้าคนพูดประโยคนี้ทันที แต่ไม่ได้ว่าอะไรเขาหรอกครับก็แค่แฟนปลอมๆ
“หนูชอบแก่ๆแบบนี้แหละยิ่งแก่ยิ่งมันไงจ๊ะ” ประโยคนี้ของเธอทำให้ผมเผลอไผลอมยิ้ม...ยัยกระต่ายน้อยนี่ก็กล้าดีเนอะทำเอาในใจของผมแอบสั่นไหวเบาๆ
“เป็คนแถวไหนล่ะทำไมไม่คุ้นหน้าเลย” กฎของลุงคือห้ามบอกเื่ส่วนตัวซึ่งผมก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้ด้วยว่าผมเป็ใครบ้านช่องอยู่ที่ไหนผมจึงหันไปมองหน้าเธอ แล้วส่งสายตาบอกให้เธอช่วยแก้สถานการณ์นี้ให้หน่อย
“เอ่อ...หนูเพิ่งจะลองคบกันยังไม่รู้เลยว่าจะไปกันรอดหรือเปล่า ทุกคนอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยนะจ๊ะ”ผมแอบขำในความหัวไวของเธอ เพิ่งจะลองคบกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้เองจริงๆนั่นแหละ
“ไปพวกเรากลับเถอะกระต่ายมันจะได้ทำงานต่อ ดูสิหน้าร้านพังยับเลย” ทุกคนพากันกลับร้านใครร้านมันผมหันไปมองหน้าร้านที่พังระเนระนาดเกลื่อนกลาด นั่นคือฝีมือของผมเองแล้วนั่นก็เป็งานของผมที่ต้องจัดการเก็บกวาดจากนักท่องเที่ยวกลายมาเป็พ่อบ้านได้ยังไงวะ...ชั้นบนยังถูพื้นไม่เสร็จเลย!
หลังจากที่เพื่อนบ้านทยอยแยกย้ายกันออกไปจากตรงหน้าร้านนี้แล้วผมกับเธอจึงเริ่มลงมือช่วยกันเก็บกวาด ในใจแอบระแวงว่าจะโดนเธอต่อว่าหรือเปล่ามีแจกันกับกระถางต้นไม้แตกส่วนดอกไม้ที่ประดับอยู่หน้าร้านเป็ดอกไม้ปลอมทำจากพลาสติกคงไม่เสียหายเท่าไหร่
“ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็ไร คอแดงเยอะเลยไปหาหมอมั้ย” ผิวของเธอขาวใสตามแบบฉบับสาวเหนือรอยแดงที่เกิดจากแรงบีบของคนชั่วเมื่อสักครู่จึงเห็นชัดเจน เธอคงเจ็บมากน่าดู
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวก็หาย”
“เจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยมั้ย”
“จะว่าบ่อยก็บ่อยจะว่าไม่บ่อยก็ไม่บ่อย แต่ไม่อยากให้มีเลยจะดีมาก”
“แล้วแม่ของหนูล่ะ”
“แม่เหรอ...ตอนนี้ก็น่าจะทำงานรับจ้างหาเงินเลี้ยงผัวคนนี้แหละแกไม่ค่อยได้มีเวลาหยุดพักหรอก หนูกับแม่เลยไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน”
“คิดถึงแม่มั้ย”
“ไม่หรอกชินแล้วต่างคนต่างอยู่เถอะ ถ้าเขาเลือกผู้ชายคนนั้นก็เลือกไป หนูไม่ได้ว่าอะไรแล้วแต่เขาขออย่างเดียวอย่ามายุ่งวุ่นวายก็พอ”
“เขาจะเอาเงินสองหมื่นไปทำอะไร”
“หนูไม่รู้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย”
“มาขอแบบนี้บ่อยเลยเหรอ”
“มาขอบ่อยอยู่ บางครั้งหนูก็ให้บางครั้งหนูก็ไม่ให้ แต่ทุกครั้งก็แค่พันสองพัน แต่ครั้งนี้ขอสองหมื่นฝันไปเถอะเื่อะไรหนูจะให้” เธอเช่าลุงได้ตั้งเจ็ดวัน เธอน่าจะเป็คนมีฐานะพอสมควรมองจากร้านของเธอแล้ว ออร์เดอร์ค่อนข้างเยอะอยู่
“ถ้าเขามีความจำเป็จริงๆล่ะ”ผมคิดว่าควรจะสอบถามเขาคนนั้นก่อนว่ามีความจำเป็อะไรถึงอยากได้เงินสองหมื่นมากขนาดนี้มากถึงขนาดต้องลงไม้ลงมือกับผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือทำไปเพราะสันดานเื่นี้ผมเองก็ไม่แน่ใจ
“แล้วเกี่ยวอะไรกับหนูด้วยล่ะเขาไม่ใช่พ่อหนูสักหน่อย”ก็จริงอย่างที่เธอพูด...ดูจากการกระทำของคนชั่วเมื่อสักครู่นี้แล้วต่อให้มีปัญหาจริง ก็ไม่น่าช่วยเหลืออยู่ดี
“แล้วพ่อของหนูล่ะ” ผมถามต่อเมื่อสักครู่ผมได้ยินว่าพ่อไม่มี พ่อของเธอไปไหน
“เลิกกับแม่ั้แ่หนูยังเล็กยังจำความแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ จากนั้นแม่ก็มีสามีใหม่มาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ไอ้สารเลวคนนี้นี่แหละ”
“เคยคุยกับแม่เื่นี้มั้ย”
“คุยว่าอะไร”
“คุยว่าให้เลิก พี่ว่าแม่คนเดียวหนูน่าจะเลี้ยงแม่ได้สบายอยู่หรอกมั้ง”ผมมองว่าเธอมีอาชีพ มีเงิน แต่จะมีมากมีน้อยแค่ไหนผมไม่รู้ ร้านนี้ก็ไม่ได้คับแคบเอาแม่มาอยู่ด้วย ช่วยกันหยิบจับงานในร้าน หรือจะให้แม่ช่วยทำกับข้าว ทำความสะอาดผมว่าอยู่ด้วยกันสองคนแม่ลูกน่าจะมีความสุขดีออก
“เคยคุยแต่นานแล้วที่เลิกไม่ได้ไม่ใช่แม่ไม่อยากเลิก แต่ไอ้ปลิงนั้นมันไม่ยอมไปต่างหากล่ะเกาะแม่แน่นเลย ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป แม่คงไม่อยากให้หนูเดือดร้อนแม่ก็เลยต้องอยู่กับมันแบบนั้นต่อไป คงเป็เวรเป็กรรมมั้ง เวรกรรมใครเวรกรรมมันหนูเป็แค่ลูกจะไปทำอะไรได้”
“อือ...ก็จริง”
4K
