กริ๊งงง...... กริ๊งงง...... กริ๊งงง......
เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานส่งเสียงดัง เรียกเ้าของเครื่องที่ กำลังตั้งใจจดจ่ออยู่กับการทำงาน ให้ก้มลงมองว่าใครกันที่โทรเข้ามาในตอนนี้ และก็เห็นชื่อของภูธิปนั้นเองที่โทรเข้ามา
“ฮัลโล!!... ธิปว่าไง??”
ตวิษาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด แล้วนำไปแนบหู กรอกเสียงไปตามสาย ให้คนที่โทรเข้ามาได้รับรู้ว่าเธอกำลังรับสายอยู่ในขณะนี้ โดยที่สายตากลมโต กลับไปมองดูงานที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้า
“ฮัลโล!! ไก๊ด์ ไอ้ดิษฐ์มันไม่สบายเป็ไข้เืออก ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล วันศุกร์นี้เราไปรับไก๊ด์ที่บริษัทแล้วไปเยี่ยมกันนะ”
ภูธิปได้ยินเสียงหวานๆ ของตวิษาแล้ว จึงพูดเข้าจุดประสงค์ที่โทรเข้าในทันที เพราะรู้ว่าตอนนี้เป็่เวลาทำงาน เขาไม่อยากที่จะรบกวนเวลามาก รู้ว่างานของตวิษาเยอะพอๆ กับงานของเขานั่นแหละ
“ไม่เอาๆ หากธิปจะไปเยี่ยมดิษฐ์ก็ไปคนเดียวเลย เรายังไม่อยากให้ใครรู้เื่ของเรา เรายังไม่พร้อม”
ตวิษาตอบปฏิเสธไปโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความเลย จึงทำให้คนตัวโตกว่าที่โทรเข้ามา นิ่งเงียบไปเลย
“เอาอย่างนั้นก็ได้”
เป็นานกว่าที่ตวิษาจะได้ยินเสียงพูดของภูธิป ซึ่งหากฟังดีๆ จะรับรู้ว่าน้ำเสียงนั้น มีความน้อยเนื้อต่ำใจผสมอยู่ด้วยมิใช่น้อย ที่ตวิษาไม่พร้อมที่จะเปิดเผยเื่ระหว่างเธอกับเขา ให้เพื่อนๆ ได้รับรู้ พอกล่าวจบภูธิปก็กดวางสายไปเลย
“อะไรของเขาวะ!!?? พูดแค่นี้ก็วางสายไปเลยเหรอ!!”
ตวิษาพูดพึมพำกับโทรศัพท์มือถือ เมื่อได้ผละโทรศัพท์มือถือที่แนบหูออกมามองดูหน้าจอแล้ว แต่ภายในใจก็เหมือนจะรู้แหละว่าที่ชายหนุ่มมีปฏิกิริยาอย่างนี้เกิดจากอะไร ซึ่งเธอก็ไม่พร้อมที่จะเปิดเผยเื่ระหว่างกับเขา ให้ใครต่อใครได้รับรู้จริงๆ นี้ เธอยังหวงความโสด ยังไม่อยากเปลี่ยนสถานะเป็อย่างอื่น
กริ๊งงง...... กริ๊งงง...... กริ๊งงง......
แต่ยังไม่ทันที่จะวางโทรศัพท์มือถือลงไว้บนโต๊ะ ก็มีสายเรียกเข้าจากอัณณิกาซะก่อน ตวิษาจึงกดปุ่มรับสาย แล้วนำโทรศัพท์มือถือไปแนบที่หู
“ฮัลโล!! หนูแอ๋ม”
ตวิษากรอกเสียงทักทายไปตามสาย ด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดา เหมือนว่าเมื่อ่เวลาที่ผ่านมา ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นยังไงยังงั้น
“ฮัลโล!! ไก๊ด์ ไก๊ด์รู้เื่ดิษฐ์เข้าโรงพยาบาลแล้วหรือยังอ่ะ??”
เมื่ออัณณิกาได้ยินเสียงทักทายของตวิษาแล้ว จึงถามเข้าประเด็นเลยในทันที เพื่อไม่ให้เสียเวลา
“เรารู้แล้ว ธิปเขาโทรมาบอกว่าดิษฐ์เป็ไข้เืออก ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล เขาชวนเราไปเยี่ยมวันเสาร์นี้ด้วยกัน แต่เรายังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยเื่ของเรากับเขาอ่ะหนูแอ๋ม เราก็เลยไม่ไปเยี่ยมดิษฐ์ด้วยกันกับธิป”
ตวิษาตอบเพื่อนไปตามความจริง โดยไม่คิดจะปิดบังเพื่อนคนนี้เลย
“แหมๆ จะปิดไปถึงไหนย่ะ สวยเลือกได้จริงๆ เพื่อนเรา.... งั้นวันนี้เลิกงานเราไปเยี่ยมดิษฐ์กันไหมล่ะ??”
อัณณิกากระแหนะกระแหนตวิษาพอหอมปากหอมคอ ก่อนจะชวนกันไปเยี่ยมกัลย์ดิษฐ์ ที่โรงพยาบาลวันนี้เลย
“อือออ!!!!...... ก็ได้ งั้นเย็นนี้เจอกันนะ”
ตวิษาทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก และคิดว่าไปวันนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะไหนๆ เธอก็คิดอยากจะไปเยี่ยมกัลย์ดิษฐ์อยู่แล้ว ก็ไปเยี่ยมวันนี้กับอัณณิกาซะเลยดีกว่า
“โอเค!! แล้วเจอกันตอนเย็นนะ”
อัณณิกากล่าวจบก็วางสายการสนทนาจากตวิษาไป ตวิษาจึงวางโทรศัพท์มือถือลงไว้ที่โต๊ะ สายตาจับจ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ และตั้งใจจดจ่ออยู่กับงานที่ทำค้างอยู่ เพื่อจะได้เคลียร์งานให้เสร็จก่อนเลิกงาน เพราะจะต้องรีบออกจากบริษัทไปพบกับอัณณิการ เพื่อจะได้ไปเยี่ยมกัลย์ดิษฐ์ด้วยกัน
๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑
1K
