เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

"อยู่ทางนั้น!! ไอ้สองคนนั่น!!"

        ที่เชิงเขา บรรดาหมาทั้งหลายกำลังวิ่งสุดแรง

        สุนัขตำรวจเงยหน้ามองไปยังหลุมเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยวัชพืชด้านหน้าแล้วตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

        ทิเบตันมาสทิฟที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า "รู้แล้วๆ!ทุกตัวก็ได้กลิ่นทั้งนั้นแหละ! แกจะตื่นเต้นอะไรนักหนา!คิดว่าเป็นสุนัขตำรวจแล้วจะวิเศษวิโสรึไง!"

        สุนัขตำรวจหันไปมองทิเบตันมาสทิฟ พูดราวกับกัดฟันว่า"เดี๋ยวพอไล่ผู้ชายผมยาวนั่นทัน ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!หมอนั่นทำร้ายผู้ดูแลของฉัน! ฉันจะล้างแค้น!! แล้วฉันก็มีชื่อนะฉันชื่อเฮยอวิ๋น!!"

        สวี่มั่วกวาดตามองมันแวบหนึ่งก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงหงุดหงิดมาตลอดที่แท้ผู้ดูแลของมันถูกทำร้ายนี่เอง

        ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นในอินเทอร์เน็ตอยู่บ่อยๆ ว่าสุนัขตำรวจกับผู้ดูแลมักจะมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก

        "โอ้ เป็นแบบนั้นเองสินะ"ทิเบตันมาสทิฟพูดด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจนัก "เจ้าของของแกดีกับแกเหรอแต่เจ้าของเก่าฉันน่ะ พอฉันก่อเรื่องแค่ครั้งเดียว หมอนั่นก็จะฆ่าฉันเอาไปทำหม้อไฟกินแล้ว..."

        สุนัขตำรวจเฮยอวิ๋นหันไปมองทิเบตันมาสทิฟอีกครั้งสีตาแฝงความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

        มันมองกลับไปข้างหน้า ทันใดนั้น ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมา "เจอแล้ว!อยู่ตรงนั้น!!"

        ในระยะสิบกว่าเมตรเบื้องหน้ากลุ่มหญ้าสูงเกือบสองเมตรกำลังไหวอย่างต่อเนื่อง เงาร่างสองร่างปรากฏให้เห็นรางๆ

        ดวงตาของเฮยอวิ๋นพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง กู่ร้องคำรามแล้วพุ่งทะยานออกไปอย่างรุนแรง

        ในเวลาเดียวกัน สวี่มั่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งตัวออกไปเช่นกันแถมยังเร็วกว่าอีกฝ่ายเสียอีก พริบตาก็แซงหน้าไปมุ่งเป้าไปยังร่างหนึ่งที่อยู่ท้ายสุดในกลุ่มสองคนเบื้องหน้า!

        ชายคนนั้นได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านหลังก็หันกลับไปมองด้วยความตกใจในแววตามีทั้งความตื่นตระหนกและงุนงง เพราะมองไม่เห็นตำรวจแต่กลับเห็นหมาทั้งฝูงกำลังไล่ตามมา

        แววตาเขาพลันแข็งกร้าว ชักปืนขึ้นจะยิงทันที

        แต่สวี่มั่วย่อมไม่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจอีกฝ่ายที่เขารีบพุ่งออกมาก่อนก็เพื่อกันไว้ก่อน

        พริบตาที่อีกฝ่ายยกมือขึ้น เขาก็พุ่งมาถึงด้านหลังแล้วกระโจนขึ้นฟาดอุ้งเท้าใส่มือที่ถือปืนของอีกฝ่าย อีกอุ้งเท้ากดลงที่ใบหน้า

        "โอ๊ย!!"

        ชายคนนั้นกรีดร้องลั่น ล้มลงไปกองกับพื้นทันทีข้อมือมีรอยเลือดเป็นแนว ปืนในมือกระเด็นหล่นลงพื้น

        "โฮ่ง!!"

        เสียงเห่าด้วยความเดือดดาลดังขึ้น สุนัขตำรวจเฮยอวิ๋นพุ่งมาถึงทันควันขย้ำเข้าที่มือซ้ายของชายคนนั้น แล้วส่ายหัวอย่างดุเดือด

        "อ๊ากกก!!"

        เสียงกรีดร้องยิ่งแหลมสูงชายที่มีน้ำหนักเกือบร้อยกิโลกรัมถูกหมาตัวหนึ่งลากไปตามแรงกัดเลือดแดงฉานเปื้อนแขนจนดูน่าสยดสยอง

        สวี่มั่วกระโดดถอยมายืนด้านข้าง ปล่อยให้เฮยอวิ๋นจัดการต่อ

        เขาเงยหน้ามองไปยังด้านหน้า กำลังจะไล่ตามอีกคนที่เหลือ แต่จู่ๆก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์อันตรายอย่างรุนแรง!

        ปัง!!

        เสียงปืนแหลมสูงดังขึ้น เขาเห็นใบหญ้าตรงหน้าถูกยิงทะลุลูกกระสุนพุ่งตรงมาในสายตา คิดจะหลบก็ไม่ทันเสียแล้ว!

        กระสุนนัดนี้คงเป็นอีกฝ่ายลั่นไกส่งเดชเพราะตกใจ...แต่ดันเล็งมาตรงเขาพอดี!

        จะว่าไปแล้ว ต่อให้ป้องกันดีแค่ไหน ก็ยังเลี่ยงเหตุไม่คาดฝันไม่ได้!

        ฟิ่ว!

        ในเสี้ยววินาทีที่กระสุนจะถึงตัวสวี่มั่วรู้สึกว่าปลอกคอรอบคอสั่นเบาๆ พลังพิเศษบางอย่างพลันแผ่กระจายออกมา

        เกราะพลังงานใสปรากฏขึ้นตรงหน้าลูกกระสุนกระแทกใส่เกราะแล้วชะงักทันทีราวกับจมลงในปลักโคลน เคลื่อนต่อไม่ได้อีก!

        ไอเทมพิเศษ...ปลอกคอคุ้มกัน!!

        วินาทีถัดมา เกราะพลังงานใสก็สั่นวูบแล้วสลายหายไปขณะที่กระสุนนั้นเหมือนหมดแรง ตกลงข้างเท้าสวี่มั่วทันที

        สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ทำให้หญ้ารอบข้างโน้มเอนไปด้านหนึ่ง

        สวี่มั่วสะท้านเฮือก ก่อนจะได้สติกลับคืนมา!

        ...ในห้วงเสี้ยววินาทีก่อนหน้านั้นเขารู้สึกราวกับความคิดของตัวเองหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ตอนนี้เมื่อได้สติกลับคืนความรู้สึกเหมือนเพิ่งเดินกลับมาจากประตูนรกก็ถาโถมเข้าใส่!

        เขาไม่ทันได้คิดอะไรมาก มองทะลุผ่านหญ้าที่ปลิวไหวเห็นชายร่างผอมคนหนึ่งในระยะสิบกว่าเมตรกำลังถือปืนเล็งมาทางนี้สีหน้าเหี้ยมเกรียม!

        จะยิงอีกแล้ว?!

        ขนทั่วตัวสวี่มั่วชี้ฟูในพริบตา เขาตกใจสุดขีด รีบพุ่งหลบออกด้านข้าง

        แต่ในจังหวะที่ชายคนนั้นกำลังจะเหนี่ยวไก

        "โฮ่งงง!!"

        ทันใดนั้น เสียงเห่าด้วยความโกรธก็ดังลั่นเงาดำสายหนึ่งพุ่งออกจากพุ่มหญ้าข้างชายคนนั้นกระโจนเข้าใส่จนอีกฝ่ายล้มลงไปกับพื้น!

        เป็นทิเบตันมาสทิฟตัวนั้นเอง!!

        "อ๊ากก!!"

        ปัง!!

        "เอ๋งงง..."

        เสียงกรีดร้อง เสียงปืน และเสียงครวญของสุนัขดังแทบจะพร้อมกัน!

        หัวใจของสวี่มั่วบีบรัดแน่นทันที ความโกรธทะลักขึ้นถึงขีดสุดเขาใช้สี่ขากระโจนสุดแรง ทะยานถึงตัวชายคนนั้นในพริบตา

        เห็นฝ่ายนั้นกำลังยกมือที่ถือปืนขึ้น เขาตวัดสายตาวาวโรจน์แล้วกัดลงไปอย่างไร้ปรานี!

        กร๊อบ!!

        "อ๊ากกก!!"

        ข้อมือของชายคนนั้นถูกกัดจนหัก เลือดไหลทะลัก ปืนในมือร่วงลงพื้นเสียงกรีดร้องดังลั่น

        สวี่มั่วผละออก หันไปมองทิเบตันมาสทิฟที่ยังทับอยู่บนร่างชายคนนั้นแล้วร้องถามด้วยความร้อนรน "เป็นอะไรรึเปล่า!!"

        "กรร...กรร..."

        เสียงคำรามในลำคอดังขึ้น พอมองดีๆจึงเห็นว่าทิเบตันมาสทิฟยังคงขย้ำมืออีกข้างของชายคนนั้นไว้แล้วส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางเหมือนจะไม่ยอมปล่อยโดยเด็ดขาด

        ไม่เป็นไร?

        สวี่มั่วถึงกับโล่งอก เขามองดูอย่างแปลกใจพลางถามต่อว่า"เมื่อกี้ไม่โดนยิงเหรอ"

        พอได้ยินคำถามของเขา ทิเบตันมาสทิฟถึงหยุดกัดแล้วคลายปากออกจากนั้นก็พูดอย่างงุนงงว่า "โดนยิง? เอ๊งๆ...บรู๋ว...เอ๋งๆๆ...บรู๋ววววว!!"

        มันพูดไปครึ่งหนึ่งก็ดูเหมือนเพิ่งจะรู้ตัว จู่ๆ ก็ร้องโหยหวนเสียงดังร่างเอียงแล้วกลิ้งลงไปนอนกับพื้น พยายามเงยหัวหันไปมองด้านหลังอย่างยากลำบาก

        สวี่มั่วเพ่งมองตามไป แล้วก็เห็นว่าตรงต้นขาหลังซ้ายของมันมีเลือดแดงฉานไหลนองไปทั้งแถบ!

        โดนยิงจริงๆ ด้วย!

        สวี่มั่วรู้สึกใจหายวาบ รีบเข้าไปดูอาการทันทีพบว่ากระสุนเจาะผ่านต้นขาไป แม้ไม่โดนกระดูก แต่ดูเหมือนจะเฉียดเส้นเลือดเลือดถึงได้ไหลไม่หยุด ขนหนาทึบบริเวณขาถูกย้อมแดงจนชุ่ม

        ตอนนี้ทิเบตันมาสทิฟรู้สึกตัวเต็มที่แล้วร้องโอดครวญเสียงสั่นเครือไม่หยุด ถ้าแปลเป็นภาษาคนก็คงจะประมาณว่า

        "เจ็บ! เจ็บอะ!! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!! ลูกพี่!ผมจะตายมั้ย!! มันเจ็บมากเลย!!"

        "เงียบหน่อย! แกเป็นทิเบตันมาสทิฟนะ!ไม่มีจิตใจนักสู้เลยรึไง!!" สวี่มั่วดุเสียงเครียด "ไม่ต้องห่วง!แกไม่ตายหรอกน่า!!"

        เขารีบเปิดหน้าจอระบบ เลือกไอเทม 'ยารักษา' แล้วกดใช้ทันที!!

        [ยืนยันคำสั่ง... ใช้ยารักษา x1... ยืนยันเป้าหมาย... ใช้งานสำเร็จ]

        เมื่อเสียงแจ้งจากระบบดังขึ้น ไอเทมในคลังหายไปหนึ่งชิ้นแล้วสวี่มั่วก็เห็นทันทีว่า แผลบนขาของทิเบตันมาสทิฟ เลือดหยุดไหลแล้ว

        หากมองดูดีๆ ยังเห็นกล้ามเนื้อตรงบาดแผลขยับยุบพองอย่างชัดเจนแล้วค่อย ๆ สมานกันจนเล็กลงเรื่อย ๆ!!