บุรุษจอมเพี้ยน ทะลุมาเกรียนที่ต่างโลก

        “ไม่เอาน่า ปกติผมจะเป็นคนร้องไห้แล้วพี่กับยัยรินก็คอยปลอบไม่ใช่เหรอ ดูซิ ร้องไห้ตาแดงหมดแล้ว แถมจมูกยังมีน้ำมูกอีก เสียชื่อสองสาวงามแห่งโรงเรียนวีนัสหมด ฮ่าๆ...” ราฟพูดพลางเรียกผ้าเช็ดหน้าสองผืนจากแหวนมิติของเขาออกมาซับน้ำตาให้สองสาว

        “ฮึ ก็น้องชายที่ฉันคิดว่าไร้พลังดันไปมีเรื่องกับตระกูลหลักอันดับหนึ่งนี่ จะไม่ให้พวกฉันเป็นห่วงได้ยังไง...แล้วนี่นายไปทำอะไรมาถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้” เลิฟที่พึ่งถูกซับน้ำตาถามเสียงสั่นเครือขณะคลายตัวจากอ้อมแขนจากน้องชายของเธอ

        “ก็ไม่มีอะไรมากหรอก มันเป็นเพราะผมพึ่งค้นพบพลังเมื่อไม่นานมานี้ แต่กว่าจะได้พลังระดับนี้มาก็แทบตายเลย” ราฟตอบพี่สาวของเขายิ้มๆ ก่อนจะนึกไปถึงช่วงเวลาที่เขาฝึกร่างกายในห้องฝึกฝนในระดับแรงโน้มถ่วง 100 เท่าขึ้นมา

        “งั้นเหรอ...แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ตอนนี้ฉันมีน้องชายเป็นถึงผู้ใช้พลังระดับ SSS ที่มีไม่กี่คนบนโลกเนี่ย คราวนี้แหละ พวกคุณชายหน้าหม้อที่จะมาจีบฉันกับยัยรินจะได้เลิกมากวนซักที...”

        ครืนนนน

        ไม่ทันที่เลิฟจะพูดจบ ประธานสาวแห่งโรงเรียนวีนัสก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารของน้องชายเธอที่แผ่ออกมาจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และมันยังกระจายออกไปทั่วเมืองอวาลอนจนทำให้ทุกคนที่อยู่ในเมืองรู้สึกหายใจไม่ออกไปครู่หนึ่ง โดยที่ตัวของเธอและน้องสาวไม่รู้สึกถึงมัน พวกเธอเพียงแค่มองเห็นไอสังหารที่แผ่ออกมาจากราฟเท่านั้น

        “พะ พี่ราฟ...?” รินที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นราฟทำหน้าเย็นชาร้องถามด้วยความกลัวเล็กน้อย เพราะเธอไม่เคยเห็นพี่ชายของเธอเป็นแบบนี้มาก่อน

        “หืม...อ้ะ ขอโทษทีนะริน พี่แค่หงุดหงิดนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่เรื่องที่ถูกตามจีบนี่เป็นยังไง เล่าให้ผมฟังทีสิพี่เลิฟ” ราฟยิ้มหวานให้รินก่อนจะหันมามองเลิฟที่ยิ้มแห้งๆให้น้องชายของเธอ

        “มะ ไม่มีอะไรหรอก แค่พวกคุณชายจากตระกูลหลักที่ฉันซัดให้หมอบไม่ได้เพราะกลัวอำนาจของพวกเขาน่ะ แต่พอมีนายที่เป็นผู้ใช้พลังระดับ SSS แล้วก็ทำให้ฉันมีฐานะเทียบเท่าพวกนั้นแล้ว คราวนี้ล่ะแม่จะอัดให้จนครอบครัวมันจำหน้าไม่ได้เลยคอยดู!” เลิฟพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา

        “ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็โล่งใจ” ราฟพยักหน้าให้เลิฟยิ้มๆ คิ้วที่ขมวดกันของเขาเริ่มคลายออก

        “จะว่าไปพี่ตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ...โห พี่มีซิคแพคด้วย!? พี่เลิฟ มาดูนี่สิ กล้ามพี่เขาแน่นมากเลย อุหวา...” รินที่กำลังกอดราฟอยู่ยกมือขึ้นมาลูบไล้ร่างกายท่อนบนของพี่ชายเธอที่ตอนนี้กำลังอ้าปากค้างอยู่ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาบอกเลิฟด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

        ‘...’ ราฟ

        “ยัยริน! ทำไมถึงทำตัวไม่น่ารักแบบนี้!” เลิฟที่เห็นการกระทำของน้องสาวบ่นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดกันแน่นขณะเดินมาแยกตัวทั้งสองคนออกจากกันแล้วพูดต่อว่า

        “...เธฮต้องเปิดเสื้อเขาขึ้นมาดูสิถึงจะรู้ว่ามีหรือไม่มี ไหนดูซิ...หูยยย ราฟน้อยของพี่สาวคนนี้ล่ำขึ้นเยอะเลย สาวๆคงติดกันตรึมล่ะสิ แล้วนี่คงไม่ได้ไปทำให้สาวน้อยคนไหนเสียใจใช่มั้ย? แต่หน้าท้องนายนี่แน่นจริงๆนะเนี่ย...”

        “...” ราฟ

        ‘ตอนเด็กเป็นยังไง ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้นสินะยัยพวกนี้’ ราฟคิดอย่างเหนื่อยใจแล้วคิดต่อว่า

        ‘ดูเหมือนความรู้สึกและความทรงจำของเรากับราฟคนก่อนมันจะหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวแล้วสินะ ถึงได้ทำให้ตัวเราโกรธเวลาได้ยินว่าพี่สาวกับน้องสาวมีคนมาจีบเนี่ย’

        “นี่ๆ เลิกจับหน้าอกฉันได้แล้วน่ายัยริน แล้วก็นะพี่เลิฟ ผมไม่ใช้หมานะจะได้ลูบท้องไปมาน่ะ”

        “ชิ แค่แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้รึไง ทั้งที่เมื่อก่อนก็อาบน้ำด้วยกันแท้ๆ พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนานแต่นายกลับหวงตัวกับพี่สาวคนนี้งั้นเหรอ! ฮึก...นายไม่รักพวกฉันแล้วใช่มั้ย” เลิฟพูดด้วยน้ำตาที่เอ่อคลออีกรอบ

        “ใช่ๆๆ หรือว่าพี่ไม่เห็นพวกหนูเป็นครอบครัวแล้ว!” รินตัดพ้อขึ้นมาอีกคน

        “...ไอ้เมื่อก่อนที่ว่านั่นมันตอนผม 9 ขวบไม่ใช่เรอะ!?” ราฟได้ยินคำพูดของพี่สาวถึงกับเอามือกุมหัว

        “...”

        “เห้อ เอาเถอะ อยากทำอะไรก็รีบทำ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ...”

        “เย้!” เมื่อเลิฟและรินได้ยินแบบนั้นทั้งสองคนก็ร้องดีใจเสียงดังจนราฟได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

        .

        .

        .

        ‘หุๆ ดูเหมือนแฟนของเธอกำลังโดนลวนลามอยู่นะอิงอิง’ เฮเมร่าที่กำลังเอาหูแนบประตูอยู่ส่งกระแสจิตให้หลินอิงอิงเพราะรู้จากปากน้องสาวของเธอว่าราฟหูดีมาก เลยต้องสื่อสารกันแบบไม่ส่งเสียง

        ‘หึ ตอนอยู่กับฉันเอาแต่พูดกวนประสาท แต่พออยู่กับพี่สาวดันพูดเสียงอ่อนเชียวนะ เจ้าเด็กสองหน้าเอ๊ย...ดะ เดี๋ยวสิคะพี่เฮเมร่า หนูก็บอกไปแล้วนี่ว่าหนูกับหมอนั่นไม่ได้เป็นแฟนกันซักหน่อย’ หลินอิงอิงที่ถอนหูของเธอออกมาจากประตูห้องบ่นออกมาก่อนจะหันมาปฏิเสธเฮเมร่าในใจเสียงแข็งพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสี

        ‘จ้าๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพวกเขาออกมาเห็นซะก่อน’

        ‘ก็ได้ค่ะ’ หลินอิงอิงถอนหายใจในความขี้เล่นของพี่สาว จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่ห้องรับรองของกิลด์เพื่อรอให้ราฟคุยกับเลิฟและรินเสร็จ

        .

        .

        .

        “พี่อิงอิงคะ ราฟฝากนี่มาให้ค่ะ”

        ภายในห้องรับรองของกิลด์แสงดาราที่หลินอิงอิงกับเฮเมร่ากำลังนั่งรอพวกราฟอยู่ เลิฟและรินก็เดินเข้ามาพร้อมกับส่งกระดาษที่เขียนด้วยลายมือของราฟมาให้เธอ

        ‘อะแฮ่มๆ...แบบว่าผมมีธุระต้องไปจัดการ เชิญครูหลินคนสวยกลับไปก่อนเลยนะครับ อ้อ แล้วก็ฝากดูแลเลิฟกับรินด้วยนะครับ ผมอยากให้พวกเธอพักผ่อนหลังเจอเรื่องร้ายๆ และผมไว้ใจครูให้ดูแลพวกเธอ ถ้าครูช่วยผม ผมจะตอบแทนด้วยการยอมทำตามคำขอครูหนึ่งอย่าง ผมเขียนที่อยู่ของผมไว้ให้แล้ว อ้ะ ไม่ต้องคิดถึงผมนะครับ เพราะยังไงผมก็จะกลับมาหาครูอยู่ดี คริๆ’

        “กรอดดด...เจ้าหมอนี่ จะไปก่อเรื่องที่ไหนอีกล่ะเนี่ย...” หลินอิงอิงที่อ่านข้อความจบบ่นออกมาเสียงดัง ก่อนจะเงยหน้ามามองเลิฟและรินที่กำลังพูดคุยกันว่าจะไปเที่ยวที่ไหนในเมืองไอรีนดี

        “ช่วยไม่ได้ล่ะนะ” ครูสาวยิ้มบางๆออกมาก่อนจะบอกลาเฮเมร่าแล้วพาสองสาวตระกูลดาร์เซียไปที่แท่นเทเลพอร์ตเพื่อเดินทางกลับสู่เมืองไอรีน

        .

        .

        .

        หอพักของราฟ

        ฟุบบบ

        “เสร็จธุระแล้วเหรอ” ซุนหรงที่กำลังนั่งป้อนอาหารให้โกโก้อยู่หันมาถามราฟ หลังจากที่ราฟพาเขาออกมาจากเมืองเทียนหลง เขาก็ถูกชายหนุ่มพามาอยู่ที่ห้องนี้เพื่อรอให้ราฟทำธุระของเขาก่อน โชคดีที่ในห้องมีเด็กสาวที่เป็นร่างจำแลงของอสูรหมื่นพิษที่แสนน่ารักอยู่ ทำให้เขาที่รักเด็กยินดีที่จะรออยู่ที่นี่

        “ครับ...โอ๊ะๆ” ราฟพยักหน้าให้กับซุนหรง แต่เขาก็ต้องรีบรับร่างน้อยๆของเด็กสาวที่พุ่งตัวเข้ามากอดเอวแล้วเอาหน้าถูกับท้องของเขาก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้ชายหนุ่มผมเทา

        “ราฟฟฟ...พี่ซุนหรงใจดีมากเลย เขาสั่งเนื้อวัวสายฟ้าย่างระดับ SS มาให้หนูกินตัวนึงด้วยล่ะ อร่อยมากเลย ฮิๆ”

        “ดีแล้วๆ ขอบคุณมากนะครับพี่แว่น” ราฟลูบหัวเด็กสาวหันมาขอบคุณซุนหรง

        “ด้วยความยินดีครับ แต่แค่นี้เทียบไม่ได้กับการที่คุณช่วยทำให้ความฝันของผมสำเร็จหรอกครับ ว่าแต่เรื่องที่เราคุยกัน...”

        “อ้อ เดี๋ยวผมจัดการให้ตอนนี้เลยครับ” ราฟฉีกยิ้มก่อนจะแตะหูฟังของเขาเพื่อติดต่อกับใครบางคน