ประโยคสุดท้าย

บทนำ

“แม่คะ ฟ้าง่วงแล้วค่ะ แม่พาฟ้าเข้านอนที…”

เด็กหญิงฟ้าไพลินท์วัยแปดปีแต่รูปร่างผอมและสูงเกินวัยหมุนลูกบิดประตูห้องมารดาดังแกร่ก เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อ๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความมืดครึ้มภายในห้อง ก่อนเธอจะชะงักไปเมื่อเหลือบเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่ข้างเตียงมารดา

“แม่…คะ”

เธอเดินเตาะแตะๆ เข้ามาใกล้เงาตะคุ่มๆ นั้นอย่างลังเลนิดๆ และส่งเสียงร้องเรียกมารดาอย่างไม่มั่นใจ

“แม่…”

ฟ้าไพลินท์กรีดร้องโหยหวนเมื่อเห็นภาพเงาตะคุ่มๆ นั้นชัดถนัดตา จากแสงไฟระเบียงทางเดินที่สาดเข้ามาผ่านบานประตู เด็กหญิงไม่รู้เลยว่า นั่นจะเป็๞คำพูดคำสุดท้ายของเธอ ก่อนที่จะพูดออกมาเป็๞คำไม่ได้อีกเลย…ตลอดกาล

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะภาพร่างของกะรัต-มารดาของเธอที่นอนเหยียดยาวอยู่ข้างเตียง มือเท้ากางเหมือนคนดิ้นทุรนทุรายก่อนถึงเวลาสุดท้ายของชีวิต กะรัตสวมชุดนอนแบบกระโปรงสีขาวฟูฟ่องอย่างที่ชอบใส่ประจำ ๲ั๾๲์ตาคู่สวยของกะรัตเหลือกกว้าง น้ำลายฟูมปาก ตัวแข็งเกร็ง ประทับเข้าไปในสมองน้อยๆ ของฟ้าไพลินท์ เด็กหญิงเบิกตากว้างด้วยความ๻๠ใ๽ อ้าปากค้าง ไม่รับรู้ว่ามีร่างสูงใหญ่ของคุณอาที่รักซึ่งรีบวิ่งมาตามเสียงร้องของเธอ พร้อมกับร้องอย่าง๻๠ใ๽เมื่อเห็นภาพเดียวกันกับฟ้าไพลินท์ โดยมีเสียงโทรทัศน์ในห้องกะรัตยังคงดังลั่นๆ เป็๲เสียงประกอบ

“พี่แก้ว!” ชายหนุ่มรีบโผเข้าไปหาร่างของพี่สาวคนเดียว เขย่าตัวเธอเหมือนจะพยายามปลุกเธอให้ฟื้น ในขณะที่ฟ้าไพลินท์ยืนตัวแข็ง เอามือปิดปาก ๞ั๶๞์ตาเบิกโพลงมองดูอาหนุ่มเขย่าร่างแม่ตัวเองด้วยความ๻๷ใ๯อย่างรุนแรง ในใจของเด็กหญิงอื้ออึงไปด้วยความคิดที่ว่า

“แม่ แม่จ๋า แม่จะทิ้งหนูไปหรือจ๊ะ”

แล้วร่างน้อยๆ ก็ทรุดฮวบลงบนพื้น สิ้นสติลงไปอีกคน ปล่อยให้กลินท์-ชายหนุ่มคนเดียวในห้องนั้นมองร่างหลานสาวที่ฟุบแน่นิ่งไป และร่างของพี่สาวที่นอนเหยียดเกร็งตัวเย็นเฉียบสลับไปสลับมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี