ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

นายกองเยี่ยหลี่ ต่อสู้กับซีเอ๋อร์ จนเขาเกือบจะสังหารซีเอ๋อร์ ได้ในอีกไม่ช้า เหลือรอเพียงเวลาที่จะฆ่าเท่านั้น เขาหันออกไปมองรอบทิศเพื่อตรวจตราสถานการณ์รบทั้งหมด แต่แล้วเขาก็ต้องหน้ามืดทะมึน กลับไม่เห็นน้องชายอยู่อีกต่อไป ดวงตาของเขาเริ่มฉายแววบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก เดือดดาลแบบไม่เคยเป็นมาก่อน กวาดตามองออกไปทั่วทิศหาร่องรอยน้องชายอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยไม่สนซีเอ๋อร์อีกต่อไป ทันทีที่ เขาเห็นชายหนุ่มผมสีขาวไกลๆ หยิบกระถางทองแดงใบใหญ่ ออกมาจากแหวนมิติเพื่อตรวจดู

เขาคำรามออกมาก้องฟ้า "ไอ้โง่เยี่ยหัว มันแพ้ได้อย่างไร แถมสมบัติของตระกูลยังถูกช่วงชิงไปอีก"

ซีเอ๋อร์ ที่ถูกซัดจวนจะตายอยู่แล้ว แขนขวาของเขาถูกดึงออกจากร่าง เลือดไหลไม่หยุด ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล อ่อนแรงอย่างมาก เขายกยิ้มออกมาด้วยความปีติ เมื่อเห็นสีหน้าทุกข์ใจของนายกองเยี่ยหลี่ ที่อยู่ต่อหน้าเขามีสีหน้าบูดบึ้ง ซีเอ๋อร์ หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่หวาดกลัวความตายที่อยู่ตรงหน้าเขา

แม้แต่เหล่าทหารทั้ง3ดินแดน ที่เห็นภาพ ต่างพากันเสียขวัญเมื่อเห็น นายกองซีเอ๋อร์ เพลี่ยงพล้ำ จากการต่อสู้เพียงรอความตายเท่านั้น สถานการณ์รบเองยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่ อีกไม่ถึง2ชั่วยามพวกเขาได้ถูกกวาดล้างจนหมดแน่ หากไม่ทำอะไรสักอย่าง ทหารหลายคนเริ่มหอบเหนื่อยเป็นอย่างมาก หายใจหนักถี่อย่างรุนแรง

นายกองเยี่ยหลี่ ยกเท้าเหยียบหน้าอก ซีเอ๋อร์อีกครั้ง อย่างแรงจนร่างของเขาถูกบี้จนยุบลงไปที่พื้นดินกระอักเลือดออกมาคำใหญ่

ซีเอ๋อร์ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดกระดูกทั้งร่างลั่นไปทางตัว "อ๊ากๆ เจ้าอย่าให้ข้า หลุดออกไปได้นะ"

เยี่ยหลี่ ยกยิ้ม "เจ้าไม่ต่างอะไรกับคนตาย ข้าจะปล่อยให้เจ้าดิ้นรนอีกสักระยะก็แล้วกัน รอข้า ฆ่าไอ้เด็กหนุ่มผมขาวนั้นเสียก่อน เวลานั้นจะถึงคราวตายของเจ้า"

ก่อนที่เขาจะพุ่งออกไปหาอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ร่างเงาทับซ้อนเป็นทางยาว พุ่งหาอี้เฉินในไม่กี่เสี้ยววินาที เยี่ยหลี่ คำรามออกมาก้องฟ้า "ตายซะ"

กำปั้นเพลิงทมิฬ พุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่งในเสี้ยววิ

ก่อนจะมีเสียงหญิงสาวเอ่ยเตือนอี้เฉินด้วยความร้อนรน "อี้เฉินระวัง"

อี้เฉินที่ลดการป้องกัน ถูกเยี่ยหลี่ โจมตีเข้ามาอย่างฉับพลัน หัวไหล่ข้างซ้ายของเขาถึงกับ ถูกหมัดเพลิงทมิฬของเยี่ยหลี่ ต่อยจนหัวไหล่ด้านซ้ายทะลุ อี้เฉินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากๆ" แขนซ้ายของเขาเกือบขาดออกจากร่าง เห็นกระดูกสีขาวโผล่ออกมา เลือดไหลออกมาไม่หยุด ก่อนอี้เฉินจะหยุดเลือดที่บาดแผลของเขาไว้ แล้วหันกลับไปมองชายที่อยู่เบื้องหน้า ด้วยดวงตาแดงก่ำราวเลือด ชายคนนี้เองที่เขาเคยลอบสังหารไปเมื่อครั้งก่อน แต่คราวนี้กลับกลายเป็นเขาที่ถูกลอบโจมตี

เยี่ยหลี่ ยืนมือไพล่หลัง ดวงตามองเย้ยหยันทุกผู้คนเหมือนเขาเป็นผู้อยู่บนจุดสูงสุดของอนุชนรุ่นเยาว์อย่างไรอย่างนั้น ไม่มองปุถุชนคนรุ่นเดียวกันเป็นคู่ต่อสู้แม้แต่น้อย ขนาดอี้เฉินยังไม่ได้อยู่ในสายตาของ เยี่ยหลี่ แม้แต่น้อย

เหล่าทหารต่างดินแดนที่เห็น เยี่ยหลี่ ออกโรงมาต่อสู้ด้วยตัวเองต่างโหร้องยินดี พวกเขาตอนนี้เสียขวัญเป็นอย่างมาก ไม่กล้าแม้แต่เข้าปะทะกับ เด็กหนุ่มผมขาวซึ่งๆ หน้าอีกต่อไป
"นายน้อยเยี่ยหลี่ ฆ่ามันให้พวกเราด้วย ไอ้หมอนี่ฆ่าคนของเราไปมากมายเหลือเกิน"

เยี่ยหลี่ ปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เจ้ากล้าสังหารน้องชายที่ไม่ได้เรื่องของข้า งั้นหรือข้าเองก็ไม่ชอบมันเช่นกัน แต่กระถางทองแดงโบราณ ข้าไม่อาจให้เจ้าเอาไปได้ มันเป็นสมบัติของ ดินแดนจันทราทมิฬ เจ้าจะคืนข้าแล้วตายอย่างไม่เจ็บปวด หรือจะให้ข้าแย่งชิงจากเจ้า แล้วแล่เนื้อเถือหนัง เจ้าเลือกเอา"

อี้เฉินได้ยิน เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ปราณพลังที่ปลดปล่อยออกมาแตกต่างจากคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง ก่อนอี้เฉินจะแสยะยิ้มออกมา หมายมั่นยั่วยุอีกฝ่าย "เจ้ายังโอหังได้อีกหรือ คราวก่อนเจอข้าไล่สังหารยังคงไม่หนำใจ เจ้าสินะ"

เยี่ยหลี่ ได้ยินถึงกับบ้าคลั่ง เขาไม่เคยถอยหนีแบบนั้นมาก่อน นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความอับอาย พยายามตามหาอี้เฉินอยู่นาน จนวันนี้ก็ได้เจอกับอี้เฉินเสียที หากไม่ใช่อี้เฉิน มีหรือพวกเขาจะชนะสงครามของเหล่าอนุชนง่ายดายถึงเพียงนี้

เยี่ยหลี่ เรียกดาบใหญ่ออกมาจากแหวนมิติ ถึงตัวดาบมันจะดูขึ้นสนิมก็ตามแต่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีดำทมิฬโพยพุ่งออกมา

เมี่ยนจือที่เห็นดาบเล่มนั้นนางเอ่ยเตือน อี้เฉินในทันที "เจ้าระวังดาบเล่มนั้น ข้าเคยเห็นมันมาก่อนมันดูดกลืนปราณพลังสร้างเพลิงทมิฬขึ้นมา หากเจ้าไม่ระวังได้ถูกเผาจนเป็นเถ้าธุลีเป็นแน่"

อี้เฉินมองออกไปด้วยดวงตาคมกล้า ขับเคลื่อนดวงตาเต็มกำลังจนมีเลือดไหลซึมออกมาจากผ้าปิดตาอีกครั้ง จ้องมองไปที่ เยี่ยหลี่ อย่างไม่วางตาเขาจะประมาทชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้

เยี่ยหลี่ ยกดาบใหญ่ขึ้นประทับบ่า มันบ่งบอกถึงความหนักของตัวดาบเป็นอย่างมาก แร่หินที่สร้างมันขึ้นต้องวิเศษเป็นอย่างมากแน่นอน
ทันใดเยี่ยหลี่ ก็มองอี้เฉินด้วยแววตาดุร้าย ระเบิดปราณพลังสีดำทมิฬออกมาอย่างบ้าคลั่ง ปราณพลังท่วมท้นท้องฟ้า ดาบใหญ่ที่ประทับบ่าสั่นไหวอย่างรุนแรง ดูดกลืนปราณพลังสีดำเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ก่อนง้างดาบใหญ่ฟาดออกมาด้านหน้าอย่างแรง ถึงตัวเขาจะอยู่ห่างจากอี้เฉินก็ตาม

ในเสี้ยววิ ร่างเงาเพลิงทมิฬก็ขยายใหญ่อย่างรวดเร็วท้องฟ้ามืดครึ้ม อย่างฉับพลัน ก่อรูปเป็นดาบเพลิงทมิฬขนาดใหญ่ บดบังท้องฟ้า หวดฟาดลงมาใส่อี้เฉินในเสี้ยววินาที แม้แต่อี้เฉินยังตั้งตัวไม่ทันพยายามถอยหลบออกไปแต่ก็ไม่พ้น แขนซ้ายที่บาดเจ็บของเขาถึงกับถูกตัดขาดในพริบตาเลือดหลั่งไหลออกมาไม่หยุด บาดแผลถูกเพลิงสีดำทมิฬกลืนกินทีละน้อย

อี้เฉินกำบาดแผลไว้แน่นก่อนปล่อยปราณพลังลบล้างเพลิงทมิฬทิ้ง ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง เริ่มหวาดหวั่นในตัว เยี่ยหลี่ไม่น้อย แม้แต่จอมยุทธที่ต่อสู้อยู่รอบๆ ยังถอยหนีด้วยความหวาดกลัว

เยี่ยหลี่ เอ่ยพูดอีกครั้ง "เจ้านำกระถางทองแดงออกมาเสีย ข้าจะส่งเจ้าไปสบายเอง"

อี้เฉินส่ายหัว ก่อนกวักมือเรียกหมายมั่นเชิญชวนให้ เยี่ยหลี่ เข้ามาต่อสู้กับตนด้วยระยะประชิด

เยี่ยหลี่ ไม่สนท่าทีของอี้เฉิน หากเข้าไปต่อสู้ระยะประชิด คงจะเข้าทางศัตรูไม่น้อย ถึงเขาจะมั่นใจในพลังกายาเป็นอย่างมากก็ตาม แต่เขาไม่อยากพลาดท่าอีกเป็นครั้งที่สอง หมายมั่นฆ่าอี้เฉินอย่างช้าๆ ให้เจ็บปวดทรมานไปนานๆ ให้สมกับที่ทำให้เขาอับอายขายหน้าต่อหน้าเหล่าฝูงชนในวันนั้น

เยี่ยหลี่ คำรามก้อง "ฆ่า" ก่อนง้างดาบใหญ่ในมือ ฟาดใส่อี้เฉินไม่ยั้งหลายสิบกระบวนท่า รอบๆ สั่นไหวไม่หยุด ดาบเพลิงก่อรูปกลางอากาศหวดฟาดลงมาไม่ขาดสาย เสียง"ตูม"ดังหลายสิบครั้ง หมายมั่นสับอี้เฉินให้เป็นชิ้นเนื้อ แม้แต่เหล่าจอมยุทธที่อยู่รอบๆ ยังมีคนร่างแตกดับ กายาขาดเป็นสองท่อน รอบบริเวณก่อเกิดลมกรรโชกอย่างรุนแรง เศษหินเศษฝุ่นปลิวว่อน ต้นไม้ใบหญ้าหน้าตัวเมืองถึงกับ แหลกสลายในพริบตา

แต่เยี่ยหลี่ ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อ เศษฝุ่นที่บดบังสายตาถูกเปิดเผยออกมา เขาเห็นกระถางทองแดงใบใหญ่ คว่ำหน้าป้องกันกายาอี้เฉินไว้ เขาที่เห็นดวงตาฉายแววบ้าคลั่ง "เจ้า เจ้า ถึงกับเอาของวิเศษ ของตระกูลข้ารับการโจมตีเลยงั้นหรือ หากมันเสียหาย เพียงชีวิตเจ้าเพียงชีวิตเดียวก็ไม่อาจชดใช้ได้"

เยี่ยหลี่ ดวงตาแดงฉานราวเลือดไม่คิด ชายที่อยู่ตรงหน้าจะไม่รู้ความวิเศษของกระถางทองแดงใบนั้น มันสามารถต้มสมุนไพรได้เป็นร้อยชนิด ก่อนกลั่นหลอมออกมาด้วยตัวเองได้ หากมันเสียหายขึ้นมา แม้แต่ตัวเขาก็รับผลที่ตามมาไม่ได้

ยังดีที่มันแข็งแรงจนไม่ทำให้มันเสียหาย เขาปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างไม่ปิดบัง คำรามออกมาก้องอีกครั้ง หมายมั่นต่อสู้ระยะประชิดกับอี้เฉินอย่างจริงจัง หากปล่อยไว้กระถางทองแดงได้ถูกทำลายเป็นแน่

อี้เฉินยกยิ้มเมื่อเห็น เยี่ยหลี่ เดือดดาลบ้าคลั่ง เตรียมที่จะพุ่งเข้ามาปะทะกายา กับเขาซึ่งๆ หน้า เขาเอ่ยพูดยียวนออกไป "เจ้าไม่โจมตีเข้ามาอีกงั้นหรือ"