"ผู้นำแห่งความเที่ยงธรรม? เท่าที่ข้ารู้ ผู้นำแห่งความเที่ยงธรรมคือ สำนักกระบี่เก้าดารา ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่ใช่หรือ? วิทยาลัยของพวกท่านเป็อะไรถึงกล้าเรียกตัวเองว่าผู้นำแห่งความเที่ยงธรรม?"
หยุนหร่านเยว่หัวเราะเยาะ เย้ยหยันที่วิทยาลัยชางหลานช่าง พยายามยกย่องตัวเอง
ผู้าุโคนหนึ่งพ่นลมหายใจอย่างเ็า: "ฮึ! สำนักกระบี่เก้าดาราเคยรุ่งเรืองเมื่อร้อยปีก่อนก็จริง แต่หลังจากที่เ้าสำนักของพวกเขาเสียชีวิตลง ก็ เสื่อมโทรมลงทุกวัน ตอนนี้สำนักกระบี่เก้าดาราก็เหลือเพียง คนเดียวกับบ่าวรับใช้ อย่าว่าแต่ผู้นำเลย แม้แต่หนึ่งในร้อยสำนักใหญ่ในเขตภาคเหนือก็ยังเข้าไม่ได้ ส่วนวิทยาลัยของเรานั้น ได้ที่หนึ่งในการแข่งขันใหญ่ของสำนักทุกปี นี่แหละคือรากฐานที่แท้จริง!"
หยุนหร่านเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เพียงแต่สำนักาาภูตผีจะถูกทำลาย แม้แต่สำนักกระบี่เก้าดาราของอาจารย์ใหญ่ก็ไม่มีคนแล้วหรือ?
แล้วมรดกของอาจารย์คนอื่นๆ ล่ะ? นางมีความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ สงสัยว่าสำนักของอาจารย์คนอื่นๆ อาจจะเกิดเื่ขึ้นด้วย
เมื่อเห็นนางครุ่นคิด รองเ้าสำนักก็ยิ้มเยาะ
"เ้าเด็กไม่รู้เื่เอ๊ย เ้าคงจะออกมาจากป่าลึกกระมัง ตอนนี้วิทยาลัยชางหลานคืออันดับหนึ่งแห่งความเที่ยงธรรมแล้ว สำนักกระบี่เก้าดาราพังทลายไปนานแล้ว เ้ายังคิดว่าสำนักกระบี่เก้าดาราจะช่วยชีวิตเ้าได้หรือไง?"
หยุนหร่านเยว่หัวเราะเบาๆ : "ถึงแม้สำนักกระบี่เก้าดาราจะพังทลายไปแล้ว แต่เมื่อร้อยปีก่อนก็เคยเป็สำนักอันดับหนึ่งของทวีปชิงอวิ๋น เคยนำลูกศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วนต่อต้านศัตรูจากภายนอก ปกป้องประชาชนในทวีป สมบัติแห่งสำนัก ของพวกเขากระบี่เก้าดารายิ่งเต็มไปด้วย พลังแห่งความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ ปราบปรามสิ่งชั่วร้าย นี่แหละคือวิถีแห่งความเที่ยงธรรม แล้ววิทยาลัยชางหลานของพวกท่านเคยทำอะไรบ้าง?"
สีหน้าของรองเ้าสำนักและผู้าุโหลายคนเคร่งเครียดลงทันที
รองเ้าสำนักระงับความโกรธ กล่าวอย่างเคร่งขรึม: "สรุปแล้วเ้า้าจะพูดอะไร พวกเ้าคือผู้ที่หลงเหลือของสำนักาาภูตผี ความรุ่งเรืองในอดีตของสำนักกระบี่เก้าดารามันเกี่ยวอะไรกับเ้าด้วย?"
"แน่นอนว่าเกี่ยว! เพราะข้าคือเ้าสำนักคนใหม่ของสำนักกระบี่เก้าดารา!"
ทันทีที่หยุนหร่านเยว่พูดประโยคนี้ออกมา ทุกคนก็ส่งเสียงฮือฮาทั้งสนาม
"แค่กๆ!"
ฮั่วซิวที่กำลังมองดูเื่ราวอยู่ข้างหน้าต่างแทบจะสำลักชา เขาเบิกตากว้าง สงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดไปแล้ว
เขารีบหยิบหยกสื่อสารออกมาส่งเสียงถึงหลงเย่เหยียน: "พี่เยี่ยน รีบออกมาเร็ว ผู้หญิงที่เป็แม่ของเด็กที่รับท่านเป็พ่อเมื่อกี้ ดันบอกว่านางเป็ เ้าสำนักคนใหม่ของสำนักกระบี่เก้าดารา ข้าใมาก ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่พูดจาโม้โอ้อวดขนาดนี้มาก่อน!"
ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็เห็นผู้หญิงที่ถูกตั้งคำถามอยู่กลางลานกว้าง นำกระบี่ยาวสีแดงสดออกมา ทันทีที่กระบี่ถูกชักออกจากฝัก ทุกคนในรัศมีสิบลี้ก็สามารถััได้ถึง พลังแห่งความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่!
นั่นคือกระบี่เก้าดารา!
ว่ากันว่ากระบี่เก้าดาราคือ กระบี่ศักดิ์สิทธิ์จากนอกโลก ภายในซ่อนเคล็ดวิชากระบี่สูงสุด เทพกระบี่ลิ่วเหริน ในอดีตก็อาศัยการทำความเข้าใจเคล็ดวิชากระบี่ในนั้น จึงก่อตั้งสำนักกระบี่เก้าดาราอันดับหนึ่งในโลกได้!
ต่อมาเมื่อเทพกระบี่เสียชีวิต กระบี่เล่มนี้ก็หายสาบสูญไป ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนี้จะมี กระบี่เก้าดารา ที่หายสาบสูญไปนานอยู่ในมือ!
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ แม้แต่ฮั่วซิวก็ตกตะลึง เขาจึงรีบพูดแก้ในหยกสื่อสาร
"ข้าผิดไปแล้วพี่เยี่ยน ผู้หญิงคนนี้อาจเป็เ้าสำนักคนใหม่ของสำนักกระบี่เก้าดาราจริงๆ! นางมีกระบี่เก้าดารา!"
คำพูดของเขายังไม่ทันจบ อากาศรอบๆ ตัวก็บิดเบือน หลงเย่เหยียนก็ปรากฏตัวขึ้นจากอากาศ และหรี่ตาที่ดำขลับและลึกล้ำมองออกไปนอกหน้าต่าง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กระบี่เก้าดารา แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่สวมผ้าคลุมหน้า
ผู้หญิงคนนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
เป็นางใช่ไหม?
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็ถูกเขาลบล้างทันที
ผู้หญิงคนนั้นถูกดึงเข้าไปในหุบเขาภูตผีที่ถล่มลงไป คงไม่มีแม้แต่กระดูกเหลือ
ยิ่งไปกว่านั้น คิ้วและดวงตาของผู้หญิงคนนี้ยังคงดีอยู่ ไม่มีรอยแผลเป็สามรู
และที่สำคัญที่สุด... สายตาของเขาเหลือบมองไปที่รูปร่างบอบบางของผู้หญิงที่ มีส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน จากนั้นก็ละสายตาไป
ความแตกต่างมันมากเกินไป ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรแตกต่างจากไม้กระดาน ดังนั้นจึงไม่ใช่คนเดียวกันอย่างแน่นอน
"รองเ้าสำนัก หากข้าเป็พวกนอกรีตจริงๆ กระบี่เก้าดาราเล่มนี้ก็จะไม่ยอมรับข้าเป็นาย! ตอนนี้ รองเ้าสำนักยังจะกล่าวหาว่าพวกเราเป็ผู้ที่หลงเหลือของสำนักาาภูตผีอีกหรือไม่?"
เสียงของหยุนหร่านเยว่ชัดเจนและใสสะอาด คำถามของนางแพร่กระจายไปทั่วลานกว้างในทันที
เธอกำลังถือกระบี่แห่งแสงอาทิตย์อันบริสุทธิ์ พลังแห่งความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่สามารถทำให้สิ่งชั่วร้ายปรากฏตัวได้ ในเวลานี้ ใครจะกล้าพูดว่านางเป็ผู้ที่หลงเหลืออยู่?
ดวงตาของรองเ้าสำนักมืดมัว ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะสามารถนำกระบี่เก้าดาราออกมาได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป จากนั้นก็ยิ้มออกมา:
"เ้ามีกระบี่เก้าดารา แสดงว่าจิตใจไม่ได้ชั่วร้าย เป็ข้าที่เข้าใจผิดเ้าไปแล้ว ข้าขอโทษเ้าด้วย ไม่คิดเลยว่าหลังจากผ่านไปหลายปี กระบี่เก้าดาราจะปรากฏสู่โลกอีกครั้ง แต่ข้าขอเตือนเ้าด้วยความหวังดีว่า การปรากฏตัวของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ย่อมนำมาซึ่งความวุ่นวาย เ้าเป็เพียงผู้หญิงคนเดียว เกรงว่าจะรักษากระบี่เก้าดาราไว้ไม่ได้ สู้เข้าร่วมวิทยาลัยชางหลานของเรา ให้วิทยาลัยช่วยเ้าเก็บรักษาไว้ก่อน เมื่อเ้าแข็งแกร่งขึ้น วิทยาลัยก็จะคืนกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ให้เ้า"
เสี่ยวยี่เบิกตากลมโตอย่างตกตะลึง: "โอ้พระเ้า ท่านแม่ ทำไมเ้าแก่คนนี้ถึงไม่บอกตรงๆ ว่าอยากได้กระบี่ ยังบอกว่าจะเก็บรักษาให้ท่านแม่ด้วย ช่างไร้ยางอาย เสียจริง"
ใบหน้าของรองเ้าสำนักเปลี่ยนเป็สีดำในทันที
พั่บ!
ฮั่วซิวหัวเราะออกมา เ้าตัวเล็กนี่ช่างฉลาดเกินตัว แถมยังปากร้ายอีก เขาไม่เคยเห็นรองเ้าสำนักเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน การทำให้เ้าแก่ที่ดูดีมีชาติตระกูลคนนี้โกรธได้ขนาดนี้ ก็ไม่ใช่ใครอื่นแล้ว
รองเ้าสำนักพ่นลมหายใจอย่างเ็า: "เ้าเด็กไม่รู้เื่ ข้าพูดด้วยความหวังดี สำนักกระบี่เก้าดาราพังทลายไปแล้ว เหลือเพียงสองคน ตอนนี้ไม่มีใครสามารถปกป้องกระบี่เล่มนี้ได้ นอกจากวิทยาลัยชางหลานเท่านั้น!"
"หึ ข้ารับความหวังดีของท่านไว้แล้ว แต่น่าเสียดายที่อาจารย์ของข้าเคยบอกว่า แม้แต่สุนัขก็ไม่เข้าวิทยาลัยชางหลาน หากข้าเข้าร่วมวิทยาลัยของพวกท่าน ก็ไม่กลายเป็สุนัขหรือ? ช่างมันเถอะ"
หยุนหร่านเยว่เก็บกระบี่อย่างช้าๆ มุมปากยิ้มกริ่ม ด่าทุกคนในวิทยาลัยเข้าไปด้วย
"วาทศิลป์ของแม่ลูกคู่นี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ! พี่เยี่ยน พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์กับคุณจริงๆ เหรอ?"
ฮั่วซิวถามด้วยความกระหาย การเป็พ่อโดยไม่รู้ตัวอะไรนั่น เขาไม่ได้รังเกียจอะไรมากนัก ที่สำคัญคือผู้หญิงคนนี้น่าสนใจเกินไป ถ้าเธอไม่มีความสัมพันธ์กับพี่เยี่ยน เขาจะลองดู
แต่เมื่อสบสายตาเ็าของพี่เยี่ยน เขาก็รู้สึกว่า การลองอาจหมายถึงความตาย...
"พวกเขากับข้าไม่มีความสัมพันธ์กัน และข้าก็ไม่มีความสนใจ" หลงเย่เหยียนกล่าวอย่างเ็า โดยไม่รู้เลยว่าในอนาคตอันใกล้ เขาจะต้องถูก ตบหน้าอย่างแรง
ฮั่วซิวได้ยินดังนั้นก็ดีใจในใจ แล้วก็ได้ยินพี่เยี่ยนพูดต่อ: "แต่พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์กับ พี่ชายใหญ่ ของข้า ถ้าเ้าไม่กลัวที่จะเจอเื่น่ารำคาญ ก็ไปลองดู"
"อ๊ะ? พี่ชายใหญ่ของท่านเหรอ?"
เมื่อฮั่วซิวนึกถึงพี่ชายใหญ่ของเขา ก็รู้สึก โชคร้าย ขึ้นมาทันที คนๆ นั้นเก่งกาจในการดื่ม กิน เล่นพนัน และเที่ยวผู้หญิง ทุกอย่างครบถ้วน แถมยังเคยใช้ชื่อของพี่เยี่ยนหลอกลวงสาวบริสุทธิ์มากมาย ลูกนอกสมรสที่เขามีสามารถรวมกันได้เป็ชั้นเรียนหนึ่งของวิทยาลัยชางหลานเลยทีเดียว
ทันใดนั้น เขาก็เบิกตากว้างและถามว่า: "พี่เยี่ยน ถ้าผู้หญิงคนนี้ก็ถูกพี่ชายใหญ่ของท่านหลอกโดยใช้ชื่อของท่านล่ะ?"
หลงเย่เหยียน: "..."
"ท่านแม่ ที่นี่เลย!"
ในขณะนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก แม่ลูกคู่นี้ก็เดินเข้ามา
ฮั่วซิวมองออกไปนอกหน้าต่าง ผู้คนในลานกว้างสลายตัวไปหมดแล้ว แม่ลูกคู่นี้กลับ เดินตามมาที่นี่ โดยตรง
พวกเขากำลังมาทำอะไร?
เป็ไปได้ไหมว่า ปากกาของเขาจะพูดถูกเข้าจริงๆ?!