ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 305 คนเจ้าเล่ห์(ฟรี)

ตรวจเจอปลาหนึ่งตัวก็แลกข้าวได้กว่าสองชั่ง

แทบทุกคนต่างทุ่มเทพลังงานอย่างเต็มที่ กองปลาขนาดใหญ่ถูกขุดเป็นรูลึกอย่างรวดเร็ว

ทุกคนทำงานไปคำนวณผลตอบแทนในใจไป ไม่นานก็มีปลาที่ใช้ได้สิบกว่าตัวแล้ว ปลาริบบิ้นตัวใหญ่พวกนี้หนักอย่างน้อยเจ็ดแปดชั่งต่อตัว นั่นหมายความว่า เพียงชั่วครู่เดียว ก็ได้ข้าวราวๆ 30 ชั่ง

"พระเจ้า ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กองทัพใจดีขนาดนี้ งานแบบนี้ขอให้มีเยอะๆ ทำได้จนกว่าฟ้าดินจะเสื่อมสลาย"

หวังเถียฉุยและทหารอีกคนคอยถือปืนเฝ้า ส่วนจางโย่วตรวจสอบปลาที่มีรังสีสูงที่ชาวบ้านคัดแยกออกมาอยู่ตลอด

เพื่อป้องกันไม่ให้คนพวกนี้เล่นลูกไม้ แกล้งผสมปลาที่กินได้ในกองปลารังสีสูง เพื่อรอให้พวกเขาไปแล้วกลับมาเอา

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ในกลุ่มคน ย่อมมีแกะดำอยู่หนึ่งสองตัวเสมอ จางโย่วตรวจจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งหนึ่ง หางตาคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของทุกคนเป็นระยะ

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นคนแก่คนหนึ่งกำลังตรวจสอบไปด้วย มองมาทางเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ไปด้วย จางโย่วแกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่แท้จริงแล้วแอบสังเกตการกระทำของคนแก่ จนแน่ใจว่า คนแก่คนนั้นฉวยโอกาสที่เขาไม่ทันสังเกต แอบยัดปลาริบบิ้นตัวหนึ่งเข้าไปในเสื้อ

เมื่อเขาเดินมาถึงข้างคนแก่ คนแก่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ยุ่งอยู่กับการตรวจสอบเหมือนคนอื่นๆ จางโย่วดึงปลาริบบิ้นนั้นออกมา ตรวจสอบดู พบว่าเป็นปลาที่มีรังสีระดับกลางและกินได้จริงๆ

จางโย่วไม่พูดพร่ำทำเพลง เล็งปืนไปที่ศีรษะคนแก่ทันที 

"ผมเห็นว่าคุณอยากตาย กล้าขโมยของของกองทัพด้วย"

คนรอบข้างต่างหันมาจ้องมอง แม้จะอยากดูเรื่องสนุก แต่พวกเขาก็ไม่หยุดการเคลื่อนไหวในมือ

คนแก่รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นและเริ่มแก้ตัว 

"ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ ทำงานอยู่ รีบร้อนชั่วขณะโดยไม่ระวัง ปลาตัวนั้นก็ตกลงไปในเสื้อข้า นายทหาร ท่านอย่าใส่ร้ายคนแบบนี้"

จางโย่วถึงกับหัวเราะออกมา 

"ยังไงเนี่ย ไม่ใช่คุณซ่อน งั้นปลาที่ตายแล้วมันเลื้อยเข้าอกคุณเองเหรอ?"

คนรอบข้างได้ยินก็หัวเราะกันครืน

ตาเฉินก็ยังทำหน้าเจ้าเล่ห์ 

"นั่นก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

จางโย่วเก็บรอยยิ้มจากใบหน้าทันที จ่อปืนที่ขมับคนแก่ 

"ผมบอกไปแล้วว่า คนมือไม่สะอาด จะโยนลงทะเลเลี้ยงสัตว์ประหลาดทะเลทั้งหมด

ในเมื่อคุณไม่กลัวตาย ก็อย่าโทษว่าผมไม่สุภาพ ออกมา!"

เขาลากคนแก่ออกจากฝูงชน มัดให้แน่นแล้วโยนไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่

คนแก่ร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือด 

"กองทัพฆ่าคน กองทัพฆ่าคนโดยไม่แยแส ข้าจะไปแจ้งความ ให้หัวหน้าของพวกเจ้ายิงเจ้า"

จางโย่วไม่พูดพร่ำทำเพลง หาผ้าปอมาอุดปากเหม็นของเขา คนแก่ตอนนี้ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ แม้แต่คำเดียวก็ด่าไม่ออก

จางโย่วเบนสายตาไปที่ชายหญิงคู่หนึ่งข้างคนแก่ จ้องด้วยสายตาดุร้ายและถาม 

"พวกคุณสองคน เห็นการกระทำของเขาไหม ทำไมไม่รายงาน นี่พวกคุณเป็นพวกเดียวกับเขาเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หญิงทางซ้ายของคนแก่ก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที 

"นายทหาร ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอแจ้ง ตาเฉินไม่เพียงซ่อนปลาไว้ในอก เขายังซ่อนปลาอีกสองตัวไว้ใต้กองปลาที่มีรังสีสูงด้วย"

พูดพลางรีบวิ่งไปที่กองปลาที่มีรังสีสูงที่ตาเฉินเพิ่งทิ้งไป แยกกองปลาออก ตรวจสอบชั้นล่าง

ไม่นานเธอก็พบปลาที่กินได้สองตัว 

"นายทหาร คนแก่คนนี้แค่อยากเอาไว้เอง ฉันไม่ได้แจ้งก่อนหน้านี้เพราะกลัวเขาแก้แค้น ตอนนี้พวกคุณจับเขาแล้ว ฉันก็ไม่กลัวแล้ว นายทหาร ฉันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับเขาจริงๆ"

จางโย่วดูสีหน้าเธอ รู้ว่าเธอไม่ได้โกหก จึงหันความสนใจไปที่ชายข้างๆ

ชายคนนั้นดูเป็นคนซื่อๆ ตอนนี้ถูกนายทหารสงสัย ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอึดอัด 

"นายทหาร ผมไม่รู้จริงๆ ว่าตาเฉินทำอะไร ผมก้มหน้าทำงานตลอด"

จางโย่วทั้งเชื่อทั้งไม่เชื่อ มีคนเอ่ยช่วย 

"นายทหาร ไห่หวั่งเป็นคนซื่อสัตย์ เขาไม่โกหกหรอก"

จางโย่วใช้ปากกระบอกปืนชี้ไปที่ผู้หญิงคนนั้นและชายชื่อไห่หวั่ง 

"ลงโทษพวกคุณสองคนให้ยืนข้างๆ สิบนาที หลังจากสิบนาทีถึงจะทำงานต่อได้ ทุกคนทำต่อได้"

จางโย่วดูหน้าอ่อน รูปร่างก็ไม่แข็งแรง ชาวบ้านเดิมทีไม่ได้เอาเขาอยู่ในสายตา ไม่คิดว่าคนตัวเล็กนี้จะเป็นคนโหดแบบนี้

หลังจาก "ฆ่าไก่ให้ลิงดู" คนที่กำลังคิดจะเอาเปรียบก็ล้มเลิกความคิด แทนที่จะแสวงหาสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง ก็ยังทำงานให้มากขึ้น แลกข้าวให้มากขึ้นจะดีกว่า

นอกจากทำงานของตัวเองแล้ว ยังต้องคอยดูว่าคนข้างๆ ขโมยปลาหรือไม่ หากคนข้างๆ ขโมยปลา ตัวเองก็อาจถูกลงโทษให้ยืนสิบนาที

เวลาคือเงินทอง สิบนาทีสามารถตรวจสอบปลาได้อีกหลายตัว ทุกนาทีที่เสียไป หมายถึงข้าวที่ควรเป็นของตัวเองถูกคนอื่นเอาไป

โจวเสี่ยวเอ๋อและไห่หวั่งถูกลงโทษให้ยืนสิบนาที เมื่อได้กลับมาในทีมแล้ว พวกเขายิ่งเร่งความเร็วในมืออย่างสุดกำลัง พยายามชดเชยสิบนาทีที่เสียไป

"เด็กๆ ที่บ้านร้องหิวๆ ตลอด ต้องหาข้าวให้มากหน่อย"

ไม่ถึงครึ่งวัน ปลาในตู้คอนเทนเนอร์ทั้งสองตู้ถูกตรวจสอบหมด หวังเถียฉุยชั่งน้ำหนักผลเก็บเกี่ยวของทุกคน คนที่ได้มากที่สุดตรวจพบ 450 ชั่งกว่า คนที่น้อยที่สุดก็ยังมี 300 ชั่งกว่า

สามชั่งแลกข้าวหนึ่งชั่ง แต่ละคนได้ข้าวโพดบดกว่าร้อยชั่ง

เพียงแค่ใช้เวลาครึ่งวันใหญ่ๆ ได้ผลลัพธ์มากขนาดนี้ แต่ละคนตื่นเต้นจนหน้าแดง

ข้าวเหล่านี้ กลับบ้านไปผสมกับผักป่าแห้ง แป้งที่บดจากเปลือกไม้ ก็สามารถกินได้นานมาก

บางคนเหลือบมองตาเฉิน ไม่มีใครเห็นใจเขา กลับมีความดูหมิ่นในสายตา

จางโย่วเรียกชายคนหนึ่งไปที่หลังรถอย่างเงียบๆ ถามว่า 

"ตาเฉินคนนั้นยังมีใครที่บ้านไหม ถ้าเขาหายไป จะมีคนก่อเรื่องไหม?"

ชายคนนั้นรีบส่ายหน้า "นายทหาร เขาเป็นแค่คนโสดแก่ ไม่เคยทำเรื่องดีๆ เลย ปกติก็ชอบขโมยไก่ลักสุนัข เป็นภัยร้ายของฐานพวกเรา ทุกคนเกลียดเขามาก พวกคุณจับเขาไปเลี้ยงสัตว์ประหลาดทะเลเถอะ ถ้าไอ้แก่คนนี้ตาย พวกเราจะดีใจด้วยซ้ำ"

จางโย่วขมวดคิ้วยิ้ม 

"ได้ ขอบคุณ"

เขาตบไหล่ชายคนนั้น ถือปืนเดินกลับเข้าฝูงชน 

"หลังจากกลับไป ควรทำอย่างไร ทุกคนมีความชัดเจนในใจไหม?"

คราวนี้ ชาวบ้านที่ได้ข้าวมีกำลังใจมากขึ้นอย่างชัดเจน ตะโกนพร้อมกัน 

"รู้แล้ว เก็บปากให้มิด!"

จางโย่วผ่อนน้ำเสียงลง พูดอย่างจริงจัง 

"ถ้าพวกคุณทำได้ ครั้งหน้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้อีก ผมจะหาพวกคุณมาอีก แต่ถ้ามีใครในพวกคุณไม่ฟังคำเตือน ก็จะได้รับชะตากรรมแบบเดียวกับตาเฉิน ผมจะไม่ลังเลที่จะโยนเขาลงทะเล ชะตากรรมที่รอเขาอยู่มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือถูกสัตว์ประหลาดทะเลฉีกร่าง

พวกคุณคอยจับตาดูกันเอง รายงานที่ตรวจสอบแล้วเป็นความจริง รางวัลข้าวหนึ่งร้อยชั่ง รายงานเท็จ เช่นเดียวกัน จะถูกลากไปเลี้ยงสัตว์ประหลาดทะเล"

"ตกลง!"

หวังเถียฉุยสั่งให้ทุกคนเอาปลาที่มีรังสีสูงกลับใส่ตู้คอนเทนเนอร์แล้วขนไป

ในด้านหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนพบปลาเหล่านี้ ก่อให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น อีกด้านหนึ่ง ก็ตัดความคิดของคนเหล่านี้ที่จะซ่อนปลาที่กินได้ในกองปลาพวกนี้

ครั้งหน้าจะไม่มีใครคิดแบบนี้อีก

ส่วนปลาที่กินได้ก็ถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบในตู้คอนเทนเนอร์อีกใบหนึ่ง

อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ น้ำแข็งละลายจนหมดแล้ว

พวกเขาสองคนไม่สามารถเสียเวลาที่นี่มากกว่านี้ได้ จึงโยนตาเฉินใส่ท้ายรถบรรทุก ขับรถออกจากฐานพูเฉิง รีบมุ่งหน้าไปยังร่องเกลือ