มือหนาเกลี่ยผมที่ปรกหน้าของคนที่นอนอยู่ออกคิ้วหนาขมวดเป็ปมเมื่อแสงจันทร์สาดส่องให้เห็นชัดๆ รูปร่างเพรียว สวมหน้ากากเต็มใบหน้ารวบผมหางม้า แต่ชุดหนังสีน้ำเงินดำและกลิ่นอายแบบนี้จะต้องเป็ถังเหมินไม่ผิดแน่นอน
“เหนือหัว” ผู้ติดตามของชายหนุ่มเคลื่อนกายเข้ามาหาเมื่อเห็นประมุขของตนหายไปจากสถานที่เป้าหมายเขามองไปยังคนที่นอนอยู่พลางมองเห็นศรสีเงินที่ตกกระทบอยู่ใกล้ๆที่ที่เหนือหัวเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ผู้ที่ถูกเรียกว่าเหนือหัวพลิกตัวคนที่นอนคว่ำอยู่ก่อนจะจับชีพจรที่คอ
ยังไม่ตาย ดูเหมือนจะแค่หมดสติ
และเมื่อพลิกตัวขึ้นมาดูร่างสูงจึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่เห็นในตอนแรกเดิมทีมือสังหารที่เป็สตรีจะถูกฝึกในด้านการล้วงข้อมูลมากกว่าการลงมือสังหารเขาถึงได้แปลกใจในตอนแรกที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็ผู้หญิงแล้วทำไมถึงสามารถทำภารกิจลอบสังหารได้และเมื่อรู้ว่าเป็ผู้ชาย คำถามก็เกิดขึ้นมาอีกว่า การลอบสังหารในครั้งนี้คือลอบสังหารเขาใช่หรือไม่
“เอาอย่างไรดีขอรับ”ผู้ที่เป็เหนือหัวยังไม่ตอบ เขาสำรวจคนที่นอนอยู่คร่าวๆมือสังหารหนุ่มผู้นี้อายุอานามน่าจะสักสิบแปดได้น่าจะมากกว่าเขาที่ตอนนี้อายุสิบเจ็ดด้วยซ้ำ แต่ก็น่าแปลกยิ่งอายุเท่านี้น่าจะรู้กฎต่างๆของการเป็มือสังหารอย่างชำนาญแล้ว แล้วไยกลับทำพลาดราวกับเป็ภารกิจแรกเช่นนี้อาวุธที่ตกอยู่ก็แตกต่างจากของถังเหมินทั่วๆไปมันถูกดัดแปลงจนไม่เหมือนกับที่เคยเห็นเหมือนจะดัดแปลงเพื่อมอบให้คนผู้นี้เป็พิเศษ และที่สำคัญ.....
อีกฝ่ายยังทำผิดกฎบัญญัติต้องห้ามที่ว่าด้วยการห้ามสังหารคนของแปดพรรคอย่างเด็ดขาดด้วย
ยิ่งกับตัวประมุขของพรรคด้วยแล้วยิ่งเป็ข้อต้องห้ามที่มีโทษถึงตาย
หมายความว่าอย่างไรกัน
ร่างสูงสั่งผู้ติดตามให้พาตัวมือสังหารคนนี้ไปขังเอาไว้ที่คุกน้ำแข็งที่ลึกที่สุดของิเอี้ยวิเอี้ยวนั้นเป็ป้อมปราการขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ทางทิศอีสาน (ตะวันออกเฉียงเหนือ)ของแคว้น เป็ป้อมปราการหินสูงที่อยู่ท่ามกลางทะเลทรายอันไร้ที่สิ้นสุดแม้จะตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางทะเลทรายและมองเห็นได้ง่ายแต่ใช่ว่าจะมีผู้ใดย่างกรายไปถึง ภาพมายานับร้อยที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและตามกระแสลมร้อนภายในทะเลทรายจะช่วยบิดเบือนทิศทางจริงของที่ตั้งป้อมปราการตอนกลางวันร้อนระอุจนร่างกายแทบโดนเผาไหม้ตอนกลางคืนกลับเย็นะเืจนร่างกายด้านชาไปทั้งร่างคนของิเอี้ยวจะสวมชุดหนังสีดำแดงเพื่อให้มองเห็นได้ในทะเลทรายและมีฮูดหรือหมวกที่ติดกับชุดเพื่อปกป้องตัวจากทรายแต่จะเปิดเผย่เอวเพื่อให้เคลื่อนไหวง่ายพวกเขาจะมีกระบี่จันทร์เสี้ยวสองเล่มเป็อาวุธคู่กายทั้งที่สภาพแวดล้อมของิเอี้ยวนั้นโหดร้าย แต่ชีวิตการเป็อยู่กับสุขสบายยิ่งอีกทั้งสภาพร่างกายของพวกเขายังทนทานแม้แต่สตรีก็ไม่ได้มีข้อกำจัดเหมือนกับถังเหมินที่ถูกฝึกให้ล้วงข้อมูลมากกว่าการสังหาร
และที่สำคัญิเอี้ยวนั้นเป็หนึ่งในแปดพรรคที่เชี่ยวชาญเื่การลอบสังหารเช่นเดียวกับถังเหมินแต่รูปแบบการสังหารนั้นต่างกัน ถังเหมินนั้นจะเน้นการลอบสังหารระยะไกลตามอาวุธที่เ้าตัวถนัดอย่างหน้าไม้ส่วนิเอี้ยวจะถนัดในการลอบสังหารระยะประชิดจึงได้มีอาวุธเป็กระบี่จันทร์เสี้ยวที่ตวัดสะบั้นคอศัตรูได้ง่ายมือสังหารของทั้งสองพรรคต่างมีข้อเด่นข้อด้อยเป็ของตัวเองและไม่เคยคิดที่จะร่วมมือกันเลยสักครั้งเพราะการลอบสังหารที่แตกต่างกันจึงทำให้ร่วมมือกันได้ยาก
และเหนือสิ่งอื่นใดถังเหมินนั้นไม่ชื่นชอบพวกเขาสักเท่าไหร่ทั้งๆที่พวกเขามักจะหลงใหลกับรูปกายและใบหน้าอันงดงามภายใต้หน้ากากของถังเหมิน
แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อความไม่ชอบหน้ากันนี้เป็มาั้แ่ที่พวกเขาจำความได้เจอหน้ากันทีไรเป็ต้องเขม่นหรือลงไม้ลงมือกันเสียทุกที
ประมุขหนุ่มลงไปยังคุกน้ำแข็งที่ขังมือสังหารหนุ่มเอาไว้ร่างสูงเพรียวมีโซ่สีดำตรวนข้อมือทั้งสองและรั้งเอาไว้ในท่ายืนห้องน้ำแข็งนี้เย็นใช่น้อย เขาเดินไปถอดหน้ากากสีเงินของอีกฝ่ายออกมุมปากหนายกยิ้ม ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นราวกับสาวงามไม่มีผิด เขาเกลี่ยนิ้วบนแก้มที่ซีดขาวัันุ่มนิ่มราวกับไม่ใช่ผิวของบุรุษ รูปตาเรียวรับกับใบหน้าเรือนผมสีดำขลับรวบหางม้าช่างเข้ากับเ้าตัว ร่างสูงถอนหายใจเพราะแบบนี้อย่างไรคนของเขาถึงได้หลงใหลคนจากถังเหมินนักแต่การที่จะได้มาไม่ใช่เื่ง่ายเลย ปกติก็หาตัวไม่ค่อยจะเจอพอเจอแล้วก็ยากที่จะญาติดีด้วยได้ น่าเสียดายยิ่ง
เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าไม่ไกลจากมือสังหารหนุ่มหมุนหน้ากากในมือเล่นรอคอยเวลาที่อีกฝ่ายฟื้น ดวงตาสองสีจ้องมองไปยังคนที่ถูกตรึงเอาไว้ในหัวก็คิดเื่อื่นไป แต่คนที่หมดสติอยู่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เขาต้องรอคอยนานนัก
ดวงตาสีเทาบีบเข้าหากันเล็กน้อย ยามเมื่อดวงตาสีเทาลืมขึ้นมาทำให้เกิดประกายสีฟ้าสะท้อนเป็ริ้วสีฟ้าจางๆในดวงตาเขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพบว่าตัวเองถูกจับตรึงอยู่กับโซ่แผ่นหลังแนบติดกับน้ำแข็ง เขาหันซ้ายหันขวาก่อนจะเจอชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าในมือกำลังหมุนหน้ากากของเขา เรือนผมสีแดงตัดกับน้ำแข็งสีฟ้าทำให้โดดเด่นท่ามกลางสถานที่แห่งนี้ดวงตาสีเทาไม่ได้มีอารมณ์ใดๆปรากฏอยู่เช่นเดียวกับสีหน้าตรงกันข้ามกับอีกคนที่มีสีหน้าพึงพอใจเมื่อเห็นว่าคนที่หมดสติอยู่ฟื้นแล้ว
ประมุขหนุ่มถือโอกาสที่มีแต่ความเงียบพินิจวิเคราะห์อีกฝ่ายอย่างละเอียดดวงตาสีเทามีประกายความสดใสเหมือนเด็กน้อยวัยแรกรุ่นที่ไม่มีทั้งความกลัวหรือกระหายการฆ่าั์ตาสะท้อนประกายสีฟ้าจากน้ำแข็ง อายุพอๆกับเขาหรือมากกว่าความสูงมากกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเห็นจะได้ ผิวขาว มีใบหน้าที่งดงามดุจสตรี ปากเล็กรูปร่างเพรียว เรือนผมสีดำสนิท แขนขายาวแต่ไม่เก้งก้าง นับว่ายิ่งดูยิ่งเพลินตายิ่งมองยิ่งอยากัั
แค่อยู่เฉยๆก็อันตรายกับผู้พบเห็นนี่คงเป็สาเหตุที่ถังเหมินไม่ยอมถอดหน้ากากเว้นแต่จะอยู่ภายในพรรค
“เ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าเป็ใคร”ร่างสูงเอ่ยถามก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่ถูกตรึงอยู่ทำไมจะไม่รู้ คนตรงหน้าคือสวี่ชิงเค่อ เป้าหมายการลอบสังหารในภารกิจแรกของเขา
สวี่ชิงเค่อคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมตอบกระนั่นก็ยังเอ่ยถามต่อไปราวกับว่าเขาไม่ได้รีบร้อนนัก
“ภารกิจที่เ้าได้รับมาในวันนี้เป็ความจริงแน่รึว่าภารกิจคือให้มาลอบสังหารข้า” ร่างสูงเอ่ยถามเขาพินิจวิเคราะห์เื่ในวันนี้มาแล้วแม้จะถามอีกฝ่ายเพื่อ้าคำยืนยันว่าภารกิจที่อีกฝ่ายได้รับมาวันนี้ถูกต้องหรือเปล่าแต่เขาก็รู้แล้วว่ามือสังหารผู้นี้ได้รับภารกิจนี้มาจริงๆแต่จะเป็ไปได้อย่างไรเมื่อกฎบัญญัติออกมาชัดเจนว่าห้ามเข่นฆ่ากันภายในแปดพรรคมิเช่นนั้นจะได้รับโทษปะาอย่างไม่มีการละเว้นกฎนี้ถูกรักษาอย่างเคร่งครัดมานาน ไม่มีผู้ใดฝ่าฝืนแม้จะมีอำนาจหรือมากฝีมือมากแค่ไหนและหากมีปัญหากันจริง ไยไม่ส่งสารมาพูดคุยเพื่อความกระจ่างแต่กลับส่งมือสังหารมาเล่นงานกันแบบนี้แล้วยังส่งมือสังหารที่คล้ายจะไม่น่าผิดพลาดมาอย่างนี้ด้วย
หากคิดในแง่ดีนี่อาจจะเป็ภารกิจที่ผิดพลาดก็เป็ได้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มาคนเดียวและคิดว่าคงจะถูกอีกคนที่มาด้วยกันฟาดจนสลบเพราะร่างกายเขาไม่มีาแอื่นนั่นหมายถึงการหยุดยั้งการลอบสังหาร หรือแท้จริงแล้วมีจุดประสงค์อื่นกันแน่
คนที่ถูกถามยังคงไม่ตอบอะไรในเมื่อภารกิจที่ได้รับมาพลาดั้แ่แรกเริ่มแบบนี้สำหรับมือสังหารสิ่งที่รออยู่มีเพียงความตายเท่านั้น ปลายลิ้นขยับเล็กน้อยภายในปากสิ่งหนึ่งที่อมเอาไว้ใต้ลิ้นกำลังจะถูกกลืนเข้าลำคอ แต่คนที่ยืนมองอยู่ตลอดก็คว้าเข้าที่คออย่างรวดเร็วง้างปากอย่างแรงพลางล้วงมือเอายาพิษที่กำลังจะถูกกลืนออกมาจากนั้นก็บีบปากเอาไว้ให้เปิดออกเพื่อไม่ให้กัดลิ้นตัวเอง มือหนากระชากเชือกถักที่รัดผมอีกฝ่ายอยู่ออกก่อนจะเอามามัดปากโดยให้กัดเอาไว้ระหว่างฟันสวี่ชิงเค่อไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาถอดชุดของมือสังหารหนุ่มออกอย่างรวดเร็วจนเปลือยเพื่อไม่ให้ซ่อนอาวุธใดๆหรือมีลูกไม้ใดๆอีกทั้งยังผนึกปราณทองเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายใช้พลังปลิดชีวิตตัวเองด้วย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนมือสังหารหนุ่มยังไม่ทันจะได้ขยับตัวหรือคิดอะไรร่างกายที่เปลือยเปล่าัักับความเย็น ผิวขาวๆโดนน้ำแข็งกัดจนขึ้นสีแดงโซ่ที่ตรึงเขาเอาไว้ก็เย็นเฉียบไม่ต่างจากน้ำแข็ง กัดข้อมือทั้งสองจนเป็รอยแดงดวงตาสีเทาเริ่มแดงเล็กน้อยเพราะแสบจากไอเย็นที่กระทบดวงตายามที่หายใจก็กลายเป็ไอสีขาว แต่กระนั้นปฏิกิริยาก็ยังนิ่งเฉยใบหน้าไม่มีแม้แต่ความโกรธหรือความเขินอายทั้งที่ถูกจับเปลืองผ้าเช่นนี้ มือหนาจับใบหน้านั้นให้เชิดขึ้นก่อนจะเอ่ย
“ดูๆแล้วเ้าไม่น่าจะใช่คนที่จะพลาดได้ง่ายๆเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงได้ยอมให้จับตัวมา” คำถามแล้วคำถามเล่ายังคงไม่ได้รับคำตอบแม้แต่ดวงตาสีเทายังเบือนไปทางอื่นไม่สบตากับคนตรงหน้าและยังทำท่าทางไม่สนใจราวกับจะบอกว่าไม่ว่าจะเอ่ยอะไรออกมาเขาก็จะไม่ตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น
ความดื้อรั้นนี้ต่างจากการไม่กลัวตายคนผู้นี้ทำให้สวี่ชิงเค่อถูกใจยิ่งนัก
จะปล่อยให้ตายก็น่าเสียดายแย่
แล้วเขาก็ปล่อยให้อีกฝ่ายตายไม่ได้เสียด้วย
เมื่อเป็ดังนั้นร่างสูงจึงได้ยื่นข้อเสนอ
“หากเ้ายอมเอ่ยปากพูดกับข้าสักคำข้าจะปล่อยเ้าไป” คนถูกจับมองคนที่ยื่นข้อเสนออย่างงงๆพินิจวิเคราะห์อีกฝ่ายอยู่เงียบๆ สวี่ชิงเค่อคล้ายจะพูดความจริงแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ถูกสอนจากประมุขมาว่ามือสังหารอย่างพวกเขาต้องเป็ให้ได้ทุกอย่างเพื่อทำภารกิจให้ลุล่วงจะต้องเสแสร้งแกล้งทำเพื่อให้ได้ข้อมูลมาจะต้องเป็คนอื่นเพื่อไม่ให้ตัวตนถูกเปิดเผย หากถูกจับได้หรือว่าพลาดจะไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีก หนทางที่รออยู่ก็คือความตาย
แต่ภารกิจนี้ความผิดพลาดทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นจากเขาทุกอย่างล้วนเป็ฝีมือของเนี่ยฟงที่ฟาดเขาจนสลบก่อนที่จะทันได้ลงมือเขายังติดใจสงสัยจนถึงตอนนี้ เนี่ยฟงถูกส่งมาเพื่อไม่ให้เขาทำภารกิจพลาด จะกล้าฟาดเขาจนสลบแล้วถูกเจอตัวเช่นนี้ได้อย่างไร
หรือว่าเป้าหมายไม่ใช่การสังหารคนคนนี้มาั้แ่แรก
มือสังหารหนุ่มมองคนตรงหน้าอีกครั้งถ้าหากภารกิจไม่ได้ถูกสั่งมาให้ลอบสังหารสวี่ชิงเค่อ เช่นนั้นแล้วภารกิจคงจะเป็เพื่อล้วงความลับบางอย่างของสวี่ชิงเค่อ
แต่จะให้ล้วงความลับในขณะที่ถูกจับอยู่แบบนี้คงไม่ง่ายหรือประมุขเพียงแค่้าทดสอบการเอาตัวรอดของเขาเท่านั้น
หากเป็เช่นนั้นเขาก็เกือบจะทำโง่ๆโดยการปลิดชีวิตตัวเองหากอีกฝ่ายไม่หยุดเอาไว้ป่านนี้คงตายไปแล้ว
เช่นนั้นเป้าหมายของเขาคือเอาตัวรอดไปจากที่นี่
ร่างสูงที่ยืนดูอยู่เห็นท่าทีที่อ่อนลงและดวงตาสีเทายอมสบตากับเขาแล้วมือหนาเอื้อมไปจับเชือกถักที่อีกฝ่ายคาบเอาไว้ก่อนจะค่อยๆปลดออกที่มุมปากซีดปรากฏรอยสีแดงจางๆของรอยเชือกดวงตาสองสีสบกับดวงตาสีเทาที่มีประกายแวววาวในระยะประชิด
ไม่ใช่แค่ผิวที่ขาวเนียนละเอียดแม้แต่กลิ่นกายยังหอมบริสุทธิ์ราวกับคนผู้นี้เป็แค่ชายหนุ่มธรรมดาที่ไม่ได้มีพิษภัยอะไร ช่างไม่เหมาะกับกลิ่นอายของมือสังหารที่อาบเืยิ่งนัก
“จะปล่อยข้า.....ไปจริงหรือ?”น้ำเสียงที่เอ่ยราบเรียบแต่ทว่าแฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยดูน่าสงสารในขณะเดียวกันก็ฟังดูหวานนุ่มทำเอาใจสั่นทันทีที่ได้ยิน ริมฝีปากเล็กบวมเจ่อเล็กน้อยมือหนาลูบไล้ริมฝีปากนั้นอย่างหลงใหล
ถูกใจ ถูกใจยิ่งนักหลงใหลเสียจนไม่อยากจะปล่อยไปทั้งแบบนี้
ดวงตาสองสีมีประกายวาวโรจน์อย่างประหลาดมุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ จมูกโด่งกดลงไปที่ซอกคอขาวกลิ่นหอมจากเรือนร่างบริสุทธิ์ติดอยู่ที่ปลายจมูกดวงตาสีเทาสั่นระริกเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจการกระทำของอีกฝ่ายมือหนาโอบเอวคนที่ถูกตรึงอยู่เข้ามาแนบชิด ริมฝีปากหนาเคลื่อนตัวมากระซิบที่ข้างหู
“ข้าจะปล่อยเ้าไป......หลังจากนี้”
ร่างโปร่งที่ถูกยึดติดอยู่กับโซ่ตรวนที่เย็นเฉียบและแผ่นหลังที่แนบติดกับน้ำแข็งสั่นระริกััของมือหนากวาดต้อนไปทั่วร่างที่เปลือยเปล่าราวกับกำลังสำรวจร่างกายที่หอมละมุนนี้ใบหน้าหล่อจัดไล้ไปตามลำคอระหงทิ้งรอยแดงเอาไว้เป็จุดจ้ำๆ ขาทั้งสองข้างของคนที่ถูกตรึงอยู่พาดอยู่บนเอวของคนที่สูงกว่าใบหน้าสวยส่ายไปมาราวกับจะขอให้หยุดการกระทำในตอนนี้
“อย่า.....”
“อย่ารึ? แต่ร่างกายของเ้าไม่ได้บอกแบบนั้น”
“อึก!” ร่างโปร่งกัดปากยามเมื่อสิ่งหนึ่งกำลังแทรกเข้ามาที่ด้านหลังนิ้วยาวสอดแทรกเข้าไปสำรวจภายในที่อ่อนนุ่มร่างกายที่ซีดขาวค่อยๆขึ้นสีแดงตามความร้อนในร่างกายที่เพิ่มขึ้นมือหนาอีกข้างกระชับต้นขาขาวเอาไว้พลางลูบไล้อย่างชอบใจดวงตาสองสีมองใบหน้าที่ส่ายมาราวกับจะต่อต้านอย่างพอใจชำแหละนิ้วเข้าไปสำรวจให้ลึกขึ้นทำให้ดวงตาสีเทาที่บีบแน่นอยู่ต้องเบิกตากว้างเพราะความใ
“เจ็บ....” ใบหน้าสวยซบลงที่ไหล่แกร่งเหมือนกับจะบอกว่าให้เขานุ่มนวลมากกว่านี้เพราะััที่ได้รับทำให้เขาถูกอกถูกใจนักจึงยอมกระทำการให้นุ่มนวลขึ้นนิ้วยาวขยับเข้าออกอย่างช้าๆปากก็พรมจูบไปตามแก้มเนียนและเปลือกตาที่กำลังสั่นระริกริมฝีปากเล็กหอบหายใจอยู่ที่ข้างหูช่างทำให้ร่างกายตื่นตัวได้ดีนัก
“อ๊ะ!” เสียงหวานๆเล็ดลอดออกมาเล็กน้อยเมื่อนิ้วยาวแตะเข้าที่จุดหนึ่งใบหน้างามยิ่งซบลงต่ำเมื่อนิ้วยาวนั้นสะกิดที่จุดนั้นย้ำๆแขนเรียวขยับไปมาแต่ก็ไม่อาจหลุดจากพันธนาการทั้งสองได้ร่างกายกระตุกอยู่หลายครั้ง ยามเมื่อนิ้วยาวเพิ่มจำนวนขึ้นอีกเสียงที่กักเก็บเอาไว้ก็เริ่มดังขึ้นสวี่ชิงเค่อล่อลวงอีกฝ่ายด้วยััที่ชำนาญกว่าและชักจูงความไม่ประสีประสาให้คล้อยตามยามเมื่อริมฝีปากทั้งสองประกบกันร่างสูงจึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายยังจูบไม่เป็เสียด้วยซ้ำ
ช่างไม่ประสีประสาจนน่าทะนุถนอม
ปลายลิ้นร้อนััเกี่ยวกับลิ้นเล็กที่ดูจะไม่ประสีประสาเท่าไหร่นักแต่กลับทำให้ร่างสูงยิ่งตื่นเต้นที่จะััอีกฝ่ายให้มากขึ้นอีก มือหนายกขึ้นกดท้ายทอยอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้หลีกหนีััของเขาเสียงยามเมื่อลิ้นทั้งสองัักันดังอยู่ภายในหัวทำให้คนที่ถูกจับตรึงหลับตาแน่นยามเมื่อลมหายใจกำลังจะหมดลงร่างสูงจึงยอมปล่อยให้เป็อิสระแต่ไม่นานก็ทาบทามริมฝีปากนั้นอีกอย่างไม่รู้จักพอ
“อึก! อื้อ!!” เสียงแหลมสูงดังขึ้นในลำคอเมื่อนิ้วยาวถูกถอนออกไปจนหมดมือหนาทั้งสองข้างกระชับต้นขาทั้งสองข้างเอาไว้มั่นก่อนจะสวนกายเข้าไปภายในร่างกายของคนที่ถูกทะลวงภายในดีดดิ้นเหมือนปลาขาดน้ำถอนปากออกมาหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด แขนทั้งสองพยายามกระชากโซ่ให้หลุดแต่ไร้ผลร่างสูงดันคนที่กำลังดีดดิ้นอยู่ให้แนบติดกับแผ่นน้ำแข็งด้านหลังยึดตัวคนเอาไว้ไม่ให้ดีดดิ้นไปมากกว่านี้ ก่อนจะดันตัวเข้าไปให้ลึกขึ้นริมฝีปากเล็กอ้าค้างหอบหายใจ หน้าท้องหดเกรงตามจังหวะของสิ่งนั้นที่หยุดค้างอยู่ในร่างเขาคล้ายจะได้ยินเสียงเต้นตุ้บๆของสิ่งนั้นอยู่ภายในตัวเขา ร่างสูงที่เห็นท่าทางที่บริสุทธิ์นั้นก็ยิ่งทำให้อยากทะลุทะลวงเข้าไปในร่างกายนี้มากขึ้น
นานมากแล้วที่ไม่ได้ถูกเติมเต็มถึงเพียงนี้
“จูบข้าแล้วเ้าจะไม่เจ็บ” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คล้ายจะออกคำสั่งเล็กน้อยร่างโปร่งที่เชิดหน้าหอบหายใจอยู่ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ที่บอกให้จูบน่ะ เขา.....
“เหมือนที่ข้าสอนเมื่อครู่”สวี่ชิงเค่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ประสีประสาเื่จูบจึงได้เอ่ยบอกถึงการกระทำเมื่อครู่เขาเผยอปากเล็กน้อยเพื่อให้ฝ่ายนั้นได้เริ่มก่อน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะยอมโน้มตัวลงไปประกบปากเองสอดลิ้นเข้าไปอย่างเก้ๆกังๆแต่สวี่ชิงเค่อกลับชอบใจนักเขาดูดดุนลิ้นเล็กกลับให้อีกฝ่ายใเล่น ปฏิกิริยาน่ารักน่าชังจนดึงความสนใจออกจาก่ล่างได้สำเร็จ
เอวสอบค่อยๆขยับขึ้นลงในขณะที่ริมฝีปากทั้งคู่กำลังนัวเนียกันอยู่ร่างสูงค่อยๆสอนว่าควรตอบสนองเขาอย่างไรหรือต้องทำอย่างไรตัวเขาถึงจะพอใจเสียงหยาบโลนที่่ล่างไม่ได้ดึงความสนใจของร่างโปร่งออกจากริมฝีปากหนาที่ตนกำลังอยู่ร่างสูงจึงอาศัยจังหวะนั้นกระแทกกายเข้าใส่ถี่รัว ปากก็ไม่ยอมละไปจากลิ้นเล็กดูดดุนจนเกิดเสียงดัง ดวงตาสองสีจับจ้องไปยังใบหน้าสวยไม่วางตาโหมแรงเข้าใส่อย่างเอาแต่ใจ
จวบจนอีกฝ่ายหมดสติไปแล้วสวี่ชิงเค่อจึงได้หยุด
ร่างสูงเท้าแขนอยู่ระหว่างตัวคนหลับโซ่ที่พันธนาการข้อมือทั้งสองถูกปลดออกไปเมื่อไหร่ไม่รู้ พวกเขาเริงรมย์อยู่บนพื้นั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครจำได้่เวลาในยามที่ร่างกายสอดประสานเป็หนึ่งดึงสติไปทั้งหมดจนไม่รับรู้เวลาว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วร่างกายที่เปลือยเปล่านอนหลับสนิทอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ ร่างสูงจึงอุ้มคนหลับไปนอนที่เตียงไม้ที่อยู่ไม่ไกลพร้อมเอาเสื้อผ้าของอีกฝ่ายมาคลุมตัวให้เขาย่อตัวลงจ้องมองคนหลับพลางยกยิ้มมุมปาก
นานมากทีเดียวที่เขาไม่ได้อิ่มเอมถึงเพียงนี้ร่างกายนี้ทำให้เขาถูกใจยิ่งนัก ผิวเนียนละเอียดลื่นมือร่างกายที่นุ่มละมุนต่างจากบุรุษทั่วไป ทุกส่วนอ่อนนุ่มราวกับเด็กน้อยแรกรุ่นไม่ว่าจะััสักกี่ครั้งก็ติดใจจนไม่อยากจะละมือออกห่าง
มือหนาไล้แก้มคนหลับตามตัวมีแต่รอยแดงรอยช้ำเต็มไปหมด เขาจ้องมองไปยังริมฝีปากที่บวมเจ่อแม้แต่จูบก็ไม่ประสีประสา แต่ทำให้ใจสั่นได้ทุกครั้งที่ริมฝีปากัักันร่างกายที่บริสุทธิ์ไร้มลทินนี้ได้ถูกเขาเอาไว้ทั้งร่างแล้ว
จะว่าไปแล้วเขายังไม่ได้ถามชื่ออีกฝ่ายแต่ช่างมันประไร อย่างไรเสียก็ต้องเจอกันไปอีกนาน
ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะกลับออกไปเขายังโน้มตัวลงมาจูบปากคนหลับอีกครั้งสั่งคนเฝ้าระวังเอาไว้สักเล็กน้อยเพื่อจะไม่ได้ดูเหมือนเขาปล่อยอีกฝ่ายไปง่ายๆนัก แล้วกลับไปยังโถงใหญ่เพื่อสั่งคนสืบเื่การลอบสังหารต่อแต่ผ่านไปยังไม่ทันถึงสองเค่อนักก็มีรายงานมาถึงเขาว่ามือสังหารหนุ่มผู้นั้นได้สังหารคนเฝ้ายามทั้งหมดและหนีออกไปแล้ว
ภายในคุกน้ำแข็งนั้นมีร่างไร้ิญญาของผู้คุมสี่ห้าคนที่สวี่ชิงเค่อสั่งให้เฝ้าเอาไว้นอนกระจัดกระจายกันอยู่ประตูห้องขังถูกเปิดค้างเอาไว้ อีกทั้งร่างของผู้คุมสองคนยังอยู่ภายในห้องคุมขังร่างสูงจับคางตัวเองเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้ม
คงจะใช้วิธีอะไรบางอย่างล่อให้ผู้คุมเข้ามาในนี้แล้วสังหารทิ้งจากนั้นก็หนีออกไปอย่างนั้นสินะ นับว่าเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา
“ให้ล่าตัวหรือไม่ขอรับ”ผู้รักษาการของเขาเอ่ยถามแต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้อยู่แล้วจึงทำได้เพียงแค่ถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ
“ท่านก็เป็เสียอย่างนี้”
“น่าสนใจมิใช่รึข้าไม่เคยเจอคนที่ทำให้ข้าสนใจได้ขนาดนี้มาก่อน”
“แต่เรากับถังเหมินนั้นไม่เคยลงรอยกันทำเช่นนี้จะไม่มีปัญหาทีหลังรึ”ผู้รักษาการหนุ่มคิดถึงเื่ในอนาคตที่อาจจะมีปัญหาตามหาตรงกันข้ามกับเหนือหัวที่เหมือนจะไม่ได้สนใจเื่นี้เอาเสียเลย
“ไม่แน่ว่าสถานะคู่อริตลอดกาลระหว่างพวกเราจะเปลี่ยนไปเพราะเหตุการณ์นี้ก็ได้เ้าไม่คิดเช่นนั้นรึ”
“ข้าเกรงว่ามันจะเปลี่ยนเป็คู่อาฆาตตลอดกาลน่ะสิเหนือหัว”ผู้รักษาการเอ่ยอย่างเหนื่อยใจความสัมพันธ์ระหว่างถังเหมินและิเอี้ยวไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วเหนือหัวทำเช่นนี้จะไม่เป็การสร้างความร้าวฉานไปอีกรึ
“เ้านี่มองโลกในแง่ร้ายจริง”
“ข้าแค่มองว่ามันเป็ไปได้สูงมากก็เท่านั้น”มีโอกาสมากว่าพวกเขาจะไม่สามารถเข้าใกล้ถังเหมินได้อีกเลยจากเหตุการณ์นี้
ของที่ยิ่งหลงใหลยิ่งพยายามเข้าใกล้ยิ่งออกห่าง ยิ่งเอื้อมมือไปเท่าไหร่ยิ่งอยู่ไกลมากเท่านั้น
พวกเขาก็เหมือนแมวน้อยที่ไม่อาจนกยูงที่สง่างามอย่างถังเหมินได้
ถังเหมินนั้นแม้ตราประจำพรรคจะเป็หน้ากากแต่ยามที่ใช้พลังไอพลังที่แผ่ออกมาจะคล้ายกับนกยูงรำแพงขนทั้งดูสง่างามและน่าหลงใหลสีน้ำเงินของพลังนั้นช่างน่าดึงดูดราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน และถังเหมินนั้นจะสวมต่างหูขวาเป็รูปขนนกยูงสีเงินแต่บางคนก็ทำเป็ของประดับผมหรือทัดหูขวาและแน่นอนว่าสวี่ชิงเค่อได้สิ่งนั้นมาไว้ในมือแล้ว
เขาก้มลงมองต่างหูรูปขนนกยูงสีเงินที่เขาปลดออกมาจากหูของอีกฝ่ายเขายกยิ้มอย่างพึงพอใจ ผู้รักษาการหนุ่มมองสิ่งนั้นก็อดถอนหายใจไม่ได้
หากทำของที่เปรียบเสมือนของที่ระบุตัวตนได้แบบนี้หายไปมือสังหารหนุ่มผู้นั้นอาจจะเจอเคราะห์ร้ายก็เป็ได้
“ไม่ต้องห่วงไปถึงของพวกนี้จะหายไประหว่างทำภารกิจ แต่ใช่ว่าจะสืบถึงตัวเ้าของได้ง่ายๆและเ้าก็รู้ว่าพวกเราไม่มีทางยอมให้ใครสืบไปถึงตัวพวกเขา” เื้ัการทำภารกิจของถังเหมินนั้นมักจะมีิเอี้ยวคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆเสมอ คอยสังเกตและสนับสนุนพวกเขาหากของที่จะสืบไปถึงตัวพวกเขาหล่นหายพวกเขาจะเอาไปคืนในทันทีหรือหากมีใครเก็บไปแล้วเอะใจว่าของสิ่งนี้เป็ของถังเหมินพวกเขาก็จะเก็บกวาดให้เรียบร้อย แม้ถังเหมินจะไม่เคยพลาดในการทำภารกิจเลยสักครั้งก็ตาม
“หากคนในพรรครู้เข้าว่าเขาทำต่างหูหายไปล่ะก็......”
“ดูจากภารกิจของเขาแล้วถึงต่างหูจะหายไปคิดว่าคนที่มอบภารกิจให้เขาไปคงไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่หรอก” เขาชูต่างหูขึ้นมาดู เก็บเข้าอกเสื้อก่อนจะยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ผู้ตรวจการหนุ่มจึงไม่มีอะไรจะเอ่ย
เหนือหัวย่อมมีแผนอะไรในใจมิเช่นนั้นคงไม่ปล่อยมือสังหารผู้นั้นไปเพียงเพราะความหลงใหลส่วนตัวแน่
แต่มือสังหารผู้นั้นหากเป็เขาที่ได้อยู่กับอีกฝ่ายแล้วล่ะก็อยากจะฆ่าก็คงทำใจฆ่าไม่ลงที่สำคัญพวกเขาไม่เคยทำร้ายกันและกันแม้จะไม่ลงรอยแค่ไหนก็ตามมิหนำซ้ำยังตามปกป้องอยู่ในมุมมืดยิ่งกว่าไม่มีทางที่พวกเขาจะทำร้ายคนของถังเหมินได้ ไหนจะกฎบัญญัติที่องค์จักรพรรดิทรงบัญญัติเอาไว้อีก
“เช่นนั้นเหนือหัวโปรดระวังตัวด้วย”ผู้รักษาการหนุ่มเอ่ยก่อนที่เหนือหัวของเขาจะเร้นกายหายไปสถานที่ที่เหนือหัวของเขาจะไปจะเป็ที่ไหนได้ถ้าไม่ใช่ปลายทางของมือสังหารผู้นั้น
ถังเหมิน......
2K
