หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่35 ข้าถาม เจ้าตอบ

กัสตามเจสันไปผ่านประตูไปอีกก็เจอกับพื้นที่ร้านจริงๆ ด้านในสุดมีชั้นวางของที่น่าสนใจและหลายอย่างค่อนข้างจะคลุมเครือแต่ของพวกนี้กัสเห็นมาจนชินแล้ว

ถ้าจะให้เปรียบเทียบในสายตาของกัสมันก็แค่ของเกรดต่ำที่กองทัพไม่ได้ใช้งานกันเท่านั้น

เจสันสังเกตท่าทางของกัสและก็แอบสงสัยว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่พวกธรรมดาเลยแล้วเขามาที่นี่เพราะต้องการอะไรกันแน่

ด้านในสุดมีกลุ่มคนอยู่แต่พวกนั้นไม่สนใจเจสันที่พาคนเข้ามา กระทั้งมาถึงด้านในสุดที่เถ้าแก่อยู่เจสันก็อธิบายสั้นๆ ให้ฟังเหมือนกับทุกครั้งเพียงแต่เพิ่มเติมขึ้นมาเล็กน้อยเกี่ยวกับกัสที่ดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุน้อยคนนี้

“เจ้าหนุ่มเข้าใจกฏดีสินะ”

“แน่นอนเข้าเรื่องกันเลยฉันต้องการของอย่างหนึ่ง ส่วนนี่คือราคาอย่าต่อรอง เพราะมันเหมาะสมแล้ว”กัสกลับไม่สนใจว่าใครเป็นเจ้าบ้านและใครเป็นแขกกัน กลับเข้าเรื่องตรงๆ

การวางท่าของกัสทำเอาคนในห้องอดที่จะตกตะลึงไม่ได้หลายคนต่างก็เหลือบมองเถ้าแก่รอคำสั่งให้อัดไอ้หนุ่มที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้เพื่อสั่งสอนเรื่องมารยาท

เถ้าแก่เองก็รู้สึกไม่พอใจสายตาแต่ว่าก็ยังเลือกจะมองดูกระดาษที่กัสเขียนกับราคาที่ใส่ไว้พอเห็นตัวเลขและความแม่นยำนั้นแล้ว เถ้าแก่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สุดท้ายด้วยการหักห้ามใจก็เลือกจะไม่เอาเรื่องแต่ถึงอย่างนั้นการซื้อขายย่อมไม่อาจจะให้อีกฝ่ายมาข่มได้แบบนี้

“เพิ่มอีก ไม่งั้นก็ไสหัวไป” ตอนแรกเถ้าแก่คิดว่าจะทำให้เด็กคนนี้ยอมเพิ่มเงินขึ้นมาอีกตามคำขอหรือไม่อย่างน้อยก็มาเจรจาต่อลองกัน

แต่ว่ากัสกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครเชื่อ

กัสลุกขึ้นยืนและเตรียมเดินจากไปโดยไม่มีความลังเลอยู่แม้แต่น้อย

“เดี๋ยว เจ้าหนู นายรู้ไหมว่าของนี้หายากแค่ไหน ถ้าอยากได้ก็มีแค่ที่ร้านฉันร้านเดียว”

“เฮ้ ไอ้หนูหยุดเอามาเพิ่มอีกแค่หนึ่งส่วนก็ได้ไม่สิครึ่งส่วนของราคาเดิม”

เถ้าแก่ตะโกนไล่หลังไปแต่ว่ากัสก็ยังไม่ยอมหยุด

“ขวางมันไว้” สุดท้ายเถ้าแก่ก็โบกมือสั่งลูกน้องขวางกัสไว้

“เข้ามาแล้วจะออกไปง่าย ๆ เหรอ คิดว่าที่นี่มันที่ไหน”เถ้าแก่รู้สึกหงุดหงิดกับเด็กคนนี้มากสุดท้ายยิ่งพอโดนปฏิเสธแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกเสียหน้า

กัสหยุดลงเหลือบมองพวกที่ขวางทางเขาไว้ก่อนจะหันกลับไปและพูดอย่างใจเย็น

“มีของนั่นในอีก 3 ร้าน ราคาไม่แตกต่างกัน”

คำพูดของกัสทำเอาเถ้าแก่และคนนำทางเจสันชะงักไปเพราะไม่คิดว่ากัสจะรู้ถึงละเอียดขนาดนี้ โดยเพราะจำนวนร้านเพราะพวกเขรู้แค่ว่ามันมี 2 ร้าน แล้วไอ้ร้านที่สามใครมันขายกัน

“แล้วยังไง เข้ามาที่นี่คิดจะกลับไปได้ง่าย ๆเหรอ”

“เถ้าแก่โลกใบนี้มีกฏ ที่นี่ก็หนีไม่พ้นเช่นกันคิดว่าตัวเองเป็นผู้คุมกฏหรือยังไง”

คำพูดของกัสทำเอาเถ้าแก่ร้านและคนนำทางอย่างเจสันตกใจเล็กน้อยส่วนคนอื่น ๆ กลับไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร

“ใจเย็นน้องชาย ร้านเราก็แค่ร้านเล็ก ๆขายของที่นี่เท่านั้น มา ๆ มานั่งคุยกันก่อน” เถ้าแก่ร้านเชิญกัสมานั่งด้วยท่าทางยิ้มแย้มแต่ในใจก็กำลังประเมินว่าตัวเองเจอกับใครเข้า

“ไปเอาของมา” เถ้าแก่หันไปสั่งให้คนนำทางไปเอาของ

หลังจากนั้นการซื้อขายก็เสร็จสิ้นสิ่งที่ต้องจ่ายในตอนนี้คือราคาของหอคอยโลกาวินาศไม่ใช่เงินเครดิตอีกต่อไป

กฏนี้กัสรู้ดีและเตรียมมาแล้วด้วยแก่นพลังงาน

“ของนี่อันตราย ระวังในการใช้งานด้วยถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา...”

“ผมไม่เคยมาที่นี่และไม่รู้ว่าคุณจะพูดถึงเรื่องอะไร”กัสกล่าวแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นและเดินจากไปทันที

เถ้าแก่มองหลังของกัสที่จากไปก่อนจะโบกมือเรียกผู้นำทางมา

...

ออกมาจากร้านกัสก็รู้สึกได้ว่ามีคนติดตามมาน่าจะเป็นคนจากร้านที่อยากรู้อยากเห็น แต่ว่ากัสก็ไม่ตื่นตระหนกเขาเดินไปแถมพื้นที่คนพลุกพล่านไม่นานก็หายไปในฝูงชน

คนที่ติดตามมาคาดสายตาไปแล้วก็ได้แต่กลับไปรายงานตามตรงเท่านั้น

กัสมาโผล่อีกครั้งก็บนรถประจำทางเตรียมจะกลับไปยังที่พักแล้วอันที่จริงเขาบอกกับที่บ้านเรื่องเดินทางไปที่หอคอยโลกาวินาศว่าจะเข้าไปตั้งแต่เย็นแล้วนั่นคือความเข้าใจของครอบครัว

ส่วนเขาตอนนี้กลับนั่งรถกลับมาตัวเปล่าเพราะของทั้งหมดเก็บไว้ในจี้หินดำแล้ว

เขาเดินเข้ามาในห้องเช่าที่เงียบสงบด้านในไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ นอกจากเครื่องส่งที่วางอยู่อย่างเงียบ ๆ ไม่มีสายต่อไปยังที่ไหนเพราะเครื่องใช้พลังงานแหล่งอื่นนอกจากไฟฟ้าได้

นั้นคือแก่นพลังงานกัสเหลือก่อนพลังงานไม่มากนัก เขาใส่แก่นพลังงานหนึ่งชิ้นเข้าไปที่ช่องพลังงานค่าพลังงานก็เพิ่มขึ้นมาเต็มและก็เปิดใช้งานได้ในทันที

เครื่องส่งไม่กินพลังงานมากนักแก่นพลังงานหนึ่งก้อนใช้มันได้อย่างยาวนาน

หลังจากนั้นกัสก็เริ่มออกเดินทางเข้าสู่หอคอยโลกาวินาศเป็นครั้งที่สอง

“หอคอยโลกาวินาศออนไลน์”

...

ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกัสก็มาอยู่ที่ห้องทำงานของตัวเองแล้วพอเดินออกมาจากห้องประตูก็เปิดขึ้นเป็นฮันน่าที่เดินเข้ามาเพื่อแสดงความเคารพ

กัสพบว่าเธอแทบไม่แตกต่างจากเดิมราวกับว่ายืนรอเขาอยู่ที่นี่

แน่นอนว่ามีงานมากมายให้กับพวกเธอและทหารมืดทำกันตอนที่กัสไม่อยู่โลกใบนี้ก็ยังดำเนินไปด้วยตัวเองเขาเป็นนักเดินทางไม่ใช่เจ้าของโลกใบนี้

มันไม่ได้สำคัญว่าเขาจะมาหรือไป ตายหรืออยู่กัสเข้าใจเรื่องราวเหล่านี้เป็นอย่างดี

หลังจากการมาถึงของกัสอีกครั้งทั้งค่ายก็เหมือนกับมีจิตวิญญาณกลับคืนมาอย่างเต็มที่และทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

แต่ว่าการไม่มีลอร์ดอยู่ก็เหมือนกับการไม่มีจิตวิญญาณอยู่ที่นี่

พอกัสกลับมาทหารมืดทุกนายก็รู้สึกยินดีอารมณ์ยินดีปรากฏขึ้นมาจากซอมบี้ถ้าพูดไปคนอื่นอาจจะหาว่าบ้าแต่ว่ามันเกิดขึ้นที่นี่

ทหารมืดต่างก็ถูกเรียกมารวมตัวกันเพื่อให้กัสได้ตรวจสอบ

มีงานมากมายให้กัสต้องจัดการทรัพยากรเข้ามาในค่ายมีอะไรบ้าง มีประชากรเพิ่มเท่าไหร่ รายการยาวหลายหน้ากระดาษโชคดีที่ยังมีลิชและอมีเรียคอยจัดการด้านทรัพยากรของค่ายโดยเฉพาะ

ทำให้ทุกอย่างเป็นระเบียบและตรวจสอบได้รวดเร็วมาก

“ไม่เสียแรงที่ให้ความสนใจด้านการจัดการทรัพยากรก่อนจะออกไป”

ในเรื่องการบริหารกัสไม่ได้เก่ง เขาเป็นทหารแต่เขาก็มีความสามารถหนึ่ง นั่นก็คือการรู้จักใช้ผู้คนให้ถูกกับงานไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้เริ่มเป็นครูฝึก

การฝึกทหารไม่ใช่แค่การฝึกให้ทำตามคำสั่งหรือฝึกการต่อสู้เท่านั้นแต่ยังต้องรู้จักทหารของตัวเองว่าถนัดสิ่งใดและจะสอนอะไรให้ได้นี่ต่างหากคือความหมายของครูฝึก

ค่ายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ทรัพยากรที่ทหารมืดนำกลับมาก็มากขึ้นและรวดเร็วกว่าค่ายทั่วไปหลายเท่ามากนักลิชและอมีเรียจึงจำเป็นที่จะต้องทำงานมากขึ้น

“คงต้องสร้างฝ่ายคลังและขนส่งขึ้นมาแล้ว”กัสกำลังคิดถึงการสร้างคลังของค่ายและฝ่ายขนส่งขึ้นมาเพราะแบบนั้นจะทำให้ค่ายของเขาทำงานอย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด

แต่ขณะที่เขากำลังคิดอะไรอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นฮันน่าก็กล่าวขัดขึ้นมา

“นายท่าน ตอนที่ท่านไม่อยู่มีเรื่องเกิดขึ้น”

“เรื่อง?”

กัสเกิดความสงสัยฮันน่ารีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเริ่มจากการบุกมาของฟอสเตอร์ การต่อสู้การโจมตีและอื่น ๆ ทำให้กัสเริ่มสงสัยในเรื่องของฟอสเตอร์ทันที

“ไปเรียกลิชมา”

ลิชคือคนที่ฉลาดที่สุดและเข้าใจสถานการณ์แถมยังรับผิดชอบสอบสวนฟอสเตอร์หลังจากจับกุมได้ ซึ่งไม่ต้องรอคำสั่งของกัสกัสจึงไม่ต้องเสียเวลาลงมือเอง เลยเรียกลิชมาสอบถามข้อมูลของฟอสเตอร์

ใช้เวลาไม่กี่นาทีลิชก็รีบเข้ามาพบกับกัสก่อนจะเริ่มเล่าในสิ่งที่ตัวเองได้ฟังมาจากปากของฟอสเตอร์

หลังจากกัสฟังก็เงียบไปอยู่สักพักหนึ่งเขาจึงลุกขึ้นยืน

“พาฉันไปหาเจ้านั่น”

ลิชรีบนำทางไปในทันทีโดยมีฮันน่าและทหารองครักษ์ติดตามมาด้วยตอนที่อยู่ในค่ายทหารองครักษ์ก็ยังติดตามกัสอยู่หนึ่งหน่วยอย่างใกล้ชิด

ส่วนอีกหน่วยได้ไปพักผ่อนและทำอย่างอื่น

กัสมาพบกับฟอสเตอร์แต่สภาพของเขาแทบจะไม่ใช่มนุษย์แล้วมันเหมือนกับซอมบี้ที่อดอาหารมานานจนใกล้จะแห้งตาย ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีชีวิตอยู่

ฟอสเตอร์ถูกจับล่ามโซ่ไว้ทั้งแขนขาสภาพนอนกองอยู่กับพื้นที่เย็นเฉียบ

ฟอสเตอร์ที่แทบจะสิ้นสติแล้วกลับเห็นว่ามีมนุษย์เป็นๆ ก็รู้สึกเหมือนมีความหวังขึ้นมาอีกตั้งแต่ที่ลิชเข้ามาสอบสวนฟอสเตอร์ก็รู้สึกมาตลอดว่าลิชและคนในค่ายไม่ใช่มนุษย์

พวกเขาราวกับปีศาจร้ายไม่มีผิด

“ช่วยด้วย...” ฟอสเตอร์พยายามยื่นมือเข้าไปหากัสแต่ว่ากลับถูกฮันน่าคว้ามือไว้และบีบอย่างแรง

ฟอสเตอร์ไม่มีแรงแม้แต่จะดึงมือกลับไปปากได้แต่กรีดร้องอย่างอ่อนแรงเท่านั้น

กัสยกมือห้ามฮันน่าไว้ไม่อย่างนั้นยังไม่ทันทำอะไรด้วยร่างกายที่แทบจะหมดพลังชีวิตฟอสเตอร์คงกรีดร้องจนหมดแรงตายไปก่อนแน่นอน

แค่ส่งสายตาฮันน่าก็เข้าใจรีบไปยกเก้าอี้จากมุมห้องมาวางให้กับกัสและไม่ลืมที่จะปัดเช็ดให้สะอาดเท่าที่จะทำได้

กัสนั่งลงด้านหน้าของฟอสเตอร์เขาโบกมือเล็กน้อยก็มีทหารมืดยกเอาน้ำหนึ่งขวดและขนมปังหนึ่งแผ่นมาวางไว้ด้านหน้าของฟอสเตอร์

ฟอสเตอร์เหมือนกับมีพลังขึ้นมาเขากระหายน้ำและอาหารอย่างมากแต่ว่าพอจะคลานเข้ามาก็พบว่าโซ่มันตรึงไว้จนเขาก้าวเข้าไปไม่ถึง

“ฉันถาม แกตอบ ถ้าตอบก็ได้กิน แต่ว่าถ้าฉันรู้ว่าข้อมูลนั้นเป็นเท็จแม้แต่นิดเดียว...”กัสไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร แต่ว่าจากสายตาแล้วทำให้ฟอสเตอร์หวาดกลัวยิ่งกว่าเจอกับลิชซะอีก

‘เข้าใจผิดแล้ว คน ๆ นี้ไม่ใช่มนุษย์เขาคือจอมมารของพวกปีศาจเหล่านี้’ นี่คือสิ่งที่ฟอสเตอร์รู้สึกได้