"หยุนเอ๋อร์สังหารนักสู้ระดับลมปราณโลกได้ด้วยระดับลมปราณทองขั้นสมบูรณ์ของเขาเองงั้นรึ?" หลี่หยุนเฟิงเป็ผู้ที่ดูประหลาดใจมากที่สุด
เขาอยู่กับหลี่ชิงหยุนมานาน แต่เขาไม่รู้เลยว่าบุตรชายของเขาจะมีความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้
"ถูกต้อง...และอีกอย่างไม่มีตระกูลหยานในเมืองอาทิตย์สีชาดอีกต่อไป พวกมันทั้งหมดถูกทำลายล้างโดยสมบูรณ์" ชายชราเทียนจิพูดอย่างช้าๆ
"นะ-นี่...หยุนเอ๋อร์เป็คนทำทั้งหมดเลยงั้นหรือ?" หลี่หยุนเฟิงอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามอย่างประหลาดใจ เด็กชายผู้ใจดีเช่นนี้จะลงมือเกินเลยไปถึงขั้นกำจัดทั้งตระกูลหยานทั้งหมดได้อย่างไร? ดูเหมือนว่าต้องมีเหตุผลรองรับอยู่เื้ั
แม้แต่นาหลันเสี่ยวฉีเองก็ไม่อยากจะเชื่อ นางเคยได้ยินมาว่านายน้อยตระกูลหยานโลภความงามของนาง แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าหลี่ชิงหยุนจะกำจัดพวกมันโดยสมบูรณ์เช่นนี้!
หัวใจของนาหลันเสี่ยวฉีรู้สึกถึงความหวานอย่างมาก
"เอาล่ะ หยุนเฟิงพานายน้อยไปพักผ่อน เสร็จแล้วมาหาข้า ข้ามีเื่จะคุยกับเ้า" ชายชราเทียนจิมอบหลี่ชิงหยุนให้กับหลี่หยุนเฟิงรับ่ต่อ
เสิ่นชิงและนาหลันเสี่ยวฉีดูแปลกใจเล็กน้อยกับคำพูดของชายชรา
สาวงามทั้งสองรู้สึกได้ว่าพลังของชายชราคนนี้เกินขอบเขตคนปกติอย่างมาก แต่ตอนนี้ชายชราเรียกหลี่ชิงหยุนว่านายน้อยด้วยความเคารพและความรัก แต่กลับพูดกับหลี่หยุนเฟิงราวกับว่าเขาเป็เด็กอย่างไรอย่างนั้น
"เข้าใจแล้ว ท่านผู้เฒ่าเทียนจิ" หลี่หยุนเฟิงรับร่างของหลี่ชิงหยุนแบกไว้ที่หลังของเขา พร้อมกับพาเขาไปพักผ่อนที่ห้อง
เสิ่นชิงและนาหลันเสี่ยวฉีก็ตามมาด้วย ทั้งสองรู้สึกเป็ห่วงอาการของเขาอย่างมาก
เมื่อถึงห้องแล้วหลี่หยุนเฟิงวางร่างของหลี่ชิงหยุนลงบนเตียง และพูดกับทั้งสองสาว "เสี่ยวฉี เสิ่นชิง ช่วยอยู่ดูแลหยุนเอ๋อร์สักครู่ได้หรือไม่?"
"แน่นอน" ทั้งสองสาวตอบพร้อมกัน พวกนางดูเต็มใจอย่างยิ่ง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าข้ากำลังจะมีลูกสะใภ้เพิ่มอีกคนจริงๆ" หลี่หยุนเฟิงหัวเราะอย่างพึงพอใจพร้อมหยอกล้อพวกนาง
เสิ่นชิงที่ได้ยินคำพูดของหลี่หยุนเฟิง ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็สีแดงแอปเปิ้ลสุกโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เอาล่ะ ข้าฝากเื่นี้ไว้กับพวกเ้า" หลังจากพูดจบเขาออกจากห้องทันที ทิ้งให้สองสาวคอยดูแลหลี่ชิงหยุนที่ยังหมดสติอยู่
ในห้องโถงหลี่หยุนเฟิงเดินตรงไปที่ชายชราเทียนจิพร้อมกับชูกำปั้นเพื่อแสดงความเคารพ "ท่านผู้เฒ่า มีคำสั่งใดๆหรือไม่?"
ท่าทางกริยาของหลี่หยุนเฟิงในตอนนี้ดูแปลกประหลาดอย่างมาก เหมือนกับผู้น้อยที่คอยเชื่อฟังผู้าุโกว่าอย่างไรอย่างนั้น ซ้ำยังมีความยำเกรงในสายตา
"หยุนเฟิง ข้าเกรงว่าวันเวลาที่สงบสุขของนายน้อยได้จบลงแล้ว" ชายชราเทียนจิส่ายหัวพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ท่าน...ท่านหมายความว่า?" หลี่หยุนเฟิงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
"ถูกต้อง ตอนนี้หยกโชคชะตา์ของนายน้อยได้หายไปแล้ว ข้าััถึงมันไม่ได้เลย ดูเหมือนว่าคำทำนายเมื่อหลายปีก่อนจะเริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ" ชายชราเทียนจิพูดด้วยความรู้สึกสูญเสีย
"ถ้าเช่นนั้น นายท่านใหญ่จะได้รับการช่วยเหลือหรือไม่?" เมื่อพูดถึงนายท่านใหญ่ ดวงตาของหลี่หยุนเฟิงแสดงถึงความเคารพ และความเศร้าปะปนกันในดวงตาของเขา
"ดูเหมือนต้องใช้เวลาอีกหลายปีจนกว่านายน้อยจะไปถึงขั้นนั้นได้ แต่ไม่ต้องห่วง ข้าเชื่อว่านายน้อยจะสามารถเติบโตถึงขั้นนั้นได้อย่างแน่นอน อีกทั้งตอนนี้ข้าไม่สามารถมองเห็นอนาคตของนายน้อยได้เลย" ชายชราเทียนจิพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำอะไรไม่ถูก
"ไม่สามารถมองเห็นได้...ท่านผู้เฒ่า ท่านหมายความว่าอย่างไร?" หลี่หยุนเฟิงเองก็สับสนเช่นกัน ไม่มีใครในโลกนี้ที่มีความสามารถด้านการทำนายไปกว่าชายชราที่อยู่ตรงหน้าเขา แต่ตอนนี้ชายชรากลับพูดว่าเขาไม่สามารถมองเห็นมันได้
"เมื่อข้าริเริ่มที่จะมองดูคำทำนาย การลงโทษสายฟ้าจาก์ก็เข้ามาโจมตีข้าทันที และนั่นหมายความว่าชะตากรรมของนายน้อยต้องเกี่ยวข้องกับความลับของ์" ชายชราเทียนจิพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"เ้าเองก็คงจำได้ในวันที่นายน้อยเพิ่งลืมตาดูโลก แม้แต่์ทั้งเก้าก็ยังต้องแสดงความยินดีกับเขา แน่นอนว่านายน้อยคือผู้ที่ถูกเลือกจาก์" ชายชราเทียนจิใช้คำพูดแปลกๆที่สามารถเข้าใจกันแค่สองคนเท่านั้น
"เอาล่ะ ที่ข้าปรากฏตัวก็เพื่อบอกเื่นี้กับเ้า ข้าจะหายไปสักพักหนึ่ง...อีกอย่าง อาการาเ็ของเ้า ข้าไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เพราะมันอยู่เกินขอบเขตของข้า เื่นี้เกี่ยวข้องกับนายน้อยอย่างแม่นยำ ข้าไม่สามารถยื่นมือไปยุ่งเื่ที่เกี่ยวข้องกับนายน้อยได้ แต่ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเ้าจะหายดีและจะได้กลับสู่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง" ชายชราเทียนจิพูดปลอบหลี่หยุนเฟิง เขารู้ว่าถ้าเขารักษาหลี่หยุนเฟิง สายฟ้าจาก์จะลงโทษเขาอย่างแน่นอน ในฐานะนักทำนายถ้าเขายื่นมือไปยุ่งกับเื่นี้เพราะเต๋า์อาจจะพิโรธ
"เข้าใจแล้วท่านผู้เฒ่า" หลี่หยุนเฟิงพยักหน้าคำนับด้วยความเคารพ
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าเทียนจิกล่าวต่อ "เมื่อนายน้อยตื่นขึ้น เ้าต้องบอกให้เขาเข้าร่วมการสำรวจมิติโบราณ"
"ตำแหน่งคือทิศเหนือของราชวงศ์หยุน อีกไม่ถึงหนึ่งเดือน ผนึกของมิติจะถูกทำลาย ที่นั่นมีสิ่งของบางอย่างที่จำเป็สำหรับนายน้อย...เอาล่ะ เช่นนั้นขอขอตัว" เมื่อชายชราเทียนจิพูดจบ เขาหายตัวไปราวกับสายลมในทันที
เมื่อหลี่หยุนเฟิงเห็นว่าชายชราเทียนจิไปแล้ว เขาเดินกลับไปห้องรับรองที่มีนาหลันจ้านอยู่ทันที
. . .
สองวันผ่านไปแล้วั้แ่หลี่ชิงหยุนหมดสติ ด้านข้างของเขามีสาวงามสองคนกำลังเช็ดตัวให้กับเขา พวกนางปฏิบัติและดูแลเขาอย่างอ่อนโยน
"เสี่ยวฉี นี่มันสองวันแล้ว เหตุใดชิงหยุนยังไม่ตื่นเสียที?" เสิ่นชิงเริ่มกังวลมากขึ้น สองวันกว่าแล้วที่หลี่ชิงหยุนหมดสติไปโดยไม่มีการตอบสนอง
"อาหยุนจะไม่เป็ไรอย่างแน่นอน" นาหลันเสี่ยวฉีพูดกับเสิ่นชิง โดยที่มือของนางจับผ้าบางๆและกำลังเช็ดตัวให้กับหลี่ชิงหยุนอย่างอ่อนโยน
จู่ๆเปลือกตาของหลี่ชิงหยุนที่กำลังนอนอยู่ก็กระตุกเบาๆ เขาพยายามที่จะลืมตาขึ้นมา
" นี่? อาหยุนกำลังจะตื่น" นาหลันเสี่ยวฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี แม้ว่านางจะบอกเสิ่นชิงว่าไม่ต้องกังวล แต่ในความเป็จริง นางอาจจะเป็กังวลมากกว่าเสิ่นชิงด้วยซ้ำ
ต่อมาหลี่ชิงหยุนลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ และเขาเห็นว่ามีสาวงามสองคนนั่งอยู่ข้างเตียงทั้งสองด้านของเขา มือของนาหลันเสี่ยวฉีกำลังเช็ดตัวให้เขาอย่างอ่อนโยน
"ฉีฉี เซินชิง เกิดอะไรขึ้น?" หลี่ชิงหยุนดูมึนงงกับภาพตรงหน้าเล็กน้อยว่าเหตุใดสองสาวถึงได้มาอยู่ในห้องของเขา?
"อาหยุน เ้าหมดสติไปเกือบจะสามวันแล้ว เราทั้งสองแค่ดูแลเ้าเท่านั้น" นาหลันเสี่ยวฉีตอบหลี่ชิงหยุนอย่างนุ่มนวล พร้อมหยุดเช็ดตัวให้กับเขา
"เกือบสามวัน..." หลี่ชิงหยุนไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะหมดสติได้นานถึงเพียงนี้
"ฉีฉี เซินชิง ขอบใจพวกเ้ามาก" หลี่ชิงหยุนยิ้มให้สองสาวอย่างอ่อนโยน และพยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง
สองสาวรีบพยุงหลี่ชิงหยุนเพื่อจัดท่านั่งให้กับเขา
เมื่อหลี่ชิงหยุนลุกขึ้นได้ เขารู้สึกว่าตอนนี้ตันเถียนของเขาเต็มไปด้วยพลังงานที่พลุ่งพล่านและวุ่นวายอย่างมาก
"อย่าบอกนะว่า? ข้ากำลังจะทะลุทะลวงอีกแล้ว" สีหน้าของหลี่ชิงหยุนดูแปลกประหลาดราวกับว่าเขาไม่เชื่อในสิ่งทีกำลังจะเกิดขึ้น
519
