เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        “นี่คือสัตว์อสูรป่าแห่งแดนจิ้งจอกทมิฬอย่างนั้นหรือ?”

        “ไม่เหมือนกับที่ฉันคิดไว้เลยสักนิด!”

        หวังเฉินมองสัตว์อสูรป่าสามตัวที่กำลังยืนลังเลอยู่รอบตัวด้วยแววตาผิดหวังเล็กน้อย

        เขาคิดว่าสัตว์อสูรป่าในดินแดนลับแห่งนี้จะเป็นภูตจิ้งจอกอย่างที่เขาจินตนาการไว้

        แต่ผลปรากฏว่าจิ้งจอกเหล่านี้ยังคงรักษาร่างกายดั้งเดิมไว้เพียงแค่มีขนาดใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัว

        ด้วยความผิดหวังเขาจึงร่ายทักษะสำรวจออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

        [สัตว์อสูร: นักรบจิ้งจอกทมิฬ]

        [เลเวล: 45]

        [รูปแบบการต่อสู้: โจมตีระยะประชิด]

        [ทักษะ: ขย้ำ, พุ่งชน, ล่อลวง…]

        [ประเภท: สามัญ]

        …

        เมื่อเห็นข้อมูลของสัตว์อสูรป่าสามตัวนี้หวังเฉินก็หมดความสนใจมากยิ่งขึ้น

        ระดับ45สำหรับเขาแล้ว ไม่ต่างอะไรกับลูกกระจ๊อก

        “พวกแกโชคร้ายแล้วที่เจอฉัน!”

        เขาก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าใส่นักรบจิ้งจอกทมิฬทั้งสามราวกับสายฟ้าแลบ

        ฉัวะ!

        แสงดาบคมกริบวาบผ่านนักรบจิ้งจอกทมิฬทั้งสามที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หัวก็หลุดจากบ่าอย่างรวดเร็ว

        ในเวลาเดียวกันแสงเรืองรองสามสายก็ลอยขึ้นมาจากซากศพของพวกมันก่อนจะพุ่งเข้าสู่แผ่นหยกที่ห้อยอยู่ที่เอวของหวังเฉิน

        ในพริบตาบนแผ่นหยกที่ว่างเปล่าก็ปรากฏตัวเลขหนึ่งสามห้าขึ้นมา

        “คะแนน 135 แต้มงั้นหรือ?”

        “ดูเหมือนว่าคะแนนจะขึ้นอยู่กับระดับของสัตว์อสูรป่าสินะ”

        หวังเฉินเหลือบมองแผ่นหยกแล้วพยักหน้าเงียบๆ

        จากนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจจัดการซากศพของสัตว์อสูรป่าอีกต่อไปแต่กลับหันไปมองปิงชิงด้วยความคาดหวัง

        วัสดุจากสัตว์อสูรป่าระดับ45นั้น ไม่คู่ควรกับเขาในตอนนี้แล้ว

        รีบสวมบทบาทเป็นอัศวินมังกรดีกว่า!

        “หึ!”

        เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเจ้านายปิงชิงก็ส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความเขินอายเล็กน้อยก่อนจะกระพือปีกบินออกไปไกลอีกหน่อย

        “ข้าจะแปลงร่างแล้วนะเจ้าคะ!”

        เสียงของเจ้าตัวน้อยเพิ่งจะขาดคำร่างของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาสิ่งมีชีวิตงดงามลำตัวยาวกว่าหกเมตร ตัวเป็นสีน้ำเงินเข้มก็ปรากฏขึ้นกลางดินแดนลับ

        “หึๆๆ!”

        เมื่อเห็นปิงชิงเผยร่างโหมดต่อสู้หวังเฉินก็ไม่ลังเล เขาอุ้มซูซูแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังของปิงชิงทันที

        กายมังกรที่ยาวกว่าหกเมตรมีหลังกว้างขวางมาก พอให้เขานั่งได้สบายๆ

        “นี่คือความรู้สึกของการขี่มังกรสินะ?”

        หวังเฉินนั่งลงตรงบริเวณคอของปิงชิงลูบเกล็ดสีน้ำเงินเข้มด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

        “เจ้านาย อย่าขยับสิเจ้าคะ!”

        ปิงชิงรู้สึกจั๊กจี้จึงบิดคอด้วยความเขินอาย

        “ก็ได้ๆๆ ฉันจะไม่ขยับแล้ว!”

        หวังเฉินพบว่าเจ้าตัวน้อยดูเขินอายจึงหยุดมือซุกซน

        “ออกเดินทางได้!”

        เขาชี้ไปที่ภูเขาที่อยู่ไกลออกไปแล้วตะโกนด้วยความตื่นเต้น

        “เจ้านาย จับให้แน่นนะเจ้าคะ!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นเจ้าตัวน้อยก็เตือนเขาเสียงหนึ่งก่อนจะกระพือปีกอันทรงพลังทั้งสองข้างแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

        พรึ่บๆๆ!!

        ลมพัดกระหน่ำจนเกือบจะพัดหวังเฉินให้กระเด็นออกไป

        “เจ้าตัวน้อยนี่ตั้งใจแกล้งฉันแน่ๆ”

        เขาคิดในใจแล้วรีบกอดคอของปิงชิงไว้แน่นเพื่อรักษาสมดุล

        …

        นอกดินแดนลับ

        เมื่อนักศึกษาทุกคนเข้าไปในดันเจี้ยนดินแดนลับแล้วอาจารย์ของมหาวิทยาลัยชิงชิวก็ตั้งหน้าจอขนาดใหญ่ขึ้นกลางลานโล่งก่อนจะเรียกคนอื่นๆ มารวมตัวกัน

        “เอาล่ะ ในสามวันนี้ เราจะอยู่ที่นี่เพื่อรอดูผลการแข่งขันสุดท้ายกัน”

        อาจารย์กล่าวพลางยิ้มและให้เจ้าหน้าที่ยกโต๊ะเก้าอี้มา

        เมื่อทุกคนนั่งลงแล้วเขาก็เปิดหน้าจอ

        พรึ่บๆๆ!!

        ทันใดนั้นหน้าจอก็ปรากฏแสงสีขาวสว่างจ้าเมื่อแสงสลายไป ชื่อของนักศึกษาที่เข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

        การแลกเปลี่ยนครั้งนี้มีมหาวิทยาลัยเข้าร่วมทั้งหมดหกแห่งมีนักศึกษาที่เข้าสู่ดินแดนลับ ‘แดนจิ้งจอกทมิฬ’รวมทั้งหมด 50 คน

        เมื่อเวลาผ่านไปชื่อของนักศึกษาห้าสิบคนบนหน้าจอก็เริ่มเลื่อนขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง

        สังเกตได้ว่าทุกครั้งที่ชื่อของนักศึกษาเหล่านี้เลื่อนขึ้นหรือลงตัวเลขด้านหลังชื่อของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

        หนึ่งชั่วโมงต่อมา

        [1:มหาวิทยาลัยเยี่ยนหัว: จูเจียงหมิง, คะแนนสะสม:1060]

        [2:มหาวิทยาลัยชิงชิว: อู่จื่อเซิง, คะแนนสะสม: 980]

        [3:มหาวิทยาลัยปิงเฟิง: เหลียงเฉิงหยง, คะแนนสะสม:920]

        [4:มหาวิทยาลัยหนิงหยวน: อู๋เซี่ยนเหวิน, คะแนนสะสม:850]

        …

        “อาจารย์หลี่นักศึกษาจูเจียงหมิงของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวของคุณยอดเยี่ยมมากนี่เพิ่งจะผ่านไปหนึ่งชั่วโมง คะแนนก็ทะลุพันไปแล้ว!”

        อาจารย์ผู้คุมทีมของมหาวิทยาลัยชิงชิวเหลือบมองหน้าจอแล้วกล่าวกับอาจารย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม

        “ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเอง จูเจียงหมิงแค่โชคดีเท่านั้นอาจจะเจอสัตว์อสูรป่าจำนวนมากเข้า”

        อาจารย์หลี่ของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวซึ่งเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ กล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “อู่จื่อเซิงของมหาวิทยาลัยชิงชิวพวกคุณก็ไม่เลวตอนนี้สะสมคะแนนได้เกือบเก้าร้อยคะแนนแล้ว คงจะตามมาทันในไม่ช้า”

        “ได้ยินมาว่าอู่จื่อเซิงเป็นนักศึกษาใหม่ที่โดดเด่นมากในมหาวิทยาลัยชิงชิวของพวกคุณปีนี้เขาเป็นอาชีพลึกลับที่มีเอกลักษณ์ และมีเลเวลถึง 60 คาดว่าอันดับหนึ่งของการแลกเปลี่ยนครั้งนี้คงหนีไม่พ้นเขาแน่ๆ”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาใบหน้าของอาจารย์มหาวิทยาลัยชิงชิวก็เบ่งบานด้วยรอยยิ้ม

        แม้ว่าในใจเขาจะคิดเช่นนั้นแต่ตอนนี้ก็รีบโบกมือปฏิเสธอย่างเร่งรีบ

        “ไม่เลยๆ!”

        “ปีนี้มหาวิทยาลัยเหยียนหลงส่งผู้สอบได้อันดับหนึ่งของมณฑลมาร่วมงานแลกเปลี่ยนด้วยแถมยังมีนักศึกษาเก่งๆ จากมหาวิทยาลัยอื่นๆ อีกมากมายขอแค่อู่จื่อเซิงติดสิบอันดับแรก ผมก็พอใจแล้ว”

        คำพูดของอาจารย์มหาวิทยาลัยชิงชิวจบลงอาจารย์หลายคนที่กำลังยิ้มอยู่รอบๆ ก็หันมามองด้วยความโกรธ

        “มหาวิทยาลัยเหยียนหลงคิดจะทำอะไรกันแน่? ส่งคนมาเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนแค่คนเดียวนี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”

        อาจารย์หลี่ของมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัวขมวดคิ้วมองชื่อมหาวิทยาลัยเหยียนหลงที่โดดเดี่ยวบนหน้าจอ ด้วยน้ำเสียงสงสัยเล็กน้อย

        “ใครจะรู้ล่ะบางทีอาจเป็นเพราะปีที่แล้วเสียแชมป์ในการจัดอันดับมหาวิทยาลัยไปปีนี้เลยท้อแท้แล้ว”

        อาจารย์จากมหาวิทยาลัยหนิงหยวนที่อยู่ข้างๆได้ยินดังนั้นก็เบะปากกล่าวว่า

        “ถึงกับเป็นผู้สอบได้อันดับหนึ่งของมณฑลแต่เข้าดินแดนลับมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว เพิ่งได้คะแนนแค่ 135 แต้มอยู่ท้ายสุดของทุกคน!”

        “ด้วยระดับแค่นี้ผมว่าปีนี้มหาวิทยาลัยเหยียนหลงไม่เพียงแต่จะไม่สามารถคว้าอันดับหนึ่งกลับคืนมาได้แต่บางทีอันดับอาจจะลดลงอีกด้วย”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาอาจารย์หลายคนรอบข้างก็มองชื่อที่โดดเด่นที่สุดที่อยู่ด้านล่างสุดของหน้าจอด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย

        แม้ว่านี่จะเป็นเพียงงานแลกเปลี่ยนแต่ถ้าพวกเขาสามารถเอาชนะมหาวิทยาลัยเหยียนหลงได้ก็ถือเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจมากเช่นกัน

        …

        และในขณะเดียวกันที่ดันเจี้ยนดินแดนลับ ‘แดนจิ้งจอกทมิฬ’

        โฮกๆๆ!!

        ร่างมหึมาตัวหนึ่งพร้อมด้วยลมพัดแรงก็ร่อนลงสู่ยอดเขากลางดินแดนลับ

        “ปิงชิง แกบินเร็วเกินไปแล้ว!”

        “แกไม่รู้หรือไงว่าบนฟ้ามันหนาวมาก?”

        หวังเฉินกระโดดลงจากหลังของปิงชิงแล้วถูมือด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

        สวรรค์ทรงโปรด!

        เขาคิดมาตลอดว่าอัศวินมังกรนั้นเป็นอาชีพที่เท่สุดๆแต่แล้ววันนี้ปิงชิงก็ได้สอนบทเรียนให้เขาอย่างแท้จริง

        นั่งบนหลังมังกรไม่เพียงแต่จะปวดก้นเท่านั้นแต่ลมหนาวที่พัดแรงขณะบินเร็วๆ แม้แต่ผู้เปลี่ยนอาชีพขั้นสองอย่างเขาก็ยังทนไม่ไหว