ณ.เมืองจิวเวลรี่บนเกาะไดมอน
ชู้ตเตอร์เด็กหนุ่มธรรมดาคนนึง เขาเป็เด็กหนุ่มที่ไม่มีจุดเด่นหรือความสามารถพิเศษอะไรเลย วันนึงเขาบังเอิญไปล่วงรู้ความลับการวางแผนสังหารหมู่คนในเกาะไดมอนของคนกลุ่มนึง จนทำให้ถูกตามล่าและกำจัดไม่ให้เขาแพร่งพรายให้ใครล่วงรู้ เขาหลบหนีไปในที่ต่างๆ แต่ก็ถูกหาเจอเสมอ
ณ.โกดังร้างแห่งหนึ่ง
จนวันนึงเขาถูกจับตัวและโดนสอบสวนว่า ล่วงรู้ความลับอะไรไปบ้างและมีหลักฐานอะไรอีกมั้ย เด็กหนุ่มตอบออกไปด้วยสภาพรุกรนว่า ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้นครับ “ปล่อยผมไปเถอะ ขอร้อง ผมจะไม่บอกใครทั้งนั้นครับ”
ขณะที่เขากำลังพูด มีใครคนนึงพูด แทรกขึ้นมาว่า “จะถามหาความจริงมันทำไม ถึงยังไงก็ต้องสังหารคนทั้งเกาะอยู่แล้วก็แค่ฆ่ามันก่อนแล้วค่อยไปฆ่าคนอื่นแค่นั้น”
ทุกคนครุ่นคิด “ที่เ้านั้นพูดมาก็ถูก จะหาความจริงทำไม ยังไงมันก็ตายอยู่ดี”
กลุ่มชายลึกลับประชุมกันและลงความเห็นจะกำจัดชู้ตเตอร์โดยการเผา เพราะจะไม่เหลือหลักฐานอะไรที่สาวไปหาพวกมันได้ หลังจากวางแผนกันเรียบร้อย ชายคนนึงก็นำน้ำมันมาราดรอบๆตัวของชู้ตเตอร์และเริ่มจุดไฟ และกล่าวกับชู้ตเตอร์ว่า “ชาติหน้าไว้เจอกันใหม่นะไอ้หนู” และเดินจากไป ชู้ตเตอร์พยายามแก้เชือกและหนีออกไปแต่ไม่สำเร็จ ไฟลามมาเร็วกว่าที่เขาคิด เขารู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง หมดหวัง กับโลกใบนี้ ในขณะที่เขาจะหมดลม ก็มีเสียงประหลาดดังก้องมาในใจเขาว่า “อยากมีชีวิตต่อมั้ย” เขาส่งเสียงถาม “ใครกัน ใครที่กำลังพูดกับผมอยู่” เจัาของเสียงตอบ “ข้าคือพระเ้า ข้าจะให้โอกาสเ้าในการมีชีวิตอีกครั้ง” เขาครุ่นคิด “พระเ้ามีจริงหรอเนี้ยะ” เขาสวนกลับ “ก็ข้านี่ไง ข้าจะถามเ้าอีกครั้งว่าเ้า้ามีชีวิตมั้ย ถ้าไม่ ข้าจะไม่รั้งเ้าไว้” “ครับ ครับ ผมอยากมีชีวิตต่อครับ” ชู้ตเตอร์ตอบ “ข้าจะให้เ้ามีชีวิตอีกครั้ง แต่เ้าจะต้องช่วยงานข้าเล็กน้อยนะ” เสียงในหัวตอบ “งานอะไรครับ” ชู้ตเตอร์ตอบ “เดี๋ยวเ้ารอดูได้เลย ถ้าเ้าตกลง ข้าจะส่งเ้ากลับไป” เสียงในหัวตอบ เขาครุ่นคิดอยู่นาน แล้วเขาก็ตอบว่า “ผมตกลงครับ ผมจะช่วยงานคุณครับ แล้วผมต้องทำอะไรอีกมั้ยครับ” เ้าของเสียงในหัวตอบ “เดี๋ยวข้าจะติดต่อกับเ้าเมื่อข้า้าให้เ้าช่วยนะ และข้ายังมีรางวัลให้เ้า เมื่อเ้าลงไปเกิดใหม่ยังโลกมนุษย์แล้ว” “รางวัลอะไรครับ” ชู้ตเตอร์ถาม “เดี๋ยวเ้าก็รู้เองไปได้แล้ว ข้าเบื่อที่จะคุยกับเ้าแล้ว” เ้าของเสียงในหัวตอบ เมื่อสิ้นเสียงก็เกิดแสงสว่างสะท้อนเขามา
ณ.โรงพยาบาลแห่งหนึ่งบนเกาะไดมอน
เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบว่า เขาอยู่ที่โรงพยาบาลซะแล้ว แต่เมื่อเขามองรอบๆก็เห็นผู้คนมากมาย เดินผ่านไปผ่านมา เมื่อเขาส่งเสียงเรียก “คุณ คุณครับ ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ” แต่ปฏิกิริยาของผู้คนเล่านั้นทำให้เขาประหลาดใจ ทุกคนที่ผ่านไปผ่านมา ไม่มีการตอบโต้ และ ทำหน้าเหม่อลอย จนในที่สุดเขาทนไม่ไหว เดินไปคว้าแขน แต่ความใยังไม่หมดไปจากเขา เพราะว่าคนๆนั้น
จบตอนที่ 1