เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​หลังจากเศษกระจกแตกละเอียดและโลกมายาสลายไป ชิงเซียนลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนแหมะอยู่บนพื้นห้องใต้ดินคฤหาสน์ตระกูลหวัง ความทรงจำที่ข้ามภพมาจากยุคโบราณเมื่อ 1,000 ปีก่อนไหลย้อนกลับมาครบถ้วน พร้อมกับความรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะ

​[โอ๊ยยย... หัวข้า! เหมือนโดนเทพสายฟ้าเอาค้อนมาเคาะเล่นเลย แล้วนี่อะไรเนี่ย? ข้าจำได้หมดแล้ว! ทั้งเรื่องที่ข้าเป็นเซียนหลินชิงเซียน ทั้งเรื่องที่ข้ามาเข้าร่างยัยหนูชิงชิงนี่... แต่เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้ในโลกมายา ข้าเผลอทำท่า 'นกกระเรียนเซถลา' ต่อหน้าทุกคนไปรึเปล่านะ?! ฮือออ... ภาพลักษณ์เซียนสาวผู้สูงส่งของข้า!]

​"ชิงชิง... ลูกเป็นอะไรไหม?" ท่านประธานหวังที่เพิ่งฟื้นจากอาคมสะกดจิต พยายามคลานมาหาลูกสาวด้วยท่าทางทุลักทุเล "พ่อฝันประหลาดมาก พ่อฝันว่าโดนจับมัดบนลานประหาร แล้วลูกก็มายืนเต้นอะไรแปลกๆ อยู่ข้างหน้า..."

​[อุ๊ย! คุณพ่อจำได้เรอะ! ไม่ได้การ... ต้องรีบแถ!]

​"พะ... พ่อคะ! นั่นมันคือวิชา 'กายบริหารบำบัดจิต' ที่ชิงชิงแอบฝึกมาเพื่อช่วยพ่อโดยเฉพาะไงคะ! สงสัยพ่อเห็นแล้วแอบเก็บไปฝัน แฮะๆ..." ชิงเซียนหัวเราะแห้งๆ

​เฟยหลงที่นั่งอยู่ข้างๆ สะบัดหัวแรงๆ เขายังคงงงงวยกับภาพนิมิตที่เห็นภาพตัวเองเป็นขอทาน "ชิงชิง... เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น? ผมจำได้แค่ว่าเห็นคุณนายหวังใส่ชุดฮองเฮา... แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็ขาวโพลนไปหมด"

​ปฏิบัติการ "เนียน" ระดับเหรียญทอง 

​"คุณคะ! ชิงชิง! ทำไมมานอนกองกันที่พื้นแบบนี้!"

​เสียงสวรรค์ (หรือนรก?) ดังขึ้นจากบันได คุณนายหวัง เดินลงมาพร้อมไม้ขนไก่ในมือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยแบบปุถุชนคนธรรมดา "แม่แค่ขึ้นไปเอาไม้ขนไก่มาปัดฝุ่นแป๊บเดียว ทำไมห้องใต้ดินมันเละเทะเหมือนมีระเบิดลงแบบนี้ล่ะ! แล้วคุณประธาน... ไปทำอะไรตรงมุมมืดนั่นคะ?"

​[เฮ้อ... โล่งอก! คุณแม่จำไม่ได้เลยจริงๆ ด้วยแฮะ สงสัยตอนที่จิตเทพธิดาไป่หลันทำงาน มันจะตัดขาดจากความทรงจำมนุษย์ไปเลย รอดตายไปทีนะเรา!]

​"อ๋อ... คือพวกเราช่วยกันจับ 'หนู' น่ะค่ะคุณแม่! ตัวมันใหญ่มากจนชนชั้นวางของล้มหมดเลยเนี่ย!" ชิงเซียนรีบดีดตัวขึ้นมาปัดฝุ่นตามตัว "พี่อี้ พี่ลั่ว พี่ซิง ช่วยกันหน่อยสิคะ!"

​พี่ชายทั้งสามที่ยังอยู่ในอาการช็อกและสับสน (แต่แอบได้ยินเสียงในใจน้องสาวว่า 'หนู') ก็รีบพยักหน้าตามน้ำ "ใช่ครับแม่! หนูตัวเบ้อเร่อเลยครับ วิ่งจู๊ดหายไปทางโน้นแล้ว!"

​ข้อความปริศนาท่ามกลางเศษกระจก 

​ในขณะที่คุณนายหวังกำลังบ่นเรื่องความสะอาดและลากท่านประธานหวังขึ้นไปข้างบนเพื่อทายาหม่อง ชิงเซียนก็เหลือบไปเห็นเศษกระจกส่องเทพที่แตกกระจายอยู่บนพื้น

​จู่ๆ เศษกระจกเหล่านั้นก็เรืองแสงสีม่วงหม่น และเรียงตัวเป็นตัวอักษรโบราณที่ชิงเซียนอ่านออกเพียงคนเดียว

​"เกมยังไม่จบ... ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่ 'จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง' " — จอมมารนิรันดร์

​[หนอย... ไอ้จอมมารหน้าบูด! ขนาดกระจกแตกไปแล้วยังจะมาทิ้ง DM ขู่ข้าอีกเรอะ! 'จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง' งั้นเหรอ? หรือจะเป็น... วัดร้างที่ข้าเคยอยู่เมื่อ 1,000 ปีก่อน? ที่ที่ข้าพบกับท่านแม่ทัพหยางเฟยครั้งแรก?]

​ชิงเซียนหันไปมองเฟยหลง ที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วจ้องมองเศษกระจกเหมือนพยายามจะนึกอะไรบางอย่าง "พี่เฟยหลง... พี่โอเคไหมคะ?"

​"ผม... ผมรู้สึกเหมือนเคยไปที่ไหนซักแห่งที่มีหมอกหนาๆ และมีกลิ่นดอกบัวป่า" เฟยหลงพึมพำ "แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก"

​[โถ่... เจ้าหน้าปลาทูเอ๊ย วิญญาณพี่มันแตกซ่านจนความจำเสื่อมหนักกว่าข้าอีกนะเนี่ย แต่ก็ดีแล้ว... ข้ายังไม่พร้อมจะตอบคำถามพี่เรื่องที่ข้าแอบด่าพี่ในใจตั้งหลายครั้งหรอกนะ!]

​พี่ชายทั้งสามเดินเข้ามาล้อมวง "ชิงชิง... เรื่องที่อคินบอกว่าพ่อเราเกี่ยวโยงกับเรื่องนี้ มันหมายความว่ายังไง? พ่อเราแค่คนทำธุรกิจธรรมดานะ"

​"ชิงชิงก็ไม่แน่ใจค่ะพี่ใหญ่... แต่ดูเหมือนจอมมารจะเล็งตระกูลเรามานานแล้ว"

​คืนนั้น หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน ชิงเซียนนั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนพลางลูบพัดหยกในมือ

​[จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง... ถ้าข้าต้องกลับไปที่นั่นจริงๆ พลังเซียนที่เหลือเพียงน้อยนิดของข้าจะพอสู้กับจอมมารไหมนะ? แถมพี่ชายทั้งสามก็เป็นแค่คนธรรมดา ถ้าเกิดอะไรขึ้นข้าจะคุ้มครองพวกเขายังไง...]

​ทันใดนั้น เธอสังเกตเห็นเงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้าต่างห้องนอนของคุณนายหวังไป!

​ชิงเซียนเบิกตากว้าง [เฮ้ย! กลิ่นอายปีศาจ! แต่มันไม่ใช่ของจอมมาร... มันคือกลิ่นของ 'อคิน' ที่หายตัวไปนี่นา! มันยังไม่ตายรึ?!]

​เธอกระโดดออกทางหน้าต่างทันทีโดยไม่สนว่ายังอยู่ในชุดนอนลายเป็ด แต่สิ่งที่เธอพบที่สวนหลังบ้านกลับไม่ใช่การต่อสู้... แต่เป็น รินดา ที่ยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางความมืด ในมือของเธอถือ "หุ่นฟาง" ที่มีชื่อของคุณนายหวังแปะอยู่!

​"ถ้าแกเข้ามาใกล้กว่านี้... ฉันจะเผาวิญญาณแม่แกซะ!" รินดากรีดร้องด้วยความบ้าคลั่ง