แต่ความหนักใจของเพนนีนั้นก็ไม่ได้ปรากฏออกมาทางสีหน้าแต่อย่างใด เพราะหญิงสาวได้แต่เครียดไว้ในใจพร้อมกับคิดว่า
"ไม่มีทางยัยลูกแพร์ไม่มีทางรู้แน่ๆ ยัยนี่ต้องหลอกเอาข้อมูลฉันแล้วไปแบล็กเมล"
ทางด้านลัลลภัสก็ได้แต่คิดว่า
"ยัยเพนนี คราวนี้เธอเสร็จฉันแน่ ข้อมูลพวกนั้นของคุณหญิงน่ะฉันไม่รู้หรอก แต่ยังไงเธอต้องคายความลับที่พูดเมื่อกี้ในห้องน้ำออกมาให้ฉันฟัง แล้วฉันจะเอาความลับของเธอเนี่ยแหล่ะมาขู่เธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า ขู่ไปเรื่อยๆจนกว่าเธอจะเลิกและไม่มายุ่งเกี่ยวกับคุณธนาอีก"
ในขณะที่เพนนีคิดได้แบบนี้จึงหันไปตอบลัลลภัสว่า
"นี่ยัยลูกแพร์ เธอคิดว่าฉันโง่รึไง ไอคิวฉันไม่ใช่น้อยๆนะจ๊ะจะได้มาโดนเธอหลอกง่ายๆ อ้อ ไม่ใช่แค่ไอคิวนะ แต่อีคิวก็ด้วย เห็นแบบนี้ฉันน่ะจัดการกับความฉลาดที่มีเยอะมากของฉันได้ดีกว่าเธอด้วยซ้ำ จำไว้ด้วยนะจ๊ะ เมื่อไหร่เธอจะจะได้สักที"
"นี่ยัยเพนนี อย่ามามัวแต่พูดไปพูดมา ตกลงเธอจะบอกฉันมั้ย ถ้าไม่บอกฉันเธอก็ไม่มีทางรู้เหตุผลที่ว่าทำไมคุณหญิงถึงไม่อนุญาตให้กับคุณธนาแต่งงานกัน เธอถึงต้องมาใช้ชีวิตเป็พวกของเก่าแก่ไม่มีใครเอาไปแต่งงานด้วยแบบนี้"
เพนนีได้ยินก็ไม่ได้โกรธแต่อย่างใดกลับหัวเราะใส่ลัลลภัส
"บอกตัวเองก่อนดีกว่ามั้งไอ้เื่การแต่งงานน่ะ ถึงฉันอยากจะแต่งงานขนาดไหน แตาก็บอกเลยนะคุณค่าของพวกผู้หญิงแบบเราเขาไม่ได้มาวัดกันที่ถ้าไม่ได้แต่งงานคือเสียชาติเกิด มันไม่ใช่จ่ะ ไอ้การที่เธอทำแบบนี้น่ะกดคุณค่าตัวเองยิ่งกว่าคนอื่นซะอีก ในเมื่อเธอกดฉันให้ต่ำกว่า ฉันก็จะบอกเลยนะ ฉันยังมีคุณธนาแล้วเธอล่ะมีใครบ้าง คนคุยซักยังไม่มี ไม่รู้ไม่หาใครมาเป็คู่หรือคนเขารู้นิสัยจนไม่มีใครเขาอยากมาเป็คู่ด้วย อุ๊ย! โทษทีนะจ๊ะ ฉันเพลินไปหน่อย อีกอย่างที่ฉันบอก นี่เธอฟังฉันให้ดีนะ ฉันต้องเตือนความจำเธอไปอีกนานขนาดไหนนอกจากความฉลาดที่เธอมีน้อยมากกว่าฉันมากๆๆๆ แล้ว หูเธอนี่ยังตึงแล้ว สมองเธอนี่ไม่ทำงานหรือยังไง ฉันก็บอกอยู่ว่าฉันไม่เชื่อว่าเธอรู้เหตุผลของคุณหญิง คนอย่างคุณหญิงน่ะเดาใจยากจะตาย จะทำอะไรก็ต้องคิด ผู้ดีแบบคุณหญิงขนาดนั้นไม่มีวันให้คนที่ไร้มารยาท ไร้คุณสมบัติที่จะมีสิทธิ์มาข้องเกี่ยวแบบเธอได้มารับรู้เื่พวกนี้เป็อันขาด ไม่เคยที่จะเจียมตัวเลยจริงๆ ยัยลูกแพร์"
"แล้วทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันล่ะ ฉันมีข้อมูลจริงๆ นะยะ"
"เอาแบบง่ายๆ เลยนะคะคุณลูกแพร์ เฮ้อ นี่ฉันต้องคุยกับคนโง่อธิบายแล้วอธิบายอีกกี่ล้านรอบ"
เพนนีเริ่มเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกไม่ได้แสดงถึงความให้เกียรติแต่อย่างใด เธอแค่กวนประสาทลัลลภัสก็เพียงเท่านั้น เพนนียังกลอกตาขึ้นบนด้วยความเบื่อหน่าย
"ขนาดฉันที่มีอิทธิพลกว้างขวาง มีลูกน้องมากมาย ไอ้ลูกน้องที่ว่ามันก็ไม่ได้เป็ของฉันหรอก แต่เป็ของนายพงษ์ เบ๊ของฉัน เธอก็รู้ดีนะว่านายพงษ์ซื่อสัตย์ต่อฉันขนาดไหน ดังนั้นเนี่ยการที่ฉันจะหาข้อมูลอะไรมันก็เป็เื่ที่ไม่ได้ยากเกินความสามารถของคนพวกนี้เลยสักกะนิดเดียว ถ้าขนาดคนพวกนั้นยังสืบไม่ได้แล้วมันจะสมเหตุสมผลตรงไหนที่เธอมาสืบได้ ข้อมูลอะไรก็ไม่น่าเชื่อ อิทธิพลก็ไม่มี ที่เธอมีก็แค่ร่างกายกับฝีปากแบบเน่าๆ น่าสงสารจริงจริ้งงงงยัยลูกแพร์ แต่ที่สำคัญนะฉันอยากบอกเธอเอาไว้ว่าการที่พวกเราไม่รู้เหตุผลเนี่ย ก็เพราะว่าคุณหญิงเธอไม่้าให้ใครรับรู้ต่างหาก นี่แปลว่าอะไรจ๊ะ มันง่ายมากเลยนะลูกแพร์ ฉันจะบอกให้ว่านี่มันคือความในใจของคุณหญิงที่ไม่แสดงออกมาเพราะๆ ลึกๆ แล้วคุณหญิงเนี่ยเขากำลังปกป้องว่าที่ลูกสะใภ้แบบฉันอยู่ หรือเธอว่าไม่จริงล่ะ ถ้าเขาไม่คอยช่วยเหลือฉัน ไม่อย่างงั้นวันนี้ฉันจะได้ขึ้นไปแสดงเปียโนคู่กับการแสดงพิณแบบกระจอกๆ เหมือนเด็กเพิ่งหัดเล่นแบบเธอรึไง ที่ฉันได้ทำก็เป็เพราะคุณหญิงเฟื่องทองเขาสนับสนุนทั้งนั้นแหล่ะ"
เพนนีก็ได้แต่คิดว่า
"เื่กีดกันการแต่งงานของฉันกับคุณธนาน่ะ คุณหญิงแม่ทำไปเพื่อเหตุผลอะไรฉันไม่รู้ แล้วไอ้ที่พูดทั้งหมดให้ยัยลูกแพร์ฟังเนี่ย ก็เป็เื่โกหกที่เธอแต่งขึ้นมาเองทั้งนั้น ดังนั้นด้วยการแสดงออกถึงน้ำเสียงและบุคลิกที่เธอใช้แบบมาดนางพญา ที่ชอบใช้กับนายพงษ์บ่อยๆ เนี่ย เมื่อทำกับนายพงษ์มันไม่ค่อยเกิดผลอะไรมากหรอก แต่เมื่อมาทำกับยัยลูกแพร์นี่สิ ยัยนี่ทำท่าทางเหมือนเริ่มกำลังเชื่ออย่างสนิทใจ โฮะๆๆๆ สมน้ำหน้า เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับเพนนี บอกแล้วเื่ปากเก่งและโกหกเนี่ย ฉันไม่แพ้ใครแน่นอน"
ด้วยน้ำเสียงจริงจังประกอบกับบุคลิกที่เข้มมากยิ่งขึ้นของเพนนีซึ่งดูแล้วไม่ต่างจากนางพญาหรือนายสาวมาเฟียดังที่หญิงสาวพูดจริงๆ เพราะด้วยวิธีการพูดจาต่างๆ นี้ทำให้ลัลลภัสเริ่มเชื่อในข้อมูลที่อีกฝ่ายบอกเล่ามาทันที ใจเชื่อแต่ปากยังคงขัดแย้ง
"ไม่จริงหรอกยัยเพนนี เธอน่ะโกหกแน่นอน"
"นี่แล้วฉันจะโกหกเธอไปเพื่ออะไรล่ะจ๊ะ ก็เห็นๆ กันอยู่วันนี้คุณหญิงทำให้ฉันได้หน้าแท้ๆ เลยนะ แสดงความสามารถทางเปียโนระดับมืออาชีพไม่เหมือนบางคนฝีมือแบบเด็กอนุบาล ฉันเข้าใจนะว่าเธอรู้สึกเจ็บใจขนาดไหนที่โดนเปรียบเทียบ แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ ทำตัวเองล้วนๆ เลยยัยลูกแพร์ โถๆๆๆ น่าสงสารจริงๆ"
"ได้ ถ้าเธอไม่ติดใจสงสัยเื่การอดที่จะได้จัดงานแต่งงานของเธอกับคุณธนาก็ตามใจ แต่เธอต้องตอบฉันมาว่าเมื่อกี้เธอคุยกับใครเกี่ยวกับไอ้เื่แปลกๆ น่าเหลือเชื่อพวกนั้นอีก"
เพนนีพูดพร้อมกับยิ้มตอบว่า "ยัยลูกแพร์ เธอนี่ชอบสอดรู้สอดเห็นเื่ของคนอื่นเขาใช่เล่นเลยนะเนี่ย ละการที่ถ้าฉันบอกไปมันจะได้อะไรหรอ เธอจะเอาไปฟ้องคนอื่นงั้นสิ ใครเขาจะเชื่อ เขาได้บอกว่าเธอเนี่ยนะพิลึกคนจริงๆ นอกจากฝีมือที่ไม่ดีแล้วระบบประสาทบางส่วนยังมีปัญหาอีก"
ลูกแพร์ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เพราะไม่ได้รู้ในเื่ที่อยากรู้สักที
"นี่เธอจะบอกหรือไม่บอก ถ้าเธอไม่บอกฉันจะะโเดี๋ยวนี้แหล่ะ"
"เธอไปเสพอะไรมารึเปล่า เมาเหล้าเมายารึไง พูดไปใครเขาจะเชื่อ เขาจะได้ด่าเธอกลับมาน่ะสิ อยู่ดีไม่ว่าดีหาเื่ไปทั่ว ฉันว่ะเธอน่ะหลอนแล้วจริงๆ นะ พวกหูฝาด หัดแหกตาดูมั่งสิ ในห้องน้ำมันมีใครนอกจากเธอกับฉันมั้ยล่ะ โง่จริงๆ ตาบอดรึไง"
ลูกแพร์เมื่อได้ยินก็หันไปดูตามที่เพนนีบอกแล้วก็พบว่าไม่ได้มีใครในห้องน้ำจริงๆ หรือเธอจะหูฝาดจริงๆ อย่างที่เพนนีบอก
ซึ่งความจริงแล้วต่อให้เธอมองขนาดไหนก็ตามเธอคงไม่เห็นหรอกเพราะนับั้แ่อวี๋เฟิงฟ่งเห็นลัลลภัสผลักประตูเข้ามา อวี๋เฟิงฟ่งก็รีบหายร่างไปในทันที แต่นั่นแหล่ะนางอยู่ในร่างของิญญาที่มีกายละเอียด ไม่ใช่กายหยาบอย่างที่ผู้คนทั่วไปเป็ ยังไงก็เป็เื่ยากที่ลัลลภัสจะมองเห็นเธอได้ ยกเว้นก็แต่ว่า ลัลลภัสจะมีญาณวิเศษ
ซึ่งนับั้แ่หายตัวแล้วแอบมองลัลลภัสเรื่อยมา พบว่าลัลลภัสก็เป็หญิงสาวปกติที่ไม่ได้มีญาณวิเศษใดๆเลย
ในขณะที่ลัลลภัสตอนนั้นเองหลังจากที่ได้ฟังเพนนีพูด หญิงสาวก็เริ่มทำท่าเหมือนจะยอมรับและคล้อยตามตามในสิ่งที่เพนนีพูดเอาไว้
"ยัยลูกแพร์หยุดดื้อดึงเถอะ ฉันสมเพช เธอจะเอาเื่นี้ไปบอกคุณธนาให้เขามองว่าฉันประหลาด แล้วจะให้คุณแม่เธอรับรู้จนสั่งให้เขาเลิกคบกับฉันรึไง ฝันไปเถอะจ่ะ จะชาตินี้หรือชาติหน้า เธอก็ไม่มีวันสมหวังหรอก คุณแม่เคยบอกนะว่าฉันกับคุณธนาเนี่ยคู่แท้ที่สุดแล้วไม่มีวันพลัดพราก จะกี่ชาติจะวนเวียนมาเวียนว่ายตายเกิดขนาดไหน ก็ต้องคู่กันอยู่ดีนั่นแหล่ะ ส่วนเธอนะเอาเวลายุ่งเื่ของฉันไปหาแฟนของตัวเองดีกว่าเนอะ พวกโสดจนเพี้ยน เอ๋! สงสัยเธอคงได้ยินประโยคนี้ที่ฉันพูดคนเดียวหรอกมั้ง"
เหมือนเดิมเพนนียังคงมโนเองเช่นเคย แต่ก็พูดประหนึ่งว่าเื่นี้คุณหญิงบอกเธอเอง หารู้ไม่ว่า ที่เธอพูดมาส่วนหนึ่งก็นับว่าถูกต้องเพราะเพนนีกับธนาวินทร์จะกี่ชาติก็ต้องเป็คู่กันตลอดไปจริงๆ
"เธอปกติดีรึเปล่ามาพูดคนเดียวพร่ำเพ้อ"
"ปกติกว่าเธอแล้วกัน คนฉลาด สวยรวยเก่ง เขาก็พูดกันคนเดียวแบบนี้เป็คนฉลาดกันทั้งนั้นแหล่ะย่ะ ใครๆเขาก็ทำ"
"นี่แต่ฉันไม่ทำนะ"
"ก็เธอไม่ฉลาดไง ไม่เริ่ดด้วย แหวะ"
เพนนีหันไปเบ้ปากใส่ลัลลภัส
"นี่ยัยเพนนีฝากไว้ก่อนเถอะครั้งนี้ฉันไม่มีอะไรมาเล่นงานเธอ แต่ครั้งต่อไปถ้ามีเธอไม่รอดแน่"
"มัวแต่พูดมัวแต่โม้น่ารำคาญ ไปหาทางทำให้ฉันยอมรับในคำพูดเธอก่อนเถอะ ไม่ว่าจะตอนไหน ตอนก่อนหน้านี้หรือยังไง เธอก็ได้แต่พูดกลับกลอกไปมา น่ารำคาญ ไปๆๆๆ หลบไป ฉันออกจะไปหาคุณธนาวินทร์"
เมื่อเพนนีดันลัลลภัสที่ขวางทางประตูห้องน้ำให้ออกไปพ้น เธอก็หันว่าพูดว่า
"เออดูสิ ปากซีดเป็ไก่ต้มหมดแล้วอย่าลืมเติมปากนะ สวยสู้ฉันไม่ได้เลย ว่าแต่ต่อให้เธอเติมปากไป เธอจะกล้าเข้าไปในงานรึเปล่าก็ไม่รู้ ทำให้ตัวเองขายหน้าขนาดนั้น ฮ่าๆๆๆๆ"
แล้วเพนนีก็เดินหัวเราะด้วยจริตนางร้ายออกไปจากห้องน้ำกลับไปยังห้องที่จัดงานเลี้ยงตามด้วยเสียงของอวี๋เฟิงฟ่งที่ลอยมา
"เ้านี่เก่งจริงๆ เฟยเฟย พูดจาว่ากล่าวซะแม่นางคนนั้นทนไม่ได้ อารมณ์ของเ้านี่ยังคงร้ายเช่นเคย สมกับตอนเป็เด็ก เวลาข้าถูกใครรังแก ก็มีเ้าเพียงคนเดียวที่ช่วยออกหน้า พี่ใหญ่ที่ยุ่งกับงานในราชสำนัก ก็ไม่สามารถช่วยพวกเราได้เท่าที่ควร"
พี่ใหญ่ที่เธอหมายถึงคือพี่ชายคนโต เพราะนอกจากเธอและเฟยเฟยแล้ว ครอบครัวของนางยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่งด้วย ดังนั้นเมื่ออวี๋เฟิงฟ่งคิดถึงเื่ในอดีตแบบนี้ก็เริ่มเศร้าสลดลง เพนนีที่ได้ยินเสียงและหันไปเห็นเธอทำหน้าตาแบบนั้นจึงกล่าวปลอบใจ
"เอาน่าฟ่งเอ๋อ มาอยู่ภพนี้แล้วไม่มีอะไรน่ากลัว เพนนีซะอย่าง สวย รวยเก่ง มีอิทธิพลขณะนี้ก็พุ่งหน้าชนเข้าไปเลยแล้วกัน ไปกลัวอะไร ไว้ค่อยไปอยู่ยุคอดีต ที่มีทั้งพวกศักดินา พวกแบ่งชนชั้น แบบเธอสิน่ากลัว ยิ่งไร้อิทธิพลยิ่งน่ากลัวใหญ่ ถ้าฉันไปได้นะ ยุคนั้นฉันต้องสร้างรากฐานอิทธิพลไว้แอบใช้แน่ๆ เกิดไม่มีคนอย่างนายพงษ์ตามไปด้วย รับรองเลยว่าฉันต้องเครี้ยดเครียดดดดด เฮ้อ!"
เห็นได้ชัดเลยว่า ถ้าเพนนีขาดภาสพงษ์ไปชีวิตเธอคงไม่สะดวกสบายทั้งกายและใจแบบทุกวันนี้แน่นอน เมื่อเพนนีพูดจบเธอก็เดินมาถึงประตูหน้าห้องจัดเลี้ยงทันที เมื่อเดินเข้าไปด้าน หญิงสาวก็ต้องใเพราะต้องพบกับความโกลาหลที่ไม่ได้คาดคิดมาไว้ก่อน
2K
