สอนเธอ....เสียว! NC++

ตอนที่ 50: บดขยี้ผู้บุกรุก

ควันปืนและฝุ่นเศษไม้เศษปูนฟุ้งกระจายอบอวลปะปนไปในอากาศปากทางประตูห้องชุด VIP ที่พังยับเยิน คุณชายถังจวินยืนอ้าปากค้างดวงตาทะเล้นสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนริษยาเป็นฟืนเป็นไฟ สองมือของมันสั่นเทาขณะกระชับอาวุธปืนพกสั้นสีดำเล็งชี้ตรงมาที่แผ่นอกแกร่งของผม 

โดยมีสมุนบอดี้การ์ดสิบคนที่ถือปืนกลมือและปืนพกกระบอกใหญ่คอยกุมความได้เปรียบยืนคุมเชิงล้อมรอบห้องด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมแฝงด้วยความประหม่าปนอวดดีเพราะเห็นพวกมันมีคนและปืนมากกว่า

เบื้องหลังของผม บนเตียงนอนฟูกกว้างบุกำมะหยี่สีแดงสดที่เฉอะแฉะเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำรักสีขาวขุ่นและหยาดเหงื่อไคลจากการร่วมรักเมื่อครู่ ถังลู่เหยาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ทายาทอันดับหนึ่งของประเทศและจางเสวี่ยฉีเลขาคนสวย 

ดึงผ้าห่มผืนหนาสีทองขึ้นมาคลุมปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวสะคราญตาสะท้านใจ ทว่าแววตาคู่สวยของพวกเธอทั้งสองกลับไม่มีร่องรอยของความกระดากอายหรือเกรงกลัวพวกมันอยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาชุ่มเยิ้มจดจ้องมองแผ่นหลังทรงพลังของผมด้วยความเคารพบูชาเทิดทูนยอมจำนนอย่างมีสุขเปี่ยมล้นใจ

"บัดซบเอ๊ย!... นังแพศยาลู่เหยา! แกเป็นถึงทายาทสายตรงผู้สูงส่งของตระกูลถังอันดับหนึ่งของประเทศ แต่กลับยอมทอดร่างสกปรกให้ไอ้สวะคนส่งอาหารคนนี้รุมทึ้งเย็ดเล่นระเริงรักสามคนคาวโลกีย์แบบนี้งั้นเหรอวะ! แกทำให้เกียรติยศร้อยปีของตระกูลเราป่นปี้หมดแล้ว!" ถังจวินแผดเสียงตะโกนข่มขู่สั่นระริกด้วยความโกรธแค้นอิจฉาตาร้อน

"ถังจวิน... ปากสุนัขของแกนี่วอนหาความตายจริงๆ เลยนะครับ... คิดว่าถือเศษเหล็กมีลูกตะกั่วไม่กี่กระบอกแล้วจะกุมกฎชีวิตและความตายของผมได้งั้นเหรอ?" ผมเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบราบเรียบพลางขยับจัดแต่งปกลำคอเสื้อทักซิโด้สูทดำเข้ารูปของตัวเองอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ

"ยิงมัน! ฆ่าไอ้เย่เฉินซะ! แล้วค่อยเอาศพของนังเลขาจางและนังลู่เหยาไปจัดฉากบอกว่าพวกมันโดนพวกสมาคมฝ่ายตรงข้ามบุกจับตัวไปข่มขืนฆ่าปิดปากเงียบ! ยิงหัวมันให้สมองกระจุยเดี๋ยวนี้!" ถังจวินสั่งการเสียงกร้าวอย่างเหี้ยมโหดหมายกำจัดขวากหนามหลักเพื่อช่วงชิงสิทธิ์ผู้นำตระกูลถัง

"ปังๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!..."

เสียงปืนพกสั้นและปืนกลมือสิบกระบอกของพวกสมุนบอดี้การ์ดกราดยิงสาดกระสุนปืนพุ่งเข้าใส่ร่างของผมพรูพรั่งกะชั้นชิดฝ่าฝุ่นปูน ประกายไฟแลบปะทุว่อนสลัวทางเดินเสียงดังระเบิดหู ทว่าผมกลับไม่ได้ลุกหนีหรือกระโดดหลบเข้าหาที่กำบังซ่อนตัวเลยแม้แต่น้อย ผมหยิบใช้ทักษะลมปราณคุ้มครองสวรรค์ "พลังกายศิลาเหล็กกล้าขั้นสูง" ลมปราณสีทองหนาแน่นแผ่พุ่งสว่างวาบคลุมเคลือบผิวกายปานเกราะเหล็กกล้าเทพเจ้า

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!..."

กระสุนหัวตะกั่วความเร็วสูงนับสิบนัดปะทะเข้ากับหน้าอกแกร่งและแผ่นหลังของผมพลันสะท้อนเด้งหลุดกระจายแบนแตะ ร่วงหล่นกองเกลื่อนบนพื้นปูนพรมเปรอะหยดเลือดโดยไม่อาจเจาะทะลุผ่านผิวหนังหรือสร้างรอยขีดข่วนให้เสื้อผ้าของผมได้เลยแม้แต่เซนติเมตรเดียว!

"บ้าน่า!... ยิงไม่เข้าเลย!... ร่างกายมันทำจากเหล็กกล้าหรือไงวะ ปีศาจชัดๆ!" สมุนบอดี้การ์ดคนแรกตาค้างปากสั่นระริกเหงื่อกาฬไหลหน้าซีดถอดสีตัวสั่นลนลานก้าวถอยหลังกะทันหันหวาดกลัวจิตสัมผัส

ผมแสยะยิ้มมุมปากขยับก้าวเคลื่อนไหวรวดเร็วปานลมกรดส่องประกายก้าวพริบตา พุ่งเข้าประชิดตัวกลุ่มบอดี้การ์ดในวินาทีเดียวโดยที่พวกมันยังไม่ทันปล่อยกระสุนชุดสอง

"อั่ก!..." ผมยื่นฝ่ามือซ้ายออกไปคว้าคอหอยของสมุนมาเฟียคนแรกยกตัวขึ้นสูงแล้วทุ่มกระแทกลงพื้นซีเมนต์จนพื้นห้องแตกราวและกระดูกสันหลังสะบั้นดับชีวิตคาที่ สองมือแกร่งของผมขยับเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าขัดหักข้อมือและกระดูกข้อศอกของบอดี้การ์ดคนที่สอง สาม และสี่ เสียงหักกระดูกดังสนั่นระงมห้อง "กร๊อบ! กร๊อบ! กร๊อบ!..." เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสดังลั่นห้อง

ผมสลับตัวเตะตัดสะโพกส่งร่างบอดี้การ์ดอีกสามคนลอยกระเด็นพุ่งทะลุผนังปูนห้องชุดแตกหักสะบั้นพังทลายตกตึกจมกองเลือดปางตาย มือปืนบอดี้การ์ดยอดฝีมือสิบคนล้มตายและบาดเจ็บกระดูกหักพินาศสิ้นสภาพการต่อสู้คุกเข่าล้มฟุบลงแทบเท้าของผมภายในเวลาไม่ถึงเก้าสิบวินาทีอย่างนับว่าน่าสมเพชยิ่ง

ถังจวินคุณชายทรยศถึงกับแขนขาอ่อนแรงกะทันหัน ทรุดร่างลงคุกเข่าฉี่ราดเปื้อนกางเกงสั่นเทาอยู่ตรงซากประตูไม้พัง ปืนพกสั้นร่วงหลุดมือ ใบหน้าหวาดตระหนกสั่นระริกด้วยความกลัววิตกสุดขีดมองผมประหนึ่งเห็นมัจจุราชที่ก้าวลงมาจากฟ้านรกร้องทวงชีวิตมันชั่วกาลนาน

"นาย... นายท่านเย่เฉิน!... ได้โปรดเมตตาไว้ชีวิตหมาๆ ของผมด้วยครับ! ผมผิดไปแล้ว ผมมันมีตาหามีแววไม่... อย่าฆ่าผมเลยนะครับ!" ถังจวินก้มกราบหัวโขกพื้นปูนเปรอะฝุ่นโคลนร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญวิงวอนอย่างน่าอนาถ

ผมเดินไปหยุดยืนกอดอกก้มมองดูใบหน้าตระหนกของมันด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง: "คนส่งของไร้ค่าคนนี้... กระดูกของแกมันยังไม่พอให้ผมออกแรงหักด้วยซ้ำ... ไสหัวไปซะและจำใส่หัวไว้ว่าอย่ามาเสนอหน้าท้าทายพลังของผมอีกชั่วชีวิต!"

ผมเตะสะโพกของถังจวินเบาๆ ส่งร่างของมันลอยกระเด็นพุ่งทะลุทางเดินระเบียงกลิ้งหล่นบันไดจมกองเลือดฟันหน้าหักร่วงหลุดหมดสภาพคุณชายมาเฟียไร้ค่า

ถังลู่เหยาพันกายด้วยชุดคลุมราตรีสีม่วงเข้มขยับกายลงจากเตียงก้าวเดินสั่นระริกเข้ามากอดเอวแกร่งของผมจากด้านหลัง ซบใบหน้าสวยคมปนน้ำตาหวั่นไหวลงบนแผ่นหลังแกร่งของผมกระซิบเสียงหวาน: 

"คุณเย่เฉินคะ... ได้โปรดช่วยปู่ของฉันด้วยเถอะค่ะ ปู่ของฉัน 'ผู้เฒ่าถังเซียน' ที่คฤหาสน์ใหญ่เมืองเซี่ยงไฮ้กำลังโดนตระกูลหวังคู่อริวางยาพิษร้ายจนอาการปางตายและชีพจรหัวใจใกล้หยุดเต้นแล้ว... พวกมันพยายามจะฮุบมรดกและท่าเรือทั้งหมดในวันพรุ่งนี้... ได้โปรดพาดิฉันบินไปเซี่ยงไฮ้รักษาปู่ด้วยเถอะค่ะ..."

ผมหันกลับมากอดประคองร่างบางอวบอัดของเธอ เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มสวยเบาๆ แววตาสีทองเปล่งประกายคมปลาบ: "ไม่ต้องห่วงครับลู่เหยา... ในเมื่อคุณยอมสยบถวายชีวิตเป็นผู้หญิงของผมแล้ว... ปู่ของคุณก็คือปู่ของผม ใครกล้าดีวางยาหรือคิดฮุบสมบัติของคนของผม... ผมจะกวาดล้างพวกมันให้ราบคาบพินาศชั่วชีวิตเอง!"

"เสวี่ยฉี... จัดแจงเตรียมเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวของสมาคมมังกรสวรรค์ บินลัดฟ้าสู่เซี่ยงไฮ้ในสิบนาทีนี้ทันทีเลยครับ!" ผมสั่งการน้ำเสียงเด็ดขาดก้องห้อง

"รับบัญชาสูงสุดค่ะนายท่าน! ข้าน้อยจะประสานงานฝ่ายการบินเพื่อจัดส่งเจ็ทส่วนตัวทันควันค่ะ!" จางเสวี่ยฉีโค้งกายรับคำสั่งก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวกดคำสั่งอย่างนอบน้อม

พวกเราทั้งสามคนก้าวเดินออกจากศูนย์แสดงสินค้าขึ้นสู่รถหรูฝ่าค่ำคืนฝนตกพายุโหมกระหน่ำ มุ่งตรงสู่สนามบินปักกิ่งและก้าวขึ้นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวสุดหรูของสมาคมมังกรสวรรค์ในเวลาอันรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำเครื่องบินทะยานฝ่าม่านเมฆหมอกราตรีมืดมิด มุ่งตรงสู่น่านฟ้ามหานครเซี่ยงไฮ้

ภายในห้องโดยสารเครื่องบินเจ็ทที่หรูหราดุจวิมานลอยฟ้า ตกแต่งด้วยเบาะหนังแท้สีครีมหนานุ่ม โต๊ะไม้มะฮอกกานีเคลือบเงาวาววับ และบาร์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ระดับพรีเมียม จางเสวี่ยฉีเลขาสาวแสนสวยคอยก้มตัวปรนนิบัติจัดเตรียมเครื่องดื่มแชมเปญแช่เย็นเจี๊ยบและใช้สองมือนุ่มนิ่มของเธอนวดคลึงไหล่แกร่งของผมอย่างอ่อนโยนส่งกระแสความภักดีบูชาถวายตัว 

ส่วนถังลู่เหยาคุณหนูคนงามขยับกายเข้าใกล้ขยับขึ้นมานั่งบนตักกว้างโอบกอดคอของผมไว้แน่น ผิวขาวผ่องของเธอบัดนี้กลับคืนสู่สีธรรมชาติเนียนละเอียด ไร้พิษไข้ร้อนรุ่มรบกวน มีเพียงสายตาหวานฉ่ำเสน่หาเปี่ยมรักจ้องลึกเข้ามาในตาของผมพลางป้อนผลไม้หวานชิมรสให้ผมเคี้ยวอย่างมีความสุข

"นายท่านคะ... ตระกูลหวังแห่งเซี่ยงไฮ้กุมสัมปทานท่าเรือพาณิชย์ทางใต้กว่าครึ่งหนึ่ง และมีกลุ่มนักฆ่ามาเฟีย 'หอคอยโลหิต' คอยหนุนหลังกวาดล้างขู่เข็ญคนอื่น การที่พวกมันวางยาพิษสะกดลมปราณปู่ของข้าน้อยก็เพื่อหวังบีบให้ปู่เซ็นเอกสารยอมโอนย้ายสิทธิ์ประมูลใหญ่ในวันพรุ่งนี้ค่ะ..." ถังลู่เหยากระซิบรายงานข้อมูลตระกูลศัตรูเสียงสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น

ผมคลี่ยิ้มเหี้ยมเกรียมกระดกแชมเปญดื่มอึกใหญ่พลางใช้นิ้วลูบแก้มเนียนละเอียดของคุณหนูถังช้าๆ สั่งการระบบเพื่อประเมินวิเคราะห์: "ระบบจำลองธุรกิจ... สแกนแผนผังการเงินตระกูลหวังแห่งเซี่ยงไฮ้ด่วน"

[ระบบ: ดำเนินการสแกนแผนผังธุรกิจตระกูลหวัง... พบว่ามีการทุจริตและการกู้เงินนอกระบบมาค้ำประกันทุนสัมปทานกว่าหกหมื่นล้านหยวน หากโฮสต์ใช้เงินสมาคมยึดครองสัมปทานในวันรุ่งขึ้น ตระกูลหวังจะเผชิญหน้ากับการล้มละลายทันทีในยี่สิบสี่ชั่วโมง!]

"หึๆ... ดีมากครับลู่เหยา... พรุ่งนี้ผมไม่เพียงแต่จะช่วยปู่ของคุณให้ฟื้นขึ้นมาจากเงื้อมมือมัจจุราชเท่านั้น แต่ผมจะใช้แผนยึดครองสิทธิ์ประมูลนี้คว่ำกระดานบดขยี้เศรษฐกิจและล้างบางล้างตระกูลหวังให้มันสิ้นซากจมมหาสมุทรไปเลย!" ผมคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ แววตาสีทองวาวเปล่งประกายประกายคมปลาบดุจราชาครองโลก

ถังลู่เหยาและจางเสวี่ยฉีพากันซบหัวพิงตักอุ่นแกร่งของผมอย่างสยบจำนนต่ออำนาจบารมีอันล้นฟ้า ค่ำคืนนี้เครื่องบินเจ็ทลำหรูกำลังบินแหวกม่านฟ้าพาความตายและปาฏิหาริย์ครั้งใหญ่ของเย่เฉินไปสั่นสะเทือนมหานครเซี่ยงไฮ้ในวันรุ่งขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน!