สาบคน

        ทุกคนจึงเห็นว่าเขาได้เปรียบกว่าคนอื่นมาก ขณะที่พวกตัวสั่นวิ่งดาหน้าเข้ามา ไม่มีพวกมันคนไหนสนใจสองเลย มันวิ่งผ่านเขาไปเหมือนเป็นต้นไม้ใบหญ้า ปล่อยให้เขาเหวี่ยงมีดฟันซ้ายฟันขวาตามใจชอบ นัทที่เพิ่งเชือดคอตัวสั่นคนหนึ่ง หันไปมองแล้วร้องขึ้น 

        “อาสอง โคตรโกง!” ไนซ์ที่สะพาย HK33 ในมือถือมีดพร้ากระหน่ำฟันอีกคน เริ่มรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้กลายพันธุ์แบบอาสอง ซึ่งดูจะเหมาะกับโลกพัง ๆ นี้มากกว่าวิธีที่ตนค้นพบ

        “กลิ่นสารพัดชนิดมันคุ้งไปหมด น้าแยกแยะอะไรไม่ค่อยได้ ทั้งกลิ่นฝนกรด กลิ่นเลือด กลิ่นสาบพวกสั่นทั้งที่ตายแล้วและยังไม่ตาย จมูกน้าได้กลิ่นไกล แต่มันแยกแยะรายละเอียดไม่ได้” ออดบ่นกับหนึ่ง 

        “ไม่เป็นไรครับ น้าขึ้นไปอยู่บนหลังคากับเจ้าเหนือเถอะ คอยสังเกตว่ามีพวกมันบุกเข้ามาสมทบอีกหรือไม่” หนึ่งส่งจิตสำนึกร่วมบอก

        เจ้าเหนือขึ้นไปยืนจังก้าอยู่บนหลังคากระเบื้องสีฟ้าซีดของที่ว่าการอำเภอ สองมือขว้างก้อนหินขนาดเท่าลูกปิงปองรัวลงมาถี่ยิบ 

        เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! 

        พวกตัวสั่นที่โถมเข้ามาหลายคนทรุดฮวบ ศีรษะแตกทะลุเหมือนโดนกระสุนจากปืนซุ่มยิง จำนวนห้าสิบกว่าคนที่โถมมาระลอกแรกไม่นับเป็นปัญหาหนัก เพราะล้วนเป็นตัวสั่นธรรมดาและจำนวนไม่ได้ต่างกันมากนัก

        จนกระทั่งสองที่รุกออกไปหน้าแนวรบ หวดซ้ายหวดขวาจนตัวโชกเลือด วิ่งหน้าตั้งกลับมา 

        “เฮ้ย ๆ! ช่วยหน่อย อยู่ ๆ มันก็โผเข้ามาแยกเขี้ยวใส่กันทั้งฝูง โดนกัดมาทีหนึ่งแล้ว!” 

        เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! 

        เหนือช่วยสองไว้ได้ทันเวลา ร่างพวกตัวสั่นสามคนม้วนกลิ้งลงไป สองจึงรีบโกยแน่บเข้ากลุ่ม 

        “ฮ่าฮ่าฮ่า เก่งนักนี่ ลุยเดี่ยว!” ออดหัวเราะชอบใจ

        “น่าจะเป็นเลือดพวกมันที่ติดตัวอาสองครับ มันเลยกลบกลิ่นสายพืชของอา” ไนซ์สันนิษฐาน

        “เอาล่ะ เคลียร์พื้นที่แล้ว ทีมเอ ตามมา!” เด่นคำรามสั่งผ่านคลื่นเสียงต่ำ 

        “ทีมบี ตามแผน!” ไข่ตะโกน 

        “ทีมซี เตรียมพร้อม!” ฝนสั่งงานผ่านฟีโรโมนนางพญาผึ้ง 

        “ทีมดี! พากูไปทำแผลที!” สองโอดโอย ปุ๊กดึงเขามาดูแผลแล้วผลักออกไป จากนั้นเธอจึงสั่งให้ทุกคนกระจายตัวล้อมรอบบริเวณ โดยมีเจ้าเหนือและออดคอยคุมเชิงอยู่บนหลังคา

        ขบวนทีมเอและทีมบีเคลื่อนพลตัดผ่านสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยซากศพ เข้าสู่โถงบริการประชาชนของที่ว่าการอำเภอ ทันทีที่พ้นจากชายคา เสียงเปาะแปะของฝนกรดภายนอกก็เงียบหาย เหลือเพียงความมืดและกลิ่นอับของเอกสารที่เปื่อยพัง

        เด่นชะงักฝีเท้า คลื่นเสียงต่ำที่ส่งไปสำรวจสะท้อนกลับมาแปลก ๆ ขณะที่นุชซึ่งเดินตามมาติด ๆ เริ่มผิวหน้ากระตุก นุชรับรู้แรงสั่นสะเทือนได้ทั้งจากพื้นดินและอากาศ 

        “มีบางอย่างอยู่ข้างหน้า... บนเพดาน” เธอซิบเสียงเครียด ยังไม่ทันที่เด่นจะขยับตัว ไข่ก็ย่อตัวต่ำ แนบมือและเท้าลงกับผนังปูน ก่อนจะสปริงตัวไต่ขึ้นไปเกาะอยู่บนขื่อคานเหล็กอย่างเงียบเชียบ

        ดวงตาของไข่ปรับโฟกัสในความมืด ฝ่าความสลัวพุ่งตรงไปยังห้องทำงานทะเบียนราษฎร์ เขาเห็นเงาร่างผอมแห้งกำลังคืบคลานต่ำลงมา 

        “ตั๊บ...!” ไข่เดาะลิ้นเลียนเสียงตุ๊กแก เป็นรหัสลับเตือนทีมเอว่า 

        ‘ข้างหน้ามีตัวคลานสามคน!’ ดอกและอ้อนที่ดวงตาจับรังสีความร้อนได้ รีบเบนสายตาไปตามพิกัด สิ่งที่เห็นคือแสงสีส้มแดงของรูปร่างคนในความมืด ทุกคนส่งข้อมูลถึงกันตามรูปแบบเฉพาะตัว ทั้งคลื่นเสียงต่ำ ฟีโรโมน และการตรวจจับความร้อน

        ตัวคลานทั้งสามเหมือนรู้ว่าถูกเปิดเผย มันพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกัน นุชพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก ท่อเหล็กแหลมในมือเสียบร้อยตัวที่กระโจนเข้ามาจากช่วงไหปลาร้าทะลุออกก้นอย่างแม่นยำ มันร้องโหยหวนจนสะท้อนไปตามโถงทางเดินคอนกรีต ก่อนที่เธอจะฟาดร่างมันลงพื้นจนแหลกเหลว ส่วนกานต์และเด่นก็จัดการตัวที่เหลือจนแยกเป็นส่วน ๆ

        “พวกมันแห่กันมาหมดตึกแล้ว!” เด่นคำรามเตือนผ่านจิตสำนึกร่วม เพราะมวลอากาศรอบข้างกำลังปั่นป่วนด้วยแรงวิ่งพุ่งพล่านของคนจำนวนมาก ไข่บนคานเหล็กเดาะลิ้นรัวถี่ ดวงตาของเขาเห็นเงาร่างนับสิบทะลักออกมาจากห้องทะเบียนราษฎร์และโถงบันไดชั้นสอง

        “ทีมเอ! ตั้งโล่มนุษย์เรียงหน้ากระดาน ห้ามใช้ปืนจะโดนพวกเดียวกัน!” เด่นสั่งการเฉียบขาด วินาทีต่อมา ความมืดในโถงทางเดินก็ถูกทำลายด้วยฝีเท้าที่กระแทกปูน และร่างของฝูงตัวสั่นหลายสิบที่พุ่งชนแนวหน้ากระดานเสียงดังสนั่น แต่นุช กานต์ และเด่นที่ตั้งหลักรออยู่แล้วย่ำเท้าแน่นไม่ถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว

        เด่นตวัดมีดพร้าคู่ฟาดฟันในความมืด ฉีกกระชากร่างตัวสั่นสองตัวแรกจนล้มคว่ำ ขณะที่นุชถือกระชับท่อเหล็กแหลมพุ่งตัวพรวดตรงไปข้างหน้าร้อยพวกตัวสั่นหลายตัวเข้าเป็นพวงเดียวกัน 

        กานต์ใช้ความว่องไว มุดบ้าง กระโดดบ้าง ขึ้นที่สูงบ้าง เข่นฆ่าอย่างรวดเร็ว ทีมเอทั้งหลายที่เหลือต่างก็คำรามลั่นรุกรบอย่างบ้าดีเดือด เสียงดังก้องสะท้อนภายในอาคาร

        ในขณะที่แนวกลางนัวเนียกันดุเดือด มีตัวคลานตัวหนึ่งพยายามจะไต่ฝาผนังอ้อมผ่านหัวทีมเอไปเล่นงานแนวหลัง แต่ดอกที่ตาจับรังสีความร้อนเห็นแถบแสงสีส้มเคลื่อนที่ไวผิดปกติ เธอรีบส่งสัญญาณจิตสำนึกร่วมทันที ไข่ที่เกาะอยู่บนคานเหนือหัวพุ่งหล่นลงมาทับร่างมัน พลางฝังมีดสั้นเข้าขั้วสมองปลิดชีพมันกลางอากาศทันที ทีมบีทั้งหลายก็คอยป้องกันทีมเอจากการถูกลอบโจมตีเช่นกัน

        เสียงการต่อสู้ชุลมุนอึกทึกดังอยู่ครู่ใหญ่จึงสงบลง สมาชิกทีมเอได้รับบาดเจ็บกันบ้างเล็กน้อยจากเขี้ยวเล็บของพวกตัวสั่น แต่นั่นกลับทำให้ความบ้าดีเดือดของพวกเขาลุกโชนขึ้นไปอีก ระดับแกนนำทีมเอและทีมบีต่างร่วมกันใช้ความสามารถของตนตรวจสอบความเคลื่อนไหวทั้งอาคาร ไม่ว่าจะเป็นเสียงคลื่นต่ำ รังสีความร้อน แรงสั่นสะเทือน กลิ่น การตรวจจับเคมีและฟีโรโมน หรือแม้แต่สนามแม่เหล็ก จนได้ผลสรุปร่วมกัน

        “คลื่นใหญ่หมดแล้ว เปิดไล่เคลียร์ไปทีละห้อง จะช้าไปบ้างก็ไม่เป็นไร แต่ต้องปลอดภัย” เด่นส่งจิตสำนึกร่วมในรูปแบบคลื่นเสียงต่ำบอกทุกคนพลางสะบัดเลือดออกจากมีดพร้า

        ฝนที่คุมเชิงอยู่แนวหลังขยับตัวทันที วิธีส่งจิตสำนึกร่วมฟีโรโมนนางพญาผึ้งของเธอเปลี่ยนจากท่าทีเตรียมพร้อมระวังภัย เป็นกลิ่นฟีโรโมนจำเพาะที่สั่งให้ ‘ทีมซีกระจายกำลังเข้ากอบโกย’ ตามห้องต่าง ๆ ที่ทีมเอและทีมบีเปิดตรวจสอบไปแล้ว สมาชิกทีมซีแยกย้ายเข้าห้องทะเบียน ห้องคลังพัสดุ ทยอยขนเอกสาร แบตเตอรี่เก่า และสิ่งของจำเป็นออกไปที่ขบวนรถอย่างเป็นระบบ

        ขณะที่คนอื่นกำลังรื้อค้นห้องทำงาน ไนซ์เดินนำนัทและลูกทีมซีอีกสองคนอ้อมออกไปทางประตูด้านหลังตึกอำเภอ ท่ามกลางสายฝนกรดที่ยังตกปรอย ๆ โดยมีจมูกของออดที่อยู่บนหลังคาคอยดมกลิ่นคุมเชิงรอบนอกให้

        ที่หลังตึก ภายใต้เพิงสังกะสีผุพัง ไนซ์เจอเป้าหมายใหญ่ ตู้เหล็กสีเขียวขี้ม้า ใหญ่เท่ารถตู้ขนาดย่อม มันคือเครื่องปั่นไฟดีเซลฉุกเฉินประจำอำเภอ สภาพภายนอกเขรอะไปด้วยคราบตะไคร่และสนิมเขียวจากฝนกรดมาหลายปี

        ไนซ์เอามือแตะที่ตู้เหล็กหนา ตรวจดูสภาพเครื่องนั้นอย่างละเอียด

        “ไดปั่นไฟข้างในน่าจะยังดีอยู่ หากทุ่นทองแดงยังไม่ไหม้” ไนซ์บอกนัท

        “แต่แบตเตอรี่สตาร์ทแห้งตายไปนานแล้ว ถังน้ำมันดีเซลใต้ฐานมีน้ำมันเหลืออยู่ประมาณร้อยกว่าลิตรอาจนำไปกรองแล้วผสมกับไบโอดีเซลจากสบู่ดำได้ ดึงสายทองแดงแกนหนาพวกนี้ออกให้หมด แล้วช่วยกันถอดน็อตแท่นเครื่อง... เราจะเอาเฉพาะไดปั่นไฟกับน้ำมันเก่ากลับหมู่บ้าน!”

        ในขณะที่ทุกคนกำลังสาละวนในหน้าที่ของตน บนหลังคาของที่ว่าการอำเภอ บรรยากาศกลับอึดอัดและหนักอึ้งขึ้นมาฉับพลัน