1995 ย้อนเวลามาเป็นราชานักธุรกิจ

        ภายในงานมีกฎข้อเดียวคือห้ามถ่ายรูปด้วยมือถือ! 

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อเห็นว่าแขกเหรื่อนั่งกันเต็มโต๊ะเรียบร้อย เย่ชิงโหรวจึงประกาศผ่านไมโครโฟน 

        "วันนี้เป็นวันที่ฉันแต่งงานไปอยู่กับตระกูลเฉิน และเป็นวันที่ฉันขอประกาศถอนตัวออกจากวงการบันเทิงอย่างเป็นทางการ ขอเชิญญาติพี่น้องและแขกทุกท่านร่วมเป็นสักขีพยาน" 

        เหล่าแฟนคลับตัวจริงของเย่ชิงโหรวผู้เป็นนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเวทีออสการ์ ต่างก็ร้องไห้คร่ำครวญ เพราะหลังจากนี้ พวกเขาจะไม่มีโอกาสได้เห็นดาราสาวสวยอย่างเย่ชิงโหรวบนจอแก้วหรือจอเงินอีกต่อไป  

        ขณะที่เย่ชิงโหรวกำลังจะดื่มไวน์เพื่อเป็นการขอบคุณญาติพี่น้องและแขกผู้มีเกียรติ ก่อนจะขึ้นรถเจ้าบ่าวเพื่อออกเดินทางจากเมือง 

        แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น 

        เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากแฟนคลับหรือแขกจากเมืองเจียงเฉิงที่มาเข้าร่วมงานแต่อย่างใด แต่เกิดจากลูกพี่ลูกน้องผู้พี่ เย่เซียว! 

        เฉินเชียน เด็กหญิงที่ทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวและคอยถือชายกระโปรงชุดเจ้าสาว เธอลองชิมลูกกวาดมงคลบนโต๊ะอาหารในโรงแรมแล้วรู้สึกชอบมาก เธอเลยแอบหยิบลูกกวาดไปส่วนหนึ่ง

        ใบหน้าซีดขาวของเด็กหญิงที่ถือลูกกวาดที่ห่อด้วยกระดาษสีสวย ปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุข พร้อมพึมพำกับตัวเอง "เอาไปให้ปะป๊ากิน เขาน่าจะชอบลูกกวาดนี้นะ" 

        แต่ทันใดนั้นก็ถูกเย่เซียว หลานชายคนโตของตระกูลเย่เห็นเข้า! 

        เย่เซียวเอาความแค้นที่ถูกพี่สาวต่างสายเลือดอย่างเย่ชิงโหรวแย่งตำแหน่งมาระบายที่เฉินเชียนซึ่งเป็นลูกสาวบุญธรรมของเธอ 

        'เพี๊ยะ!' เขาเดินเข้าไปตบหน้าเด็กหญิงตัวน้อยอย่างแรง น้ำตาของเฉินเชียนไหลรินออกมาทันที "ลุงรอง... ลุงรองตีเฉินเชียนทำไม" 

        "น้ำหน้าอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาเรียกฉันว่าลุงรอง?"เย่เซียวตะคอกเสียงดังด้วยความโมโห 

        "ตีแกทำไมนะเหรอ? ไอ้ลูกหมาพันทาง ไอ้จุดด่างพร้อยของงาน! ที่นี่เป็นงานอะไรรู้ตัวหรือเปล่า ทำตัวเลยเถิด เหมือนไม่ได้กินขนมมาแปดร้อยชาติ! ไอ้ตัวตายยาก! แกชอบกินลูกอมมากใช่ไหม? แล้วยังแอบเก็บลูกอมไว้อีก งั้นลูกอมทั้งหมดนี่ แกกินมันให้หมด ฉันให้แกกินจนท้องแตกไปเลย! แต่ถ้าแกกินไม่หมด ฉันจะโยนไอ้โล้นอย่างแกลงทะเลไปเป็นอาหารปลา!" 

        สิ้นเสียงตะคอก เย่เซียวก็คว้าลูกอมหนึ่งกำมือยัดเข้าไปในปากเฉินเชียนทั้งกระดาษห่อ 

        ถัดจากเย่เซียว เย่กังที่กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นและจู้เจินฉิงผู้เป็นเมียน้อยกับลูกทูนหัวของเขาเห็นฉากนี้เข้า พวกเขาก็พูดแทรกขึ้น 

        “หลานชายคนโต ก่อนจะโยนลูกหมาพันทางของไอ้เฉินเฟิงมันลงทะเลเป็นอาหารปลา อย่าลืมคิดถึงลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของนายก่อน เขายังรอกระจกตาใหม่อยู่!” 

        ส่วนจู้เจินฉิง แม่แท้ๆ ของเฉินเชียนที่เมื่อวานถูกเฉินเฟิงตบหน้าสั่งสอน วันนี้ก็ยังไม่รู้สำนึกแม้แต่น้อย 

        เธอตบหน้าเฉินเชียนอีกข้างอย่างแรง 

        "พ่อแกอยู่ไหน? ถ้าวันนี้มันไม่โผล่หัวมา ฉันจะตีแกให้ตายแล้วควักลูกตาแกออกมาตรงนี้นี่แหละ!" 

        กลายเป็นเย่เซียวเองที่ถามกลับอย่างไม่เชื่อสายตา 

        "ลุงสาม ไม่ใช่ว่าทางสายคุณหนุนหลังเย่ชิงโหรวเหรอ? ตอนนี้ เด็กเหลือขอตัวนี้อยู่ในมือผม ถ้าพวกคุณต้องการดวงตาของเธอ รอเย่ชิงโหรวแต่งเข้าตระกูลเฉินเสร็จ สายของคุณต้องช่วยผมแย่งตำแหน่งผู้นำตระกูลคืน มีผู้หญิงเป็นผู้นำตระกูลใหญ่ที่มีคนตั้งสี่รุ่น คุณไม่รู้สึกขายขี้หน้าบ้างเหรอ?" 

        เย่กังเผยรอยยิ้มอำมหิต 

        "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่าไอ้หลานชาย ลุงจะช่วยแกทวงคืนอำนาจ ถ้าแกช่วยลุงเอาลูกตาไอ้เด็กนั่นมาให้ได้!" 

        เฉินเชียนแน่นิ่งราวกับตุ๊กตาหินปูน ถูกทั้งเย่เซียวและจู้เจินฉิงซึ่งอ้างตัวเป็นแม่ตบหน้าคนละที จากนั้นก็ถูกเย่เซียวดึงตัวไปไว้ข้างๆ จนขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ปากยังเต็มไปด้วยลูกอมจนแน่น 

        แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ เฉินเชียนก็ไม่ร้องไห้แม้แต่น้อย ปะป๊าไม่อยู่ เธอต้องพึ่งตัวเอง! 

        โดยเฉพาะเมื่อเธอจำได้ว่าปะป๊าเคยบอกกับเธอ ถ้าเธอถูกกลั่นแกล้งที่ตระกูลเย่อีก เขาจะกลับมาล้างแค้น 

        เฉินเชียนจึงกลั้นน้ำตา พ่นลูกกวาดในปากใส่จู้เจินฉิงแม่ใจอำมหิตกับเย่กัง จากนั้นจึงตะโกนไปทางเวทีซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกล เพื่อเตือนเย่ชิงโหรวที่กำลังยกดื่มอวยพรและเตรียมตัวออกเดินทาง 

        "มะม๊า ป้าเก้า ป้าแปด... ลุงรองกับลุงสามจะชิงตำแหน่งผู้นำของแม่คืน หลังจากแม่แต่งเข้าตระกูลเฉิน! พวกเขาเอาลูกอมยัดปากหนูเยอะมาก ตบหน้าหนูสองครั้ง แล้วยังจะควักลูกตาหนู เอาหนูไปโยนลงทะเลให้ปลากิน!" 

        ทางด้านเย่ชิงโหรว เธอเอาแต่จ้องไปทางเข้าโรงแรม เพราะเธอหวังจะได้เห็นเฉินเฟิง รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นเขามาเข้าร่วมเป็นสักขีพยานการแต่งงานเธอ 

        ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมและเสียงปรบมือโห่ร้อง เย่ชิงโหรวได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเฉินเชียนปะปนเข้ามา เย่ชิงโหรวจึงรีบหันไปตามเสียงของเฉินเชียน กวาดตามองทะลุผ่านฝูงชนแขกเหรื่อในงาน เธอเห็นลุงสามและลูกพี่ลูกน้องยืนล้อมตัวเฉินเชียนอยู่ 

        ใจเธอแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม เพราะเธอรักเฉินเชียนเหมือนลูกแท้ๆ ในไส้ และอย่างที่สอง เธอหวนนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานนี้ที่เฉินเฟิงฝากเฉินเชียนไว้กับเธอ เขาพูดทิ้งท้ายไว้ว่า 

        'ถ้ามีคนในตระกูลเย่สักคนแกล้งลูก บอกคนตระกูลเย่ให้ล้างคอรอไว้เลย' 

        ตัวเย่ชิงโหรวไม่เชื่อว่า ลูกเขยไร้ค่าและพ่อบ้านแต่งเข้าจะมีอำนาจยิ่งใหญ่พอจะล้างแค้นตระกูลเย่ได้ เพียงเพราะเขาฟื้นความทรงจำกลับมา 

        แต่สมมุติว่าเป็นเรื่องจริงล่ะ? เพราะเธอไม่สามารถคาดเดาการกระทำของเฉินเฟิงเมื่อวานนี้ออก  

        “ทุกคนเงียบ! นั่งลง!” 

        เมื่อจ้าวเสี่ยวเยว่ เพื่อนเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เย่ชิงโหรวได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเฉินเชียนที่ดังมาจากไม่ไกลนัก เธอทิ้งเรื่องทุกอย่างและแผดเสียงแหลมสูงขึ้น 

        เพราะเธอรู้ว่านายน้อยแห่งหุบเขา เฉินเฟิงกำลังมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่นาที! 

        จ้าวเสี่ยวเยว่ต้องการสะสางปัญหาทั้งหมดก่อนเฉินเฟิงจะมาชำระแค้นแทนลูกสาว ไม่งั้นทุกคนในงานอาจตกอยู่ในอันตราย 

        ขณะที่จ้าวเสี่ยวเยว่เปล่งเสียงสุดเสียง หลี่ฉินหลวนกระโดดเหยียบไหล่แขกผู้มาร่วมงานหลายคน มุ่งหน้าไปทางฉินเชียนด้วยความว่องไว 

        "ถ้าไม่อยากตาย คุกเข่าลงซะ! พวกแกสามคนยังมีโอกาสรักษาชีวิตไว้ได้อยู่!" 

        หลี่ฉินหลวนกระโดดลงตรงหน้าเฉินเชียน กัดฟันพูดกับเย่เซียว เย่กัง และจู้เจินฉิงที่ยืนล้อมเฉินเชียวอยู่ 

        เจ้าหญิงตัวน้อยได้รับการคุ้มครองจากเธอและจ้าวเสี่ยวเยว่อย่างลับๆ แต่สุดท้ายก็ถูกพวกเขาปิดล้อมในโรงแรมเย่ แถมยังถูกตบหน้าถึงสองครั้งและยังขู่จะควักดวงตาอีก 

        ถ้าเรื่องนี้เข้าถึงหูนายน้อย ต่อให้พวกเธอเป็นศิษย์ร่วมสำนักก็ต้องถูกลงโทษ 

        “เป็นแค่นักแสดงตัวกระจ้อยร่อย โชคดีแค่ไหนแล้วถึงได้เป็นเพื่อนเจ้าสาว เชื่อไหมว่าคืนนี้ผมจะให้เอาเธอไปรังแกที่ห้องจนฉันหนำใจ? ดาราหญิงรางวัลร้อยดอกไม้อะไรนี่ ผมยังไม่เคยได้ลิ้มลองเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นเบอร์หนึ่งของเชียนจินเอนเตอร์เทนเมนท์ เธอคงเสร็จผมไปนานแล้ว เรื่องอะไรที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็อย่าเสนอหน้า! ผมจับได้ว่าไอ้ลูกหมาพันทางตัวนี้มันมาขโมยลูกอมในงาน ผมเป็นผู้จัดการโรงแรม ผมก็ต้องลงโทษมัน" 

        เย่เซียวใช้สายตาเล้าโลมรูปร่างสูงดูน่าเย้ายวนของหลี่ฉินหลวน เขาเลียริมฝีปากพูดข่มขู่เป็นการตอบกลับโดยไม่ลืมดูถูกเหยียดยามเธอไปด้วย