มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“เยี่ยมมาก ฉันตัดสินใจแล้ว นายจะเป็นบอดี้การ์ดของลูกสาวฉัน!” ตาของเหลียวตงไคลุกโชน เขามองฉินเฉาเหมือนกับกำลังมองไข่มุกโบราณที่เก็บกู้มาจากเรืออับปางในทะเลจีนใต้

“ถ้างั้นก็ฝากตัวด้วยครับคุณหนู” แม้ว่าฉินเฉาจะไม่ต้องการเป็นบอดี้การ์ดของยัยหนูนี่ แต่เมื่อสิ่งนี้เป็นความคิดของซูจี เขาก็ได้แต่ยอมรับมัน

“ผู้อำนวยการซู สมกับเป็นบอดี้การ์ดชั้นเยี่ยมของคุณจริง ๆ! กิตติศัพท์ของตระกูลซูสมชื่อจริง ๆ!” เหลียวตงไคยิ้มแล้วพูดกับซูเฟย

ซูเฟยยิ้มเยาะในใจ ‘ไม่ใช่ว่านายเพิ่งจะไม่เชื่อคำฉันเมื่อกี้นี้เหรอ?’ แต่เธอยังคงระบายยิ้มบนใบหน้า แล้วตอบกลับ “แน่นอนค่ะ ฉันหวังว่า เราจะสามารถร่วมงานกันด้วยดีในอนาคต”

“ตกลง ไม่มีปัญหา” เหลียวตงไคถูมือทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการซู เมื่อไหร่ที่เราจะเซ็นสัญญากัน? ผมให้ที่ดินคุณ แล้วคุณก็ให้บอดี้การ์ดผม”

“เดือนหน้าค่ะ” ซูเฟยใช้ข้อได้เปรียบนี้เพื่อข่มเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์รายนี้ ไม่ว่ายังไง ฉินเฉาก็เป็นรางวัลชิ้นใหญ่ของที่นี่ ดังนั้น เธอจึงมีอำนาจมากขึ้น “เดือนหน้า ฉันจะไปที่เมืองตงชวนด้วยตัวเอง เพื่อเซ็นสัญญากับผู้อำนวยการเหลียว ยิ่งกว่านั้น บอดี้การ์ดของฉันไม่ได้มีไว้ขาย เขาจะเป็นผู้พิทักษ์ลูกสาวของคุณสองเดือน แค่สองเดือนเท่านั้น”

“หึหึ แน่นอน แน่นอน” เหลียวตงไคยิ้มอย่างขออภัย แต่ในใจกำลังคิดหาทางเอาฉินเฉาไปเป็นของตัวเองแน่นอน

“ซู่เฟิง เรียกตงเซียงมาพานายไปโรงพยาบาล” ในตอนนี้ ผู้อำนวยการเหลียวถึงจำบอดี้การ์ดประจำตัวของเขาได้ มือของซู่เฟิงห้อยต่องแต่งอยู่ด้านข้าง หน่วยพยาบาลของฮอลล์ได้เข้ามาพันแผลอย่างง่ายให้เขาแล้ว

เมื่อมองฉินเฉาผู้ที่ยังกินเค้กอยู่ที่ด้านข้าง เหลียวตงไคก็ยิ่งชื่มชมเขามากขึ้น

“ว่าไง... ลูกพอใจบอดี้การ์ดคนนี้มั้ย?”

เมื่อซูเฟยกับฉินเฉาเดินจากไป เหลียวตงไคก็ก้มตัวลงแล้วถามลูกสาวด้วยเสียงต่ำ

“ชายคนนี้แข็งแกร่งมาก” เหลียวชาชาบุ้ยปากเล็ก ๆ ของเธอ แล้วมองไปที่ด้านข้าง “แต่เขาไม่ฟังหนู หนูไม่ชอบเขา”

“ชาชา เด็กดี” เหลียวตงไคตบไหล่ลูกสาวอย่างรักใคร่ “เพียงแค่เขาปกป้องหนูได้มีเขาอยู่ด้วย หนูก็ไม่ต้องเอาแต่อยู่บ้านทุกวัน หนูสามารถไปโรงเรียน หรือว่าออกไปเที่ยวข้างนอกได้”

“หนูไม่อยากไปโรงเรียน!” เหลียวชาชาพูดอย่างโกรธ ๆ “ที่โรงเรียนมีอะไรดีกัน? เพื่อนร่วมห้องก็น่ารังเกียจ”

แม้ว่าเหลียวชาชาจะพูดอย่างนั้น แต่ตาของเธอกับทรยศตัวเอง

เหลียวตงไคหัวเราะ ในตอนนี้เขาเป็นแค่พ่อที่อ่อนโยนรักลูกสาวเพียงเท่านั้น แตกต่างจากเขาตอนเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์อย่างสิ้นเชิง “ชาชา หนูต้องพูดคุยกับนักเรียนคนอื่นบ้าง หาเพื่อนด้วย”

“แต่พวกเขาส่วนมากเป็นพวกหลอกลวง พวกเขาเข้ามาหาหนูแค่เพราะเงินของหนูเท่านั้น!”

“ชาชา หนูไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ แค่เป็นเพื่อนกับใครสักคนที่หนูชอบ แม่ของหนูเสียไปตั้งแต่หนูยังเด็ก เราเลยเหลือกันแค่สองพ่อลูก ตราบเท่าที่หนูมีความสุข เรื่องเงินไม่ใช่สิ่งสำคัญ”

“ก็ได้ค่ะพ่อหนูรู้ พ่อพูดเยอะจัง”

“เอาล่ะ งั้นพ่อไม่กวนหนูแล้ว ไปเล่นกับเพื่อนเถอะ”

“ไม่ ที่นี่น่าเบื่อ หนูอยากกลับบ้าน”

“ก็ได้ พ่อจะจัดการให้คนขับรถพาหนูกลับบ้าน” สำหรับคำขอของลูกสาว เหลียวตงไคไม่เคยลังเล

หลังจากเจรจาเสร็จสิ้น การมาที่งานเลี้ยงนี้ก็บรรลุผลของมัน พวกเขาทั้งคู่ออกจากคลับหรู ฉินเฉาเดินตามหลังซูเฟยโดยไม่พูดอะไร

“เป็นอะไร ยังโกรธฉันอยู่เหรอ?” ซูเฟยรู้ในใจฉินเฉาไม่ยอมรับ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจถาม

“ไม่มีอะไร...ผมก็แค่คิดว่าคุณขายผมแล้ว”

“นี่เป็นความคิดของนายเหรอ” ซูเฟยดันแว่นตาบนจมูกเล็ก ๆ ของเธอ มองฉินเฉาอย่างละเอียด แล้วพูดว่า “นายคิดว่าใครก็สามารถเป็นบอดี้การ์ดของตระกูลเหลียวได้อย่างนั้นเหรอ? อิทธิพลของเหลียวตงไคใหญ่มาก บางจุดยังใหญ่กว่าตระกูลซูของฉันอีก

ถ้านายสามารถสร้างสายสัมพันธ์กับเหลียวตงไคได้ ในอนาคตความสัมพันธ์ระหว่างนายกับน้องสาวของฉันจะกลายเป็นเรื่องง่ายกว่าเดิม”

“แต่ความคิดที่จะออกจากเมืองซู่หนาน กับมหาลัยกวงหยวนทำให้ผมไม่สบายใจมากจริง ๆ ”

“ผู้ชายต้องเดินทางไกล แล้วสร้างที่มั่นของตัวเอง!” ซูเฟยกลอกตา “นายก็เหมือนจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังเป็นโรคคิดถึงบ้านอยู่อีก!?”

“ใคร ๆ ก็เป็นอย่างนั้นกัน!?” ฉินเฉารีบเถียง “บ้านของผมอยู่ไกลกับที่นี่เยอะ! ผมมาที่เมืองซู่หนานนี้เพื่อสร้างที่มั่นของตัวเอง!”

“ได้ ได้ ได้ นายก็เป็นคนที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง โอเค๊” พวกเขาทั้งคู่เดินมาถึงที่จอดรถ ซูเฟยเปิดรถของเธอด้วยรีโมต “ครั้งนี้ฟังฉันนะ ฉันไม่ได้จะทำอะไรนาย”

“คุณเป็นเจ้านายนี่ คุณพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ” ฉินเฉาเปิดประตูหลังให้ซูเฟยเข้าไป เมื่อสาวงามนั่งที่แล้ว เขาก็เดินมาข้างหน้าแล้วเปิดประตูที่นั่งคนขับ

ในจังหวะนี้เอง ก็ได้มีเงาตกลงมาจากฟ้า แล้วร่อนลงที่หลังรถเมอร์ซิเดสพร้อมเสียงดังปัง!

รถทั้งคันสั่นซูเฟยตกใจจนแว่นแทบหล่น เธอกรีดร้องร่างของเธอนอนลงบนเบาะหลัง เผยให้เห็นถึงต้นขาขาว ๆ ที่สวยงามของเธอ

แต่ฉินเฉาไม่มีเวลาชื่นชมมัน เพราะว่าเขารู้สึกถึงความกดดันที่หนักหน่วง ชายผมทองในชุดดำยืนอยู่บนหลังคารถ พร้อมกับสายตาเยาะเย้ย ขณะที่มองมาที่ฉินเฉาที่อยู่ใต้เขา

“นาย!” ฉินเฉาขมวดคิ้ว ชายคนนี้เป็นชาวต่างชาติที่เขาเพิ่งพบที่ห้าง ที่เหมือนจะขอถ่ายรูปซูเฟย

ครั้งนี้ ชายคนนี้ต่างจากครั้งก่อนมาก เขาไม่ได้มีใบหน้าไร้ยางอายเหมือนแต่ก่อน แต่ครั้งนี้ เขามีรอยยิ้มแสยะที่มุมปาก ร่างของเขาปล่อยบรรยากาศมืดมนออกมา

“เจ้าหนู ภารกิจของนายจบลงที่นี่” ทันใดนั้นชาวต่างชาติก็เปิดปากแล้วพูด “ฉันไม่มีความอดทนจะเล่นเป็นเพื่อนแกอีกต่อไปแล้ว”

จากนั้น เขาก็ยกฝ่ามือที่ขาวกว่าของผู้หญิง ทันใดนั้นร่างของเขาก็กลายเป็นแสงพร่ามัวในอากาศ แล้วปรากฏตรงหน้าฉินเฉา

ในขณะเดียวกัน ฝ่ามือที่ขาวเหมือนหยกซัดเข้ากับหน้าอกของฉินเฉา

ปัง! เหมือนถูกรถไฟชน ทันใดนั้นฉินเฉาก็ลอยออกไป กระแทกเข้ากับรถจำนวนมากที่เรียงรายอยู่ แล้วในที่สุดก็ตกลงพื้น

ทั้งความเร็วแล้วความแข็งแกร่งของชายคนนี้ผิดธรรมดา ตั้งแต่ที่เขาเปิดตัว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉาพบกับคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจขนาดนี้

“ไม่เลวเลย” ชายต่างชาติดึงผ้าขนหนูสีขาวออกมาเช็ดมืออย่างอ่อนโยน แล้วพูดว่า “เกมนี้น่าเบื่อจริง ๆ คงจะดีกว่าถ้าไม่ต้องเสียเวลา คนสวย มาถึงตอนนี้แล้ว ยังไม่คิดจะออกมาอีกเหรอ?”

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปดึงประตูรถ

ซูเฟยฉลาดมาก เธอล็อกประตูทั้งหมดจากข้างใน ทำให้ชาวต่างชาติคนนั้นไม่สามารถเปิดมันได้แม้ว่าเขาจะพยายามอีกครั้ง เพียงแค่คุณภาพของรถเยอรมันคันนี้อย่างเดียวก็เยี่ยมอยู่แล้ว

“ดูเหมือนว่าเธออยากจะเล่นกับฉันสินะ” ชาวต่างชาติยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นทุบประตูอย่างมุ่งร้าย

ปัง! โครงรถสั่นอย่างน่ากลัว มันรุนแรงมาก แถมยังทิ้งรอยฝ่ามือไว้ที่ประตูด้วย ตาของซูเฟยหวาดกลัว แต่เธอยังห่วงฉินเฉามากกว่าว่าตอนนี้เขาจะเป็นยังไง

“ฉินเฉา นายเป็นยังไงบ้าง!? นายยังโอเคมั้ย!?”

ซูเฟยน้ำตาไหลแล้วตะโกน ขณะที่ชาวต่างชาติเอาแต่ยิ้ม

“คนสวย ตอนนี้ยังมีอารมณ์ไปห่วงคนอื่นอีกเหรอ เอาเวลาไปห่วงตัวเองดีกว่านะ!”

พร้อมกันนั้น เขาก็ส่งอีกฝ่ามือไปที่รถ ซูเฟยเสียขวัญ เธอปิดตาแล้วกรีดร้อง ร่างของเธอกลิ้งลงจากเบาะหลัง แล้วหัวของเธอฟาดเข้ากับบางสิ่ง แล้วสลบไป

ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นโซ่ก็ลอยมาจากข้างหลัง แล้วรัดเข้าที่เอวของชาวต่างชาติ

ชาวต่างชาติแปลกใจ แล้วมองไปที่โซ่ที่รัดเอวเขาไว้

“ไสหัวไปซะ!” เสียงตะโกนระเบิดออกมาจากลานจอดรถแห่งนี้ ฉินเฉาปีนขึ้นมาจากตรงกลางของระหว่างรถหลายคัน แล้วสะบัดแขนลากโซ่ พร้อมกับเสียง แกร๊ง แกร๊ง เขาดึงชาวต่างชาติเข้ามาแล้วฟาดเข้าใส่กับรถคันใกล้ ๆ

ปัง! พาหนะคันนั้น ทันใดนั้นก็ถูกฟาดจนลอย ชาวต่างชาติตกลงกับพื้น แล้วกลายเป็นเจ็บปวดอย่างมาก

“บัดซบ!” ชายคนนั้นกลิ้งกับพื้น แล้วกระโดดขึ้นจากพื้น พร้อมกับฝุ่นเต็มหน้า ตาของเขาแดงก่ำ มองมาที่ฉินเฉาอย่างกินเลือดกินเนื้อ

“แกทำให้ฉันอับอาย ดังนั้น แกต้องตาย!” พร้อมกันนั้น เขาก็กางปีกสีดำทั้งสองข้างที่อยู่กลางหลังของเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะแปลก ๆ เขาลอยขึ้นไปพร้อมกับโซ่เพื่อดึงฉินเฉาขึ้นไปกลางอากาศ

ฉินเฉาประหลาดใจ แล้วจากนั้นเขาก็เห็นแสงไฟจากถนนทั้งสองข้างของลานจอดรถจำนวนมาก เขารีบเหวี่ยงตัวไปด้านข้างเสาไฟ แล้วเกี่ยวขาทั้งคู่กับมันแน่น

ชายที่ลอยอยู่บนฟ้าพร้อมกับปีกของเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกสะดุดแล้วถูกทำให้หยุดอยู่กลางอากาศ ไม่ว่าเขาจะกระพือปีกแรงแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถบินขึ้นไปได้

เขามองลงไป แล้วพบว่าขาของการ์ดคนนั้นเกี่ยวกับเสาไฟข้างล่าง ขณะที่แขนของเขายังถือโซ่ไว้อย่างดื้อดึง โซ่ทั้งเส้นตึงเปรี๊ยะ เหมือนกับนกที่ถูกมัด เขาไม่สามารถบินหนีได้

“เมื่ออยากตายนัก ฉันก็จะจัดให้!” ชายมีปีกกระพือปีก แล้วทันใดนั้นก็พุ่งเข้าไปหาฉินเฉา

เขาบินเข้าไปที่ด้านข้างของฉินเฉา จับแขนฉินเฉาไว้ อ้าปากใหญ่ ๆ ของเขา พร้อมกับแสดงให้เห็นถึงเขี้ยวคม ๆ สองซี่ แล้วกัดเข้าที่ไหล่ของฉินเฉา

“โอ้พระเจ้า! แวมไพร์!” ในที่สุดฉินเฉาก็ได้รู้ตัวตนของชาวต่างชาติคนนี้ เขาสะท้านไปทั้งร่าง ขณะเดียวกันเขาก็ไม่สามารถรักษาความแข็งแกร่งของร่างกายไว้ได้ เขารีดเค้นพลังภายในออกมา พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังเหมือนฟ้าผ่า ระฆังสีดำ ทันใดนั้นก็ลอยออกมา แล้วปกป้องร่างกายของเขา

แกร็ง! ระฆังเพิ่มขนาดเป็นใหญ่ขึ้น เหมือนกับระฆังดำ แล้วป้องกันการกัดเพื่อดูดเลือดจากแวมไพร์ที่กำลังบินอยู่ตัวนี้

ฉินเฉาสูญเสียพละกำลังอย่างมาก ร่างของเขาอ่อนแรง แล้วไหลลงจากเสาไฟ แล้วตกลงกับพื้น

โซ่ก็หลุดออกมา แล้วกลับเข้าไปในแหวนของเขา

ส่วนแวมไพร์นั้น เขากลิ้งตัวหลายรอบในอากาศ แล้วกระแทกเข้ากับพื้น การระเบิดฉับพลันของระฆังหยินหยาง แม้ว่ามันจะเป็นอาร์ติแฟคป้องกัน แต่ก็ไม่ใช่ของที่แวมไพร์จะต่อต้านได้

ร่างของเขาทำให้เกิดหลุมบนพื้น ทำให้ใบหน้าของเขาหงุดหงิดด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกว่ากระดูกจากบนลงล่างแทบจะแหลกละเอียด

“แกทำให้ฉันโกรธ...” เขาพยายามลุกขึ้นจากพื้น แล้วเช็ดเลือดออกจากมุมปากอย่างง่าย ๆ ร่างของเขาเปล่งจิตสังหารออกมาอย่างหนาแน่น

“ไอ้เวร ฉัน พ่อของแก จะทำให้แกโกรธอีกหลายครั้งเลยคืนนี้!” ฉินเฉายื่นมือออกมา แล้วทันใดนั้นก็ดึงเอาปืนพกดาวดำสองกระบอกออกมา แล้วชี้ไปที่แวมไพร์นั้น

ปืนพวกนี้มาจากไหน? อ่า แน่นอน มันมาจากมือของเหล่าอาชญากร ที่ฉินเฉาจัดการไปยังไงล่ะ

จบตอน#