“คุณปัถย์อยากให้เราไปแม่ของลูกเขา” ฉันทวิชญ์พยักหน้าย้ำอีกครั้งเมื่อวาริศาขมวดคิ้วมองเขาอย่างงง ๆ ระคนสงสัย
“คุณปัถย์...แม่ของลูก...คืออะไรคะ” เธอนิ่งคิด ก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อชื่อที่ฉันทวิชญ์พูดมามันเหมือนชื่อของใครบางคน “คุณปัถย์ คุณปัถย์ไหนคะ”
“บอสของพวกเราไงล่ะ”
“บอส!” วาริศาอุทาน แล้วยกมือปิดปากของตัวเองแน่นอย่างกลัวไปรบกวนคนป่วยรวมถึงญาติเตียงอื่น ๆ แม้จะอยู่ข้างนอก แต่เสียงเมื่อครู่ไม่เบาเลย “ละ...แล้วแม่ของลูก” ตอนนี้บอกเลยว่าหัวใจเธอเต้นโครมครามราวกับจะกระเด้งออกมานอกอก
“แม่ของลูกอาจจะฟังดูดีเกินไป หมายถึงอุ้มท้องลูกของบอส คลอดแล้วก็คือจบหน้าที่ แยกย้ายไม่มาเรียกร้องสิทธิ์ของความเป็แม่ของลูกอีก ค่าจ้างยังไม่ได้ระบุมา แต่คิดว่าน่าจะสูงเลยทีเดียว” ฉันทวิชญ์สรุปครบจบแบบไม่สั้นไม่ยาว แต่เข้าใจ
“อุ้มบุญเหรอคะ” วาริศาสรุปอีกครั้ง ซึ่งพอจะทำให้จิตใจของเธอสงบลงได้มาก จากตอนแรกฟังเหมือนจะต้องไปเป็เมียน้อยใคร ต่อมาคำว่า ‘แม่ของลูก’ ก็ชวนให้ใจเต้นคิดว่าโดนขอแต่งงาน และจบลงที่เข้าใจผิดคิดไปเองทั้งหมด
“ทำนองนั้น”
“ก็ฟังดูไม่เลวร้ายเท่าไหร่นะคะ” มาคิด ๆ ดูถ้างานประมาณนี้เธอทำได้แน่นอน และยิ่งคนจ้างเป็เ้านายที่ไว้ใจได้ก็น่าจะไม่มีปัญหา
“แต่ลูกในท้องคือลูกของเรานะ”
“หมายถึงต้องเอาไข่ของซีไปผสมเหรอคะ” วาริศาแปลกใจนิดหน่อยที่ทำไมเขาไม่เอาไข่ของผู้หญิงที่เพอร์เฟคในทุก ๆ ด้าน จริง ๆ เขามีเงิน เื่พวกนี้มันเลือกได้กระทั่งไอคิวเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่เธอนี่ถือว่ากลาง ๆ ในทุก ๆ เื่
“ใกล้เคียง แต่การผสมคือการผสมแบบวิธีธรรมชาติ”
“ผสมแบบวิธีธรรมชาติ...” วาริศาทวนคำและคิดวิเคราะห์ว่าการผสมแบบวิธีธรรมชาติมันคืออะไร ก่อนจะเบิกตากว้างยกมือปิดปากก่อนที่ตัวเองจะหลุดอุทานออกมา “หมายความว่า!”
“ใช่ เป็การตั้งท้องด้วยวิธีธรรมชาติของผู้หญิงกับผู้ชาย” ฉันทวิชญ์ทั้งสงสารและขำสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของวาริศา
“ทะ...ทำไมท่านประธานถึง...ถึงต้องเป็ซีล่ะคะ” วาริศายกมือกดที่ขมับของตัวเอง กวาดสายตามองไปทั่วอย่างสับสน และนึกถึงสิ่งที่ฉันทวิชญ์ให้ทำอย่างรวบรวมข้อมูลผู้หญิงของท่านประธานไปให้ ตอนแรกคิดว่าจะแต่งงาน แต่จริง ๆ จะเอาไปเป็แม่พันธุ์อย่างนั้นเหรอ แล้วทำไมจู่ ๆ หวยถึงมาออกที่เธอล่ะ “ซีเทียบกับผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้เลยสักนิดนะคะ ถ้าพวกเธอคนใดคนหนึ่งมีลูกกับท่านประธานไม่น่าจะดีกว่าเหรอคะ แบบมีผลดีในทางสังคมและธุรกิจอะไรแบบนี้”
“ไม่ดีเลยสักนิด เพราะบอสอยากได้แค่ลูกไม่ได้้าแม่ไง”
“เหมือนหาแม่พันธุ์มาผลิตลูกเลยนะคะ” วาริศามีสีหน้าแย่ลงทันที
“ไม่ทำพี่ไม่ว่านะ เดี๋ยวพี่จะคุยกับท่านประธานเอง” แม้จะนึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะคุยยังไง แต่ถ้าวาริศาไม่อยากรับงานนี้เขาก็ไม่อยากบังคับ เพราะแค่นี้ชีวิตของหญิงสาวก็เจอเื่ร้าย ๆ มากพอแล้ว
“ซีขอเวลาคิดหน่อยได้ไหมคะ”
“ซี!” แม้จะเป็การขอเวลาคิด แต่มันก็เหนือความคาดหมาย และเมื่อเป็อย่างนี้โอกาสที่หญิงสาวจะรับทำงานนี้ก็ห้าสิบเปอร์เซ็นต์หรือมากกว่านั้นด้วยซ้ำ
10K
