๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
บ่ายแล้วที่แดเนี่ยลออกมาหาอะไรทานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ หนุ่มน้อยรูปงามปานเทวดามาจุติก็กลับเข้าที่พักและทันทีที่เขากลับถึงที่พัก แม่ก็เดินตามเขาขึ้นไปที่ชั้นบนทันที
“แดเนี่ยล แม่มีธุระจะคุยด้วย”
“เชิญครับ”
แดเนี่ยลเคยได้ยินที่แม่คุยกับสามีของนางมาบ้างแล้ว เขาจึงพอจะเดาถึงเื่ที่แม่้าจะพูดกับเขาได้ไม่ยาก แต่เขาก็ไม่้าแสดงออกให้แม่รู้ว่าเขารู้
“แดเนี่ยลมีเงินให้แม่ยืมก่อนสักแสนไหม”
หนุ่มน้อยเหลือบไปสบกับสายตาของผู้เป็แม่ด้วยแววตาชนิดที่ทำให้ผู้เป็แม่ถึงกับต้องหลบตาทีเดียว
“แม่จะเอาไปทำอะไรครับ”
“ถามได้ แม่มีค่าใช้จ่ายมากมาย ทั้งค่าเช่าบ้าน ค่าอาหารแล้วยังจะค่าใช้จ่ายอื่นๆอีกมากมาย”
“รวมทั้งค่าเลี้ยงดูสามีของแม่ด้วยใช่ไหมครับ”
“มันก็รวมๆกันนั้นแหละ”
ผู้เป็แม่ตอบ อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่เต็มเสียง
“ทำไมเขาไม่ทำงานละครับ”
“เขาก็ทำอยู่นะ”
“งานอะไรครับ”
“ไม่ต้องมาซักถามอะไรให้มากเื่ บอกมาคำเดียวเลยว่าจะให้หรือไม่ให้”
นางดารณีโมโหกลบเกลื่อนคำตอบ ไม่ชอบเลย แววตารู้ทันจากบุตรชาย
“ผมให้แม่ได้มากกว่าหนึ่งแสน แต่แม่ต้องเลิกกับผู้ชายคนนั้นก่อน”
“นี่เธออย่ามีอคติกับเขาได้ไหม ถึงเขาจะมีท่าทางเหมือนนักเลงอย่างนั้น แต่เขาก็เป็คนดีนะ”
การออกโรงปกป้องผู้ชายคนนั้นอย่างเห็นได้ชัดของดารณี ทำให้แดเนี่ยลรู้ว่าแม่หลงผู้ชายคนนั้นจนเข้าขั้นหูหนวกตาบอดไปแล้ว เพราะขนาดเขาเป็เด็กและพึ่งเจอกับผู้ชายคนนั้นแค่เพียงไม่นาน ยังดูออกเลยว่านี่มันเศษสวะของสังคมชัดๆ
“แม่มีความคิดของแม่ ผมก็มีความคิดเป็ของตัวเองเช่นกัน”
“สรุปว่าแกจะไม่ให้แม่ยืมเงิน”
แดเนี่ยลอยากจะย้อนถามกลับไปนักว่าถ้าเขาให้ยืม จริงๆ แล้วแม่จะไปเอาเงินที่ไหนมาคืนเขา แต่เด็กหนุ่มก็คิดว่าคงเป็คำพูดที่แรงเกินไป จึงเก็บประโยคนั้นเอาไว้แค่ในใจแล้วพูดออกไปแค่เพียงว่า
“กลับไปที่ข้อแรกครับ ถ้าแม่เลิกกับผู้ชายคนนั้นได้ ผมให้มากกว่าหนึ่งแสน แบบไม่ต้องยืม”
คำกล่าวเรียบๆของบุตรชาย ทำให้ผู้เป็แม่ถึงกับโกรธกระฟัดกระเฟียดเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องด้วยความหัวเสียอย่างแรง
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
เย็นนี้แดเนี่ยลออกไปหาอะไรกินที่ปากซอยตามเคย และเขาใช้วิธีเดินไปแทนที่จะนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เพราะระยะทางแค่ห้าร้อยเมตรเองจะได้เป็การออกกำลังกายไปในตัวด้วย และอีกอย่าง เขาก็ชอบที่จะดูวิถีชีวิตของผู้คนตามสองข้างทางไปด้วย มันแตกต่างจากเมืองที่เขาเคยอยู่ลิบลับทั้งด้านวัฒนธรรมและการใช้ชีวิต ผู้หญิงไทยก็สวย รูปร่างเล็กกะทัดรัดแลดูน่ารัก น่าทะนุถนอมและในขณะที่เขากำลังเดินดูนู้นดูนี่พร้อมกับใช้ความคิดอยู่เพลินๆนั้นเอง
“ว๊าย....”
โครม
เสียงผู้หญิงหวีดร้องดังลั่นอยู่ในระยะกระชั้นชิด ก่อนจะมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาชนแดเนี่ยลจากทางด้านหลัง ค่อนข้างแรง จนร่างสูงของเขาถึงกับล้มลงไป เจ็บพอสมควรกับการกระแทกลงไปกับพื้นฟุตบาธอย่างนั้น
1K
