“ปะ...เปล่าสักหน่อย เมื่อกี้เนกำลังตั้งท่าเตะผ่าหมากอยู่ต่างหาก” ทั้งที่ในหัวตั้งใจจะพูดว่า ‘จูบทับรอยเดิมอะไร’ แต่ปากมันดันพูดแก้ตัวออกไปเอง งามหน้าไหมล่ะ อีเนเอ๊ย -*-
“เหรอ กะไว้อยู่แล้วเชียว” คนหน้าหวานยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ก็ถ้ารู้อยู่แล้วจะมาขัดขวางกันทำไมเนี่ย! อดเตะไข่ไอ้แซมเลย เสียดายชะมัด
“มึงปล่อยเนเดี๋ยวนี้ เกมจบแล้วนะเว้ย!” สีหน้าเดือดดาลก้ำกึ่งของไอ้แซมทำให้ฉันยืนถอนหายใจ ไม่ต้องอธิบายก็รู้ว่านี่คือพฤติกรรมขี้ขลาด ดูท่าแล้วมันคงมีความเกรงกลัวชายด้านหลังอยู่บ้างสินะ
ให้เดา มันคงไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าฉันละมั้ง เลยพยายามข่มขวัญด้วยเสียงที่ดังขึ้น โชคดีนะที่คนอื่นเขาไปกินข้าวกันหมด ไม่งั้นข่าวฉาวชายหน้าตาดีสองคนกำลังแย่งสาวสวยอย่างฉันอาจสะพัดไปทั่วมหา’ ลัยแล้วก็ได้
“มึงได้ยินที่น้องเขาพูดแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรากำลังคุย ๆ กันอยู่ เกมจบแล้วยังไง ในเมื่อกูจะสานต่อ” ตายห่า! นี่เขาได้ยินหมดเลยสินะ T^T กรี๊ด! อีเนอับอายมาก!
“อย่าเอาแต่เงียบสิ มันจะดูมีพิรุธนะ” เสียงกระซิบของชายด้านข้างทำให้ฉันยืนตัวแข็ง
“ถ้าไม่อยากให้มันมาวอแวอีก เราก็ต้องตามน้ำพี่ไปก่อน” ผู้ชายคนนี้ยังคงกระซิบไม่เลิก ยิ่งจังหวะที่หน้าหวานเลื่อนลงมาใกล้จนััได้ถึงลมอุ่นร้อน ก็ยิ่งเร่งจังหวะการเต้นของหัวใจให้ถี่มากกว่าเก่า จนอยากะโกลับไปว่า ‘รู้แล้วน่า! เลิกเข้ามาใกล้สักที!’ ใส่หน้าเขาชะมัด
“ชะ...ใช่! เนก็บอกพี่ไปแล้วไงว่าเราสองคนตกลงจะคุยกันต่อ” ความควงแขนที่ไม่ได้นัดหมายทำให้ชายหน้าหวานเกิดอาการเกร็งตัวผิดปกติ หรือว่าเขาไม่ชอบที่ฉันแตะเนื้อต้องตัวหรือเปล่า? แต่แล้วยังไงเล่า -*- อดทนหน่อยละกัน สถานการณ์มันมาถึงขนาดนี้แล้ว คิดว่าฉันอยากจับนักหรือไงล่ะ ชิ!
“ตลกละน้องเน ก็รู้อยู่แล้วว่ามันแค่เกม ยังจะไปสานต่ออีกเหรอ ไม่สมเป็ตัวเองเลยนะ” แม้จะเป็ประโยคคำถามเรียบง่ายที่ไม่จำเป็ต้องคิดหาคำตอบกลับให้ปวดหัว ทว่าภาพความทรงจำวันวานก็ย้อนกลับมาให้กำหมัดแน่น
คำว่า ‘ไม่สมเป็ตัวเอง’ ที่มันพูด หมายถึง่เวลาที่ฉันจับได้ว่าความสัมพันธ์ของเราเป็แค่เกมเดิมพัน ฉันเลยลั่นวาจาไปว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับมันอีก และขอให้จบลงเพียงเท่านี้ ไอ้แซมมันเลยคิดว่าฉันคงลืมคำพูดตัวเองไป ถึงได้พูดย้ำอีกรอบ
“สมหรือไม่สม มึงมายุ่งไรนักหนาวะ? อย่าลืมนะว่าติดอะไรกูอยู่ อย่าให้กูต้องเร่ง” จากที่ยืนอย่างมั่นใจ ลำตัวของฉันมันก็เอนไปทางเ้าของคำพูดเมื่อกี้ ก่อนพบว่ามือที่กำแน่นระบายอารมณ์เ็ปในอดีตได้ฝากรอยเล็บไว้บนมือนุ่มของเขาที่เผลอตัวจับไว้ั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าคงจิกนานพอตัวเพราะเนื้อเขาเปลี่ยนเป็สีแดง แต่ทำไมเขาถึงไม่สะบัดออกเนี่ย รู้สึกผิดชะมัดเลย
“คะ...คือว่า เจ็บไหมคะ ขอโทษนะ เนไม่ได้ตั้งใจ” เบื่อหน้าไอ้แซมเต็มทน เลยทำเหมือนมันเป็แค่อากาศธาตุไป ก่อนหันมาให้ความสนใจกับคนข้าง ๆ
โครก ~
“ยัยเด็กตะกละ” ผมหยิกหยักโศกยาวถึงบั้นท้าย ถูกฝ่ามือนุ่มพังทลายความสวยงามที่อุตส่าห์หนีบอยู่นานจนมันชี้ฟูเสียรูป เห็นแก่ที่เขาเข้ามาช่วยนะ เลยพอระงับความปากหมาของตัวเองเอาไว้ได้อยู่ =_=
“โธ่เว้ย!” ส่วนไอ้เ้าของเสียงหงุดหงิด พอสู้ไม่ได้ก็เดินหนีไปในที่สุด
“ถามได้ไหมว่าติดอะไรกันอีก? ใช่ของพนันที่จะทำให้หมดตัวไหมคะ?” แววตาเป็ประกายจ้องมองชายตรงหน้า ดูจากที่ไอ้แซมมันยอมง่ายขนาดนี้ แสดงว่าของพนันคงมีมากกว่าที่ฉันรู้
“จะเผือกหรือจะหิว เลือกเอาสักอย่าง อย่าโลภมาก” นี่ถ้าพกเข็มกับด้ายติดตัวมา บางทีปากเรียวนั้นคงถูกจับเย็บติดกันให้ไม่ต้องพูดอีกเลยไปแล้วก็ได้
“เป็เด็กเป็เล็ก รู้จักหัดทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ผู้ใหญ่นะ” แก้มสองข้างถูกดึงยืดจนเจ็บระบม ท่าทางมั่นเขี้ยวของเขานี่ กะน้ำหนักมือเวลาเล่นกับเพศตรงข้ามไม่ถูกหรือไง เจ็บแก้มชะมัด ;-;
“ไปหาอะไรกินก่อน ส่วนเื่อื่นค่อยว่ากันทีหลัง” มือนิ่มดึงให้ฉันเดินตาม แต่ก็เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น เพราะเ้าของมืออย่างฉันรั้งตัวเขาให้หยุดลงก่อน
“จบเื่แล้วก็ต้องแยกสิคะ” บิดข้อมือยังไงก็ไม่หลุด มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายเพิ่มแรงจับมากขึ้น
“เื่ของน้องเนจบก็จริง แต่ของพี่โอยังไม่จบครับ” คำตอบประชดนี้ทำให้ฉันขมวดคิ้ว ยังไม่จบอะไรอีก หรือว่าเขาจะทวงบุญคุณที่เข้ามาช่วย? แต่ฉันก็ไม่ได้ขอร้องสักหน่อยนะ
“พี่ต้องมาเสียจูบแรกไปเพราะใคร คนนั้นก็ต้องรับผิดชอบสิ” พอได้ยินประโยคบ่นที่เขาตั้งใจพูดให้ได้ยิน ฉันก็เผลอหัวเราะออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ตลกนักเหรอ?” พอเห็นฉันขำไม่หยุด คนที่ดูซีเรียสที่สุดก็ปั้นหน้าหวานมองมาด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะ (?) น่ากลัว
โอ้ย! อีเนขำท้องจะแข็ง เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินผู้ชายทวงจูบแรกกับผู้หญิง ทางนี้ก็จูบแรกเหมือนกันนะ แต่ไม่คิดจะทวงอะไรเหมือนเขาหรอก
“คิกคิก~ ” ฉันพยายามหยุดขำแต่ก็ทรมานเกินไป เลยเผลอปล่อยเสียงหัวเราะอีกรอบ แถมคราวนี้เสียงดังกว่าเดิมด้วย
“ขำนักใช่ไหม ตลกมากเลยดิ” รอบเอวถูกปลายนิ้วจิ้มไม่หยุด จากที่ไม่บ้าจี้เท่าไหร่แต่พอโดนบ่อยเข้าก็เกิดจักจี้ขึ้นมา
“ฮ่า~ พอแล้ว ยอมแล้ว! เนจะไม่ขำแล้ว สัญญา” ฉันรวบแขนแกร่งทั้งสองข้างของเขาไว้ ก่อนจะยกนิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วก้อยอีกฝ่ายแน่น
ตกเย็น
หลังเลิกเรียน
ติ๊ง!
[คลิโอ Send...]
✉ : คืนนี้ห้ามมาสายนะ เข้าใจไหม?
ฉันมองข้อความที่ส่งเข้ามาขณะกำลังยืนรอรถสาธารณะกลับคอนโด
ก่อนหน้านี้เราสองคนแลกช่องทางติดต่อกันไว้ เพราะเขาบอกว่าอยากให้ฉันทำพวกของ DIY น่ารัก ๆ ให้หน่อย เห็นว่าอยากเอาไปแจกแฟนคลับที่มาดูการแสดงรอบดึก
แม้จะพูดว่าเป็การรับผิดชอบเื่จูบแรกอะไรนั่นก็จริง แต่เขากลับจ่ายค่างานฝีมือให้ในจำนวนเยอะพอประมาณ ก็เลยรับข้อเสนอมาโดยไม่ได้คิดถึงเื่รับผิดชอบไร้สาระนั้น
เงินมากองตรงหน้าจะให้ไม่รับไว้ได้ไงเล่า! พูดแล้วก็แค้นใจ ถ้าพี่ ไนซัส [1] ไม่ปล้นไปหมดตัว ป่านนี้คงไม่ต้องลำบาก
ส่วนเื่ชวนกินข้าวก็ไม่ได้ไปหรอกนะ เพราะฉันพูดเตือนสติไปว่า อยากอยู่อย่างสงบ และขอใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยแบบไม่มีข่าวฉาวดีกว่า เขาถึงยอมหลีกทางให้
[เนญ่า Send...]
✉ : รับทราบค่ะ คุณเ้านาย จะสั่งอะไรเพิ่มอีกไหมคะ แบตจะหมดแล้วจ้า~
ฉันยืนเบ้ปากหลังข้อความมันขึ้นว่าอ่านแต่ไม่ตอบ นี่จะมาวัดความอดทนกันเหรอ! ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ คิดว่าอยากคุยนักหรือไง
[1] พระเอกจากเื่ “AREA XXVI เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————