Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 78 Point สำคัญ

เมื่อริวจิสังเกตเห็นอาการของทั้ง 2 คน เขาจึงใช้สกิลประเมินเพื่อตรวจสอบดูอารมณ์ของพวกเขา นั่นทำให้เขารู้ว่าอารมณ์ของพวกเขาในตอนนี้สับสนเป็นอย่างมาก นั่นทำให้เขาต้องปรับความเข้าใจกับทั้ง 2 ใหม่ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรแดซองก็ได้ตัดขึ้นมาเสียก่อน 

" ถ้านายไม่ต้องฆ่าพวกฉัน แล้วนายต้องการอะไรกันแน่ " 

ริวจิเกาอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่คิดว่าคนดูฉลาดแบบแดซองจะ เอ๋อ เป๋อ ป่อง ขนาดนี้ 

ริวจิ : เอาละฟังนะ ฉันพาพวกนายเข้ามาในนี้ไม่ได้เข้ามาทำอะไรแบบนั้นหรอก เอาแบบนี้ ฉันจะถามคำถามพวกนายแล้วให้พวกนายตอบฉันมา ถ้าเข้าใจก็พยักหน้า เข้าใจ๊  !! 

ได้ยินที่ริวจิพูดทั้ง 2 ก็พยักหน้าโดยไม่ลังเล เห็นแบบนั้นริวจิก็หายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก 

" เฮ้อ !!! กว่าจะได้ ลำบากยากเข็ญจริงๆ " 

" เอาละ งั้นเริ่มคำถามแรก  " 

" ตอนนี้พวกนายมีเมล็ดพืชที่สามารถปลูกได้มั้ย  " 

หลังจากทั้ง 2 ได้ยินคำถามที่ชายหนุ่มกล่าวถามออกมา นั่นทำให้ทั้ง 2 สตั้นเข้าไปอีก ความรู้สึกของพวกเขาในตอนนี้รู้สึก " เหี้.. ไรวะ เนี่ยะะ " 

" มีมันก็มียุหรอก แต่ปลูกไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี แถวนี่มีแต่ซอมบี้ " 

" เฮ้ ๆ ฉันไม่ได้ให้นายมาถามฉันกลับ หน้าที่ของนายก็คือตอบคำถามของฉันแค่นั้น "  

ริวจิรู้สึกดีใจที่ ที่นี่ มีเมล็ดพืชเขาจะได้ไม่ต้องไปเดินทางไปทั่วเกาหลี ได้ยินที่ริวจิพูดแดซองก็เงียบไปอีกครั้ง และริวจิก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง 

" เอ่อ แล้วมันมีกี่ชนิดที่สามารถปลูกในสภาพดินที่เป็นแบบนี้ได้ " 

ริวจิไม่ได้คาดหวังกับคำตอบของแดซอง ถ้าเขาตอบว่าไม่รู้เขาก็จะให้แดซองมันตามคนที่มีประสบการณ์ทางด้านนี้มาแทน 

ส่วนแดซองเขาลูบไปที่คางของเขาทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะพูดขึ้น 

" มันมีไม่กี่ชนิดนะ ถ้าเด่นๆ หน่อยก็เป็นข้าวโพดหวาน มันสามารถปลูกได้ทุกสภาพดินเลยละ "

ริวจิรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่แดซองรู้เรื่องพวกนี้ 

" นายรู้เยอะจังนะ ในยุคก่อนนายคงทำงานในทางนี้สิน่ะ " 

แดซองพยักหน้าแปลว่าเขายอมรับในสิ่งที่ริวจิพูด 

" โอเค งั้นคำถามสุดท้าย " 

" พวกมันอยู่ไหน "

หลังจากที่ริวจิพูดจบแดซองก็ทำหน้าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น 

" นั่นแหละปัญหาละ "

" ไหนบอกเล่ามากสิ่ " 

เมื่อริวจิอนุญาตให้เขาสามารถเล่าได้ แดซองก็เปิดปากร่ายทันที เขาคุยกับริวจิมาสักพักและเขาก็รู้สึกได้ว่าริวจิไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเขาแต่อย่างใด แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจพฤติกรรมของเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนไปตลอดเวลาเหมือนกัน 

" นายรู้ใช่มั้ยว่าข้างนอกนั่นมีซอมบี้มากมาย แล้วร้านพืชผลในกรุงโซลที่ใหญ่ที่สุดก็อยู่ทางทิศใต้ นั่นก็คือสุดขอบเมืองเลยยังไงละ กว่าที่นายจะไปถึงทีนั้น นายต้องผ่านซอมบี้ไม่รู้กี่ล้านตัว ฉันรู้ว่านายมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองและพวกพ้องแต่ว่า การต่อสู้กับ... " 

ก่อนที่แดซองจะพูดจบริวจิก็กล่าวแทรกขึ้นมา 

" เอาละพอได้แล้ว เอาเป็นว่านายรู้สถานที่ของมันใช่มั้ย " 

แดซองพยักหน้าอย่างรวดเร็ว 

" งั้นแค่นั้นก็พอแล้วละ หลังจากกินข้าวเสร็จ เราจะไปที่นั่นกัน " 

ได้ยินที่ริวขนของออกมาแบบนั้นแดซองก็ไม่มีทางเลือก นอกเสียจากยอมรับ แต่ในใจของเขากลับคิดว่า เด็กหนุ่มคนนี้ทำไมถึงหยิ่งผยองนักนะ เขาไม่กลัวซอมบี้เลยงั้นหรอ แต่ถึงแบบนั้นแดซองก็ไม่ได้เป็นห่วงเป็นใยริวจิถึงขนาดนั้น ริวจิเป็นคนฆ่าหัวหน้าของพวกเขา และตอนนี้ก็จะพาเขาไปตายอีกต่างหาก เอาจริงๆ คือเขาห่วงชีวิตของตัวเองนั่นเอง

30 นาทีถัดมา

ริวจิมิโกะและโทชิโอะก็กินข้าวเสร็จ จากนั่นริวจิก็สั่งให้มิโกะและโทชิโอะเตรียมพร้อมออกเดินทาง ไปเอาเมล็ดพืช

มิโกะ : ว๊าวว ! นี่พี่หาเจอแล้วงั้นหรอ 

มิโกะรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ริวจิบอกเธอ เพราะมิโกะไม่คิดว่าพวกเขาจะสามารถหาแหล่งของเมล็ดพืชต่างๆ ได้เร็วถึงขนาดนี้ 

ริวจิ : แน่นอนสิ แต่มีซอมบี้อยู่มากมายเลยละนะที่อยู่ข้างนอกนั่น มันอาจจะมีซอมบี้ G4 อยู่ก็ได้ 

มิโกะ : ไม่เห็นมีอะไรต้องห่วง มิโกะมีพี่อยู่ทั้งคน มิโกะไม่กลัวอะไรหรอก 5555 

ริวจิ : -0- เอาเถอะ ตอนนี้คงถึงเวลาแล้วแหละ แว่ะไปรับเธอสักหน่อยแล้วกัน โทชิโอะ ! 

โทชิโอะพยักด้วยความเข้าใจทันที เขารู้ว่าริวจิหมายถึงอะไร 

ส่วนแดซองกับมันจา ระหว่างที่ริวจิให้เวลาพวกเขาไปเตรียมตัว เขาสังเกตเห็นว่ามีคนจำนวนมากตัดสินใจหนีออกไปจากค่าย และมันก็เป็นการตัดสินใจที่ช่วยไม่ได้ แต่ถึงอย่างงั้นแดซองก็รีบให้คนของพวกเขาที่เหลือไปตามพวกเขากลับมา เพราะมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนั่นเอง การปรากฏตัวขึ้นของมันจาและแดซองทำให้คนเหล่านั้นเซอร์ไพร์ไม่น้อยเลยทีเดียว  

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ริวจิก็ได้พาแดซองและมันจาไปกับพวกเขาด้วย ถึงแม้ว่าถ้ารวมอายูกับพวกเขาก็จะเป็น 6 คนและทำให้ฮอ อึดอัดก็เถอะ แต่ริวจิก็เลือกที่จะพามันจาไปด้วย เขากลัวว่ามันจาจะถูกฆ่าที่พาเขาเข้ามา แต่ตอนนี้ริวจิไม่มีเวลามาอธิบายให้พวกเขาเข้าใจในสถานการณ์ตอนนี้ เขารีบเป็นอย่างมาก เนื่องจากเขาต้องใช้เวลาในการฆ่าซอมบี้ด้วย แต่มิโกะและโทชิโอะก็ไม่คัดค้านกับการตัดสินใจของริวจิ พวกเขาเชื่อริวจิแบบสุดหัวใจ ถ้ามันผิดแต่ริวจิบอกว่ามันถูก พวกเขาก็จะเชื่อว่ามันถูก ความเชื่อใจที่ท่วมท้นต่อตัวของริวจิ ทำให้พวกเขารอดมาถึงทุกวันนี้ได้นั่นเอง

" เอาละออกเดินทางได้ " 

ได้ยินเสียงของริวจิ มิโกะและโทชิโอะก็เดินออกไปข้างนอกแบบชิวๆ ทั้งๆ ที่ข้างนอกนั่นมีซอมบี้เต็มไปหมด พวกเขาไม่รู้สึกกลัวสักนิด กลับกันทางด้านแดซองและมันจา พวกเขาคิดว่าคนพวกนี้บ้าไปแล้ว ที่จะเดินทางไปหาแค่เมล็ดพืชแลกกับการเดินผ่าฝูงซอมบี้ไม่รู้กี่ล้านตัว แต่เขาก็ไม่แต่คิดในใจเท่านั้นเพราะถ้าพวกเขาหนีไปละก็ ริวจิจะฆ่าพวกเขาอย่างแน่นอน และได้แต่ภาวนาว่าพวกเขาไม่ต้องเจอกับซอมบี้มากเกินไป 

ทั้ง 5 คนเดินไปเรื่อย ๆ และเมื่อพบฝูงซอมบี้พวกมันได้ยินเสียงของมิโกะและริวจิกำลังคุยหยอกล้อกันตามประสาพี่น้องอยู่ พวกมันก็พุ่งเข้ามาหวังเพื่อจะทำร้ายพวกเขาทันที 

" ระวัง ! " 

แดซองพูดออกมาด้วยเสียงตกใจ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่ง แต่ว่าถ้าประมาทละก็ ความประมาทนั่นมันจะนำพาความตายมาอย่างแน่นอน  

แต่แดซองไม่รู้ว่าริวจิสามารถสัมผัสถึงซอมบี้ตั้งนานแล้ว นั่นทำให้เขาสามารถคุยกับน้องของเขาได้โดยไม่รู้สึกลำบากอะไร กลับกันเขาหันไปพูดกับโทชิโอะแทนพร้อมกับหยิบดาบออกมาจากแหวนมิติ 

" อีกไกลแค่จะถึงงั้นเหรอโทชิโอะ " 

โทชิโอะ : เอ่อ ถ้าเรารีบละก็แปปเดียวไม่เกิน 5 นาทีครับ แต่ถ้าเดินหลอนอยู่ตรงนี้แบบนี้ละก็ 30 นาทีก็ยังไม่ถึง 

" เข้าใจละ " 

ริวจิรู้สึกตงิดๆ เล็กน้อยกับคำพูดของโทชิโอะแต่เขาก็เริ่มชินกับการกวนทรีนของเขาบ้างแล้ว 

" งั้นเราจะเร่งความเร็วขึ้น " พูดจบริวจิก็แกว่งดาบเพลิงสีชาต 1 ครั้งทำให้เกิดเสียงดัง 

ฉับ  

ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามานั่นตายลงทันที โทชิโอะและมิโกะไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรกับการกระทำของริวจิ แต่ทางด้านมันจาและแดซองนั่นรู้สึกอึ้งทึ่งเป็นอย่างมาก ที่เป็นริวจิสามารถฆ่าซอมบี้ G3 ได้ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น 

" แถวนี้คงไม่ค่อยมีซอมบี้หรอก เราไปกันเถอะ " 

โทชิโอะและมิโกะนั่นเชื่อในสิ่งที่ริวจิบอกอยู่แล้ว พวกเขาจึงเดินตามริวจิขึ้นไปบนตึกสูงทันที ส่วนแดซองและมันจา กลับกันพวกเขาหันตามองรอบๆ เพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดว่าเป็นความจริงหรือไม่ และเมื่อพวกเขากวาดสายตามองไปรอบๆ นั่นภาพที่ปรากฏขึ้นนั่นก็คือ ศพซอมบี้นับไม่ถ้วนถูกฆ่าตายอยู่เกลื่อนเต็มถนนไปหมด ทำให้แดซองและมันจาก็รู้สึกช็อกเป็นอย่างมากกับภาพที่พวกเขาเห็น  มันจาถึงกับอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

" นะ นาย รู้ได้ยังไง " 

ริวจิยิ้มที่ริมฝีปากเล็กน้อยก่อนเขาจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ 

" ก็มันเป็นฝีมือของเพื่อนของฉันยังไงละ " 

สิ้นเสียงของริวจิ ทั้งแดซองและมันจาได้อ้าปากค้าง ด้วยความทึ่งกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงพวกเขาจะไม่เชื่อ แต่ภายในค่ายของพวกเขา ไม่มีใครสามารถทำแบบนี้ได้อย่างแน่นอน 

" เอาละอย่ามั่วที่ยืนนิ่ง ตามมาได้แล้ว พวกเราไม่ได้มีเวลามากนักน่ะ " 

ต่อมา

พวกเขาก็เดินทางขึ้นมาบนตึกสูง และริวจิก็แบกโทชิโอะขึ้นไปบนหลังก่อนที่พวกเขาจะเริ่มเดินทางด้วยการกระโดดข้ามจากตึกหนึงไปอีกตึกหนึงซึ่งจะช่วยลดในการต่อสู้กับซอมบี้ได้ ถ้าพวกเขาไม่โชคร้ายไปพบกับซอมบี้ G4 ละนะ ริวจิต้องการจะจัดการกับพวกมัน แต่เขาต้องการเอา Point ที่สำคัญเสียก่อนตอนนี้ ถ้าแผนของเขาสำเร็จเมื่อไหร่ เขาจะกลับมาฆ่าพวกมันทั้งหมดอย่างแน่นอน 

ไม่นาน 10 นาทีพวกเขาก็เดินทางมาถึงจุดที่เฮลิคอปเตอร์ของพวกของริวจิจอดอยู่ พวกเขาใช้เวลานานกว่าเล็กน้อยเนื่องจากต้องชะลอรอแดซองและมันจา และเมื่อแดซองและมันจาเห็นฮอนั่นพวกเขาก็รู้สึกยิ่งช็อกเข้าไปอีก เพราะกลุ่มของริวจิมักจะมีอะไรๆ ให้พวกเขาแปลกใจอย่างสม่ำเสมอ 

มิโกะ : พี่คะ พี่อย่าลืมสัญญากับหนูนะคะ ถ้ามีสกิลอะไรตกมาจากซอมบี้ละก็ พี่สัญญากับหนูไว้แล้ว !! 

ริวจิเกาหัวด้วยความงงเขาคิดว่าเขาไม่เคยไปสัญญาอะไรแบบนั้นกับเธอ แต่ช่วยไม่ได้ริวจิก็ตอบตกลงกับมิโกะไปโดยช่วยไม่ได้  

พวกเขากำลังเดินขึ้นฮอทีละคนๆ เพื่อเตรียมตัวออกไปตัวตามหาอายูเสียก่อน เพราะถ้าเธอเหนื่อยเกินไปเธออาจจะมีอันตรายได้ 

ตู้มมมมมม 

" ดูเหมือนว่าไม่ต้องหาแล้วแหละ "

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังด้วยนะครับ 

ขอบคุณครับ