ตอน 11 รักแรกช่างน่าฉงน
"เอาล่ะ...ตอนนี้ที่นี่เหลือแค่ข้ากับเ้าแล้ว... ไม่จำเป็ต้องทำเป็ไม่รู้จักข้า..."ท่าทีของเจ้อิต่างจากเมื่อครู่เหมือนคนละคน...คุยกับหลงตูใช้เสียงเข้มข้นดุดันแต่พอหันหานางกลับพูดเสียงเล็กเสียงน้อยหนุบหนิบหัวใจ(ไฉเจ้อิผู้ไม่เคยอ่อนโยนกับใครยกเว้นนางผู้เดียว)
"เ้าเป็อย่างไรบ้าง...รู้หรือไม่...ว่าข้าคิดว่าจะไม่ได้พบเ้าอีกแล้ว...ในที่สุดข้าก็ได้ทำตามคำพูดเสียที...ได้พาเ้ามาอยู่ข้างกายคือสิ่งที่ข้าปรารถนา"เจ้อิเริ่มเกริ่นเพราะ้าเผยความในใจ...เขาค่อยๆกุมมือนางไว้อย่างเบามือ
"ไอ้หมอนี่ ท่าจะอาการหนัก พูดเพ้อรำพันไปทั่ว!!!เอาเถอะ ตามน้ำไปก่อน ยังไงคนบ้าก็คือคนบ้าถือสามากไปก็คงไม่ดี..."เสี่ยวชิงทำท่าเออ-ออห่อหมกไป ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรมา เอาแต่พยักหน้าหงึกๆ
"เหตุใดข้าััได้ว่านางไม่ใช่คนเดิม...นางอยู่ในอ้อมอกของข้าแท้ๆ ข้ากลับรู้สึกไม่คุ้นเคย...ทั้งที่ข้าเอ่ยถ้อยคำชื่นหมื่นมากมาย...กลับไม่ทำให้นางประหลาดใจแม้แต่น้อย..." ไฉเจ้อิผู้เฉลียวฉลาดเริ่มเอะใจกับท่าทีของนาง...
"ในเมื่อเป็เช่นนั้น...ข้าจะไม่เผยตัวตนของข้า...จนกว่าจะมั่นใจว่านางซื่อตรงต่อข้าจากใจจริง"เขาทำได้แค่คิดๆและถามตัวเองในใจมันเป็การคาดเดาที่ไร้คำตอบ...สีหน้าที่เป็กังวลและกลัดกลุ้มทำให้เขาเผลอถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
"เช่นนั้นข้า...จะต้องแกล้งเป็ชายตาบอดไร้ประโยชน์ต่อไปสินะทั้งที่นางอยู่ต่อหน้าข้าแล้วแท้ๆ กลับต้องได้ปิดบังตัวตน!!"เจ้อิคลายมือที่โอบกอดนางไว้ออกช้าๆ
"เ้าไปชำระร่างกายให้สะอาดเถอะ...หากเสี่ยวหลงตูนำยามา...ค่อยมาทามันให้ข้า"เพื่อผลักไสนางให้พ้นสายตาชั่วขณะ...เขาเปลี่ยนเื่ออกอุบายไล่นางไปแบบเนียนๆ
*******************
"อ๊า ได้ อาบน้ำแล้วก็ค่อยยังชั่ว ลั๊นลาๆลั่นนนนล๊าาา ลาล่าล๊า " เสี่ยวชิงอาบน้ำสบายตัว อารมณ์ดี ฮึมฮำเพลงมาแต่ไกล
"เอ๊ะ ว่าแต่...นี่ก็เริ่มจะมืดแล้วแล้วข้านอนไหนล่ะนี่ !!!" เสี่ยวชิงหาห้องนอนไม่เจอรีบวิ่งแจ้นไปหาไฉเจ้อิ
ณ ตำหนักหย่งเล่อ ห้องของเจ้อิ
แคร่กๆ เสียงเสี่ยวชิงค่อยๆเปิดประตู.... ทันทีที่แง้มเปิดเสี่ยวชิงต้องตกตะลึงตาลุกวาวเป็ประกาย กับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
แผ่นหลังขาวๆเนียนๆ น่าลูบไล้เผยให้เห็นท่อนบนจากด้านหลัง...ปอยผมอันยาวเฟื่อยปล่อยยาวพาดเบี่ยงบนบ่าอีกข้าง
"หลานเสี่ยวชิง นั่นเ้าหรือ..."เจ้อิที่กำลังปลดอาภรณ์ออก นั่งรออยู่แล้ว
"ขะ ขะ ขะข้าเอง..." เสี่ยวชิงมัวแต่อึ้งและหลงใหลแผ่นหลังอันเย้ายวนแค่พูดก็แทบจะจับใจความไม่ได้
"เข้ามาสิ เข้ามาทายาให้ข้า ข้าคันจะแย่"น้ำเสียงเย็นๆเนิ่บๆของเจ้อิเปล่งออกมาจากลำคอเบาริบหรี่
เสี่ยวชิงก้าวขาเข้าห้องนั้น พร้อมแง้มปิดประตูเบาๆเดินไปด้วยท่าทีเก้งเขิน เงอะงะอย่างบอกไม่ถูก ลูกสาวมาเฟียผู้ช่ำชองเื่ผู้ชายกลับต้องมาพ่ายให้กับแผ่นหลังขาวๆของเจ้อิ
"ขวดยาวางที่โต๊ะนั่น ทาให้ข้าสิ"เจ้อิเริ่มทำน้ำเสียงฉุนเฉียวเหมือนไม่พอใจที่นางชักช้า
"อ๊ะ อ่า มาแล้วน่า จะเร่งอะไรนักหนาท่านคันข้าทาให้ท่าน แล้วข้าล่ะ ใครจะทาให้"
"หึๆ เ้ากังวัลเื่นี้เองน่ะหรือ"เจ้อิยิ้มมุมปาก
"เ้าจะว่ายังไงล่ะ หากข้าจะทาให้เ้าไม่เช่นนั้นก็คงต้องเรียกหลงตูแล้ว !!" เจ้อิพ่อคนซึน พ่อคนจอมเ้าเล่ห์พ่อคนเ้าแผ่นการ ทำเป็มีช้อยให้นางเลือกแต่จริงๆแล้วก็ตัวเองนั่นแหละอยากเป็คนััเรือนร่างนาง
"อ๊ะอ๋า!!! ทะ ทะท่านเนี่ยนะ ทาให้ข้าท่านตาบอดสนิทจะทาให้ข้าได้ยังไง"
"บังอาจ!! ข้าตามืดบอด แต่ข้าไม่ได้มือด้วนนี่เ้าจงใจยกชูข้อด้อยของข้า หวังให้อับอายอย่างนั้นหรือ " เจ้อิการละครวาดฝ่ามือตบพื้นเตียงเสียงดัง
"แล้วข้าไปเรียกสาวใช้ผู้หญิงมาช่วยทาให้ได้หรือไม่"เสี่ยวชิงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"นี่เ้าไม่รู้หรือว่า.... ตำหนักหย่งเล่อของข้าแม้แต่แมลงเพียงตัวเดียวมันก็ไม่กล้าเข้าใกล้นับประสาอะไรกับสาวใช้"เจ้อิพูดข่มขู่ไปงั้น แต่จริงๆตำหนักของเขามันอยู่ไกลเกือบท้ายวัง เลยไม่ค่อยมีใครเพ่นพ่าน
"เออๆ ก็ได้น่า จะทาก็ทา"ในใจเสี่ยวชิงก็รักตัวกลัวตายเหมือนกัน เสี่ยวชิงรับปากแบบขอไปที
นางเดินเข้าใกล้ ทำหน้าหงิกงอ มือพลางคว้าขวดยานั่นนั่งลงบนเตียงข้างเจ้อิอย่างระมัดระวัง
เสี่ยวชิงค่อยๆเทยานั่นลงบนฝ่ามือ ลูบไล้ทามันทั่วแผ่นหลัง ชโลมตามลำตัวแขนขาจบลงที่ลำคอของเขา ลูกกระเดือกที่ปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด เคลื่อนขึ้นลงตามจังหวะอยู่ดีๆเหงื่อของเจ้อิไหลซึมออกเป็เม็ดๆ
"เสร็จแล้วล่ะ ค่อยยังชั่วหรือไม่"เสี่ยวชิงไม่ได้สนใจท่าทีประหลาดๆพวกนั้นของเจ้อิทั้งๆที่ในใจของบุรุษนั้นหวั่นไหวแทบแย่ กว่าจะทาเสร็จ กลืนน้ำลายไปหลายอึกหูแดงฉึ่ง เหงื่อผุดเป็เม็ดๆ
"เอ่อ.... ช่างเถอะ เขาตาบอดยังไงก็คงไม่เป็ไรหรอกน่า " เสี่ยวชิงคิดในใจ ก่อนจะกุมมือเจอิขึ้นมาให้เขาััและถือขวดยาไว้ในมือ
เพื่อความแน่ใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เสี่ยวชิงยังมีการวาดสางมือเบาๆผ่านหน้าเจ้อิเพื่อตรวจเช็คให้ดีอีกครั้ง ว่าเขาตาบอดแน่นะ
"อืม... ค่อยยังชั่ว "เสี่ยวชิงโบกมือวาดพัดไปมา ผ่านผ้าขาวบางคาดตาของเขาอยู่ครู่หนึ่งพบว่าเจ้อิไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เสี่ยวชิงจึงวางใจ นางถอนหายใจ ประมาณว่า โล่งอกไปที
ทว่า เสี่ยวชิงไม่รีรอ ปลดเปลื่องอาภรณ์ออกจนหมดเหลือก็เพียงแต่ผ้าขาวบางผืนเล็กที่ปิดคาด-อกสตรี....หารู้ไม่ว่าไฉเจ้อิผู้นี้มองเห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง...
ไฉเจ้อิใจสั่นระทวย แทบคุมไม่อยู่มือที่เรียวยาวกุมกำบีบรัดขวดยาแน่น!! กัดขบฟันจนกรามเรียงเป็เส้นสัน...
เสี่ยวชิงนั่งลงข้างเตียงอย่างสบายใจ หลับตาพริ้มเมื่อฝ่ามืออันนุ่มละมุนััแผ่นหลัง
"อืม... สบายจริงๆเลยอ่า เหมือนได้เข้าสปาเลยคิดถึงโลกของฉันจริง ๆ"เสี่ยวชิงพึมพำอย่างเคลิ้บเคลิ้มหารู้ไม่ ว่าเจ้อิแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว แต่เพื่อบรรเทาอาการคันให้นาง...เขาข่มใจตัวเองรีบทาตัวให้นางจนเสร็จ
"อ๊ะ หยุดทำไมน่ะ กำลังดีเลยนะ อย่าหยุดสิทำต่อไป" เสี่ยวชิงลืมตัวไปชั่วขณะดันออกคำสั่งกับเจ้อิ
เขาเองทนความรู้สึกนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เมื่อเ้าแท่งเอ็นตัวดีแข็งตัวชูผงาดจนอาภรณ์ปูดตุง... เพื่อเก็บงำความรู้สึกไม่ให้นางรู้เจ้อิจงใจแกล้งโมโหกลบเกลื่อน
"เ้ามันโอหังเป็สนมที่โอหังที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ ข้าช่วยทายาให้เ้ามันดีแค่ไหนแล้วกลับกล้าออกคำสั่งกับข้า !!! " เจ้อิปาขวดยาลงพื้นจนแตกเป็เสี่ยงๆโมโหกะทันหัน ไล่ตะเพิดเสี่ยวชิงออกไปจากห้อง
"ห่ะ อะไรวะ ไอ้นี่มันประสาทชัดๆเดี่ยวดีเดี่ยวร้าย สมแล้วที่เป็ถึงองค์ชายใหญ่ เอาแต่ใจชะมัด"เสี่ยวชิงพิมพำ ด่าทอว่าเขาเอาแต่ใจ แหม๋ๆ ลูกสาวมาเฟียที่ว่าเอาแต่ใจหนักแล้วเจอเจ้อิการละครแกล้งทำเป็เอาแต่ใจร้ายกาจนางก็ไปไม่เป็สู้ไม่ไหวเหมือนกันจ้า หลานเสี่ยวชิงสุดเพลีย
2K
