Perfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์

ในขณะที่บรรดาแม่ทัพและเหล่าขุนศึกฝ่ายบู๊จะต้องค่อยปกป้องอาณาจักรจากการรุกรานของชนเผ่าต่าง ๆ ซึ่งตั้งอยู่รายรอบแผ่นดินเกิดของตนด้วยเลือดเนื้อและชีวิต แต่สำหรับขุนนางและเหล่าขันทีส่วนใหญ่แล้ว กลับพยายามสูบเลือดเนื้อจากผู้คนใต้การปกครองเพื่อปากท้องอันกว้างใหญ่และไม่เคยเพียงพอเลยสักวัน ยิ่งหนุ่มน้อยได้เข้ามาสัมผัสอย่างเต็มตัวก็ยิ่งรับทราบว่าบรรยากาศภายในสภาขุนนางนั้น มันคือการบริหารผลประโยชน์ต่าง ๆ นานา ของตนเองและพรรคพวก เหนือยิ่งกว่าความเป็นอยู่และปากท้องของประชาชน จึงทำให้สินบนและการฉ้อฉลนั้นปรากฏอยู่ทุกแห่งหนในสถานที่อันสูงเกียรตินี้ หยางไคซึ่งเป็นเสมือนเด็กฝึกงานที่ต้องเข้ามาเรียนรู้วัฒนธรรมขององค์กรระดับสูงของแผ่นดิน ก็แทบจะไม่เชื่อสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้าถึงแม้ว่าจะมองจากสายตาของตนเองก็ตาม และพอผ่านไปอีกหลายสัปดาห์ ฮั่งลิ้มจากแต่ละมณฑลต่างเดินทางกันเข้ามาถึงที่นี่ เพื่อเรียนรู้สิ่งที่พวกเขาเรียกมันว่า 'วัฒนธรรมอันดีงาม' เหล่านี้..……จนผ่านราวหนึ่งเดือน ท่านยายจูรั่วซีก็ได้เดินทางมาถึงเมืองเป่ยจิงด้วยความปลอดภัย แต่สำหรับจางฉวนและจางยุ่นเอ๋อสองพ่อลูกนั้นมิได้เดินทางมาด้วย โดยจางฉวนให้เหตุผลว่าตนเป็นนายบ้านย่อมไม่อาจจากหมู่บ้านมาเช่นนี้ได้ รวมทั้งไม่อนุญาตให้ยุ่นเอ๋อติดตามนางจูรั่วซีมาอีกด้วยเพราะมองว่าไม่เหมาะสม แม้ยุ่นเอ๋อจะมิได้มาด้วย แต่ที่เรือนรับรองแห่งนี้ก็ยังมีสาวใช้ถึง 2 นาง ที่คอยปรนนิบัติดูแล จึงทำให้ท่านยายของเขาก็คลายความเหงาลงไปได้บ้าง ซึ่งการมีบริวารมากย่อมจะสร้างความสะดวกสบายและแบ่งเบาภาระของยาย-หลานคู่นี้ไปได้อย่างมาก แต่ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัวด้วยเช่นเดียวกัน แต่ถึงกระนั้นหยางไคยังคงสามารถบริหารเบี้ยเลี้ยงจำนวน 50 เหวินต่อเดือนได้อย่างสบาย ๆ แม้จะต้องส่งเงินจำนวน 20 เหวิน กลับไปเข้ากองกลางของตระกูลหยางทุก ๆ เดือนก็ตาม จนผ่านไป 3 เดือน ฮั่งลิ้มจากมณฑลยูนนานอันห่างไกลก็ได้เดินทางมาถึงสภาขุนนางเพื่อรายงานตัวและเข้ารับการเรียนรู้งานจากส่วนกลางเช่นเดียวกัน ก็เป็นอันว่าอันว่า ‘จี่ว์เหริน’ อันดับหนึ่งจากทั้ง 13 มณฑลก็มาพร้อมเพรียงกัน ณ ราชธานีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และแม้ว่าบัณฑิตจี่ว์เหรินทุกคนจะเป็นอันดับหนึ่งของมณฑลนั้น ๆ ก็ตาม แต่คุณวุฒินั้นยังด้วยกว่า ‘บัณฑิตจิ้นซื่อ’ ที่เป็นขุนนางซึ่งมีตำแหน่งในสภาแห่งนี้อยู่นับเท่าตัว ยังไม่นับในเรื่องที่ว่าจี่ว์เหรินเหล่านี้ก็ยังมิได้บรรจุในตำแหน่งขุนนางเลยด้วยซ้ำ จึงต่างต้องนอบน้อมและให้เกียรติแก่เหล่าขุนนางในสภาขุนนางทั้งสิ้น(จี่ว์เหรินเทียบได้กับปริญญาโท จิ้นซื่อเทียบได้กับปริญญาเอก) ซึ่งการที่พวกเขาต้องจะเข้ามาอยู่ในท่ามกลางขุนนางระดับสูงก็ย่อมเป็นกระบวนการละลายพฤติกรรมอย่างหนึ่งที่ได้ผลดีเป็นอันมากิในฐานะ ‘ผู้เรียนรู้’ ดังนั้นในแต่ละวันหยางไคกับฮั่งลิ้มทั้ง 12 คน จะต้องทำงานเอกสารในสภาขุนนางตั้งแต่เช้ายันเย็น ทั้งยังต้องช่วยจดบันทึกการประชุมและทำสรุปรายงานการประชุมที่เกิดขึ้นแทบทุกครั้ง จึงทำให้หนุ่มน้อยหยางไคต้องกลับมายังเรือนรับรองของตนด้วยสภาพสิ้นไร้พลังแทบทุกวัน จนนางจูรั่วซีที่เฝ้าดูอยู่ต้องไต่ถามด้วยความห่วงใยว่า“ยายดีใจที่อยู่ใกล้กับหลานเช่นนี้ แต่เห็นในแต่ละวัน ดูเจ้าเหน็ดเหนื่อยกว่าทำไร่ทำสวนที่บ้านเราเสียอีก” การเหนื่อยกายกับการเหนื่อยทางใจนั้นเป็นคนละส่วนกัน ซึ่งหยางไคที่ต้องกรำงานเอกสารซึ่งมีความซับซ้อนวุ่นวายมาหลายเดือนแล้วย่อมจะกินพลังงานชีวิตเป็นอันมาก ภายในจิตใจจึงคิดแต่เพียงว่าอดทนอีกไม่นานนักก็จะออกจากขุมนรกแห่งนี้ได้แล้ว จึงตอบยายของตนไปว่า“แม้หลานจะเหนื่อยยากก็มิเป็นไรนักดอก ขอแค่ท่านยายมีความสุขและสะดวกสบายก็เพียงพอแล้ว” สำหรับเรือนรับรองหลังใหญ่นี้ย่อมทำให้นางจูรั่วซีย่อมมีความสะดวกสบายเป็นอันมาก เพราะเมื่อนางอยากได้กินก็ได้กินและเมื่ออยากได้ใช้ก็ได้ใช้ แค่เพียงเอ่ยปากสั่งให้คนงานกับสาวใช้ออกไปจับจ่ายหามาก็เพียงพอ หรือจะเดินออกไปเลือกซื้อเลือกหาเอง ณ ถนนเจิ้งหยางเหมินก็จะได้รับความสนุกสนานสำราญใจตามแต่อัตภาพแล้ว จึงปลอบใจหลานชายของตนไปว่า“อีกไม่นานหากเจ้าได้บรรจุเป็นเจ้าเมืองอย่างที่เจ้าเคยแจ้งกับยายแล้ว พวกเราก็คงจะมีความสุขมากกว่านี้อย่างแน่นอน วันนั้นข้าจะแต่งเอายุ่นเอ๋อเข้าบ้านให้กับเจ้าเอง” หยางไคซึ่งได้ฟังก็ทั้งมิได้ตอบรับและทั้งยังไม่ปฏิเสธ แต่ขอตัวไปพักผ่อนเนื่องด้วยความเหนื่อยล้าเป็นกำลัง ..พอเช้าวันใหม่กิจวัตรของเขากับท่านยายก็วนเวียนอยู่เช่นนี้จนมืดค่ำ เวลาผ่านไปอีก 3 เดือน ฮั่งลิ้มจากมณฑลยูนนานซึ่งมารายงานตัวและเข้าฝึกงานที่สภาขุนนางล่าช้ากว่าผู้ใด กลับได้พระราชโองการโปรดเกล้าจากจักรพรรดิเจิ้งถงให้ไปกินเมืองฉวี่จิ้ง มณฑลยูนนานก่อนฮั่งลิ้มคนอื่น ๆ ที่มาก่อน อย่างน่าสงสัยนักฝ่ายหยางไคยังคิดในแง่ดีว่า อาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายจำเป็นจะต้องต้องเดินทางไกลจึงได้รับหนังสือคำสั่งจากองค์ฮ่องเต้ก่อนใครเพื่อน แต่ผ่านไปอีกไม่ถึงครึ่งเดือนฮั่งลิ้มจากมณฑลเหอหนาน ก็ได้รับพระราชโองการโปรดเกล้าให้ไปกินเมืองอานหยาง มณฑลเหอหนาน ที่ตนสังกัดอยู่ แล้วจากนั้นเดือนถัด ๆ มา ก็ทยอยมีคำสั่งไปยังฮั่งลิ้มคนอื่นอย่างต่อเนื่องโดยเฉลี่ยอยู่ที่สองสัปดาห์ต่อหนึ่งคน จนหยางไคเริ่มที่จะไหวตัวทันแล้ว ก็ด้วยวัฒนธรรมอันดีงามของที่นี่ ที่เขาประสบมาตลอด 8 เดือน ย่อมชี้ชัดไปที่ 'สินบน' บางอย่างเสียแล้วกระมัง ? แต่การจะสอบถามไปอย่างตรงไปตรงมานั้นก็เป็นการเสียมารยาทนัก หยางไคจึงได้ไต่ถามโดยอ้อมกับฮั่งลิ้มมณฑลฝูเจี้ยน ที่กำลังจะกลับไปบรรจุตำแหน่งเจ้าเมืองเซี่ยเหมิน แห่งมณฑลฝูเจี้ยนว่า"ท่านพี่เสิ่นและฮั่งลิ้มคนอื่น ๆ ที่ได้บรรจุตำแหน่งก่อนข้าพเจ้าซึ่งได้มาเรียนรู้งานอยู่ก่อนหน้าพวกท่านหลายเดือนแล้ว แต่มิทราบท่านมีเคล็ดลับเช่นไร จึงได้ไปบรรจุตำแหน่งไวกว่าข้าพเจ้าเล่า ?" มหาบัณฑิตเสิ่นเยี่ยได้ฟังจึงตอบอย่างกระมิดกระเมี้ยนมาว่า"ข้าพเจ้าและผู้อื่นล้วนใช้ [ตั๋วทอง] ของเหล่าขันที แต่มีราคาสูงนัก ตามแต่ความเจริญของพื้นที่บรรจุตำแหน่ง" หยางไคได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเป็นอันมาก ส่วนอีกฝ่ายคล้ายจะทราบความกังวลใจของหนุ่มน้อยนิสัยดีผู้นี้เป็นอย่างดี จึงยกนิ้วมือขึ้น 3 นิ้ว แทนจำนวนตั๋วทองที่เขาต้องจ่ายไปกับพื้นที่ไกลปืนเที่ยงของตน และโชคดีในความใจกว้างของพี่เสิ่น จึงทำให้หยางไคพอจะทราบช่องทางในการได้มาซึ่งตั๋วทองเหล่านี้ แล้วยังทราบอีกว่าตั๋วทองนั้นเป็นเพียงกระดาษธรรมดาชิ้นเล็ก ๆ ที่มีตราประทับพร้อมทั้งการลงลายมือจากราชครูหวังเจิ้น โดยมีตำแหน่งคือหัวหน้าของเหล่าขันทีผู้ไม่รู้จักคำว่า ‘พอ’ ผู้นั้นนั่นเอง..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 81 ฮั่งลิ้มจาก 13 มณฑล

คล้ายกับเรื่องPerfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์ ที่คุณอ่าน

Perfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 81 ฮั่งลิ้มจาก 13 มณฑล

คล้ายกับเรื่องPerfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้