บทที่ 11 เธอเคยทำให้เขาโกรธจริง ๆ
“คุณอวิ๋น พวกเรากำลังคุยเื่ธุรกิจ! ฉันไม่ใช่นักเต้นที่คุณจ้างมา กรุณาให้เกียรติฉันด้วย!”
ใบหน้าของเสิ่นเมิ่งร้อนผ่าวขึ้นมาทันที คำพูดสามคำนั้นแผดเผาเธอ
“ให้เกียรติ?” ชายหนุ่มราวกับได้ยินเื่ตลกที่สุดในโลก พลันหัวเราะเบา ๆ เขามีคิ้วโก่ง จมูกโด่ง โครงหน้าคมชัดราวกับรูปปั้นเทพเ้าตะวันตก แต่เมื่อยิ้ม คิ้วและมุมปากกลับแต้มด้วยประกายระยับ อย่างไร้เหตุผลก่อเกิดเสน่ห์ล้ำลึก
“ผมไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม? คุณมาพูดเื่ให้เกียรติกับผม? ฮ่า ๆ ๆ”
“กรุณาเปิดประตู ฉันจะลงรถ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าเช่นนี้ เสิ่นเมิ่งยังคงนึกถึงความเ็าของเขาในคืนนั้นได้เสมอ เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยว เพียงแค่อยากจากไปโดยเร็ว
ทว่าอวิ๋นโม่เทียนเอียงตัว แล้วยิ้มเย็นเยียบ
“คุณหนูเสิ่น คุณลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้อยู่ในพื้นที่ของใคร? วันนี้ถ้าคุณไม่เต้นรำ ก็ออกไปไม่ได้หรอก”
“คุณ้าทำอะไรกันแน่?” ในที่สุดเสิ่นเมิ่งก็อดกลั้นไม่ไหว “คุณอวิ๋น ถ้าราคาที่ฉันเสนอไม่พอ ฉันเพิ่มเงินได้ แต่พวกเราไม่เคยมีเื่แค้นใด ๆ กัน กรุณาอย่าดูถูกฉันแบบนี้!”
“ไม่มีเื่แค้น? คุณหนูเสิ่นความจำไม่ค่อยดีเลยนะ” อวิ๋นโม่เทียนเก็บรอยยิ้ม น้ำเสียงเ็า “เื่ที่คุณหนูเสิ่นทำเมื่อสองเดือนก่อนที่ปี้อวิ๋นเจียน ลืมไปหมดแล้วเหรอ?”
ปี้อวิ๋นเจียน?
เสิ่นเมิ่งชะงักไป ความคิดหมุนวนอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเธอก็พบความทรงจำเลือนรางเกี่ยวกับปี้อวิ๋นเจียนในความทรงจำ ความทรงจำที่เลือนรางเ่าั้ถูกคลี่คลายอย่างละเอียด มีใบหน้าหนึ่งที่เปลี่ยนจากเลือนรางกลายเป็ชัดเจน
“เป็คุณ?” เสิ่นเมิ่งเบิกตากว้าง อุทานออกมา
เธอนึกออกแล้ว เมื่อสองเดือนก่อนที่ปี้อวิ๋นเจียน เธอเคยก่อเื่จริง ๆ
เธอได้ต่อสู้ที่นั่น
วันนั้นเป็วันเกิดของเมิ่งเจียงอวี่ เธอจัดงานเลี้ยงวันเกิดอย่างยิ่งใหญ่ให้เขาที่ ปี้อวิ๋นเจียน และยังเชิญเพื่อน ๆ มาร่วมงานอย่างคึกคัก
ในห้องวีไอพีมีการตัดเค้ก เปิดแชมเปญ เสิ่นเมิ่งถูกเมิ่งเจียงอวี่โอบกอดไว้ในอ้อมแขน ด้วยการยุยงของเพื่อน ๆ เธอจึงดื่มเหล้าจากแก้วเดียวกัน และถูกบังคับให้ดื่มอีกหลายแก้ว จนรู้สึกมึนหัวและปวดท้อง จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
เสิ่นเจียเป็คนอาสาพาเธอไป แต่ตอนกลับ เธอเข้าผิดห้อง เข้าไปในห้องวีไอพีของคนอื่น และยัง...
เธอพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดกว้างของใครบางคน
ร่างกายของชายคนนั้นมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเหล้าเตกีลา เขาโอบเอวเธอไว้ทันที มือใหญ่ลูบไล้จากเอวไปยังต้นขา พูดด้วยน้ำเสียงหยาบคายและหยาบโลน
“ในที่สุด ปี้อวิ๋นเจียนก็ยอมส่งสาวที่มีระดับมาบ้างแล้ว ขาเธอสวยจริง ๆ!”
“ปล่อยฉัน!” เสิ่นเมิ่งสะบัดหัวตอบสนองทันที เธอผลักมือชายคนนั้นออก เดินโซเซออกไป
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวออกไป ข้อมือของเธอก็ถูกชายคนนั้นคว้าไว้อีกครั้ง “จะไปไหน?”
เสียงะโดังมาจากกลุ่มคนข้าง ๆ
“สาวน้อย อย่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง การที่คุณอวิ๋นมองเห็นคุณถือเป็โชคดีของคุณ!”
“คุณอวิ๋นของพวกเรา ด้วยสถานะและหน้าตาแบบนี้ ปกติมีสาวมากมายวิ่งตามเขา แต่เขาไม่ยอมมองพวกเธอสักนิด สาวน้อยอย่าทำให้เสียหน้า คืนนี้รับใช้คุณอวิ๋นให้ดี มีผลประโยชน์มากมายรอคุณอยู่!”
“คุณกลัวพวกเราจ่ายไม่ไหวหรือไง? คุณ้าเท่าไหร่? ถ้าไม่พอ พวกเราจะเพิ่มเงินให้!”
พวกนักเลงอันธพาลเหล่านี้กลับมองว่าเธอเป็หนึ่งในสาวเสิร์ฟเหล้าของปี้อวิ๋นเจียน!
เสิ่นเมิ่งเติบโตมาอย่างคุณหนูและถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี คนรอบข้างต่างรู้ว่าเธอเป็ลูกสาวคนเดียวของประธานและภรรยาแห่งเสิ่นกรุ๊ป ใครบ้างที่ไม่ให้เกียรติเธอ? เธอเคยถูกดูิ่แบบนี้ั้แ่เมื่อไรกัน?
เธอโกรธจนหน้าแดง ประกอบกับตอนนั้นฤทธิ์เหล้ากำลังขึ้น เธอจึงเตะออกไปทันที
“ไอ้พวกชั้นต่ำ ลืมตาหมา ๆ ของพวกแกมองให้ดี ๆ ซะ! ฉันเป็คนที่พวกแกจะมาแตะต้องได้หรือไง?”
เธอเตะไปอย่างแรง พอดีไปโดนที่น่องของผู้ชาย คนคนนั้นไม่ทันระวังตัว ถูกเตะจนล้มนั่งลงบนโซฟา
เสิ่นเมิ่งยังไม่หายโกรธ หยิบปึกเงินจากกระเป๋าสะพายเล็กปาใส่ไป พร้อมกับสบถอย่างเดือดดาล “ก็แค่เงินเอง คุณหนูอย่างฉันจะขาดเงินได้ยังไง?”
ธนบัตรสีชมพูปลิวว่อนไปทั่วห้อง ใบหน้าของผู้ชายที่ถูกธนบัตรกระแทกจนหน้าผากแดงกลายเป็เย็นเยียบ
ใบหน้าเ็าโกรธเคืองนั่น ซ้อนทับกับใบหน้าตรงหน้านี้
1K
