ระบบฝึกฝนสัตว์อสูร

        บทที่ 36

        ตามหาแมงมุมเล็ก

        หลังจากที่ตกลงกันว่าจะเดินทางเข้าไปภายในป่าสวนลึกมากกว่านี้เพื่อตามหาสัตว์อสูรที่ต้องการ

        ในการตกลงในยามราตรีที่ผ่านมาเมื่อตกลงกันเสร็จสรรพเช้าวันรุ่งขึ้นก็รีบมุ่งตรงเข้าไปภายในป่าอย่างรวดเร็ว

        การมุ่งตรงเข้าไปภายในส่วนลึกของป่าที่มันอยู่ลึกมากกว่านี้

        ในตอนนี้ไม่จำเป็นจะต้องเกรงกลัวว่าตนเองนั้นจะโดนสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งขวาเล่นงาน

        ความสามารถในตอนนี้สามารถต่อกรกับสัตว์อสูรเพียงแค่ระดับสองดาวได้เท่านั้น

        ถ้าพบเจอกับสัตว์อสูรระดับสามดาวคงจะไม่มีทางที่จะต่อกรกับมันได้

        แต่การที่มีอี้หลงเซียนเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ด้วยนางก็เป็นคนที่น่าจะสามารถรับมือกับสัตว์อสูรระดับสามดาวพวกนั้นให้กับเขาได้

        ตามข้อตกลงที่นางนั้นดูสนใจเป็นพิเศษยามนี้เมื่อเดินทางเข้ามาภายในฟ้าในส่วนที่มันลึกมากขึ้นก็พบเห็นว่าภายในสถานที่แห่งนี้ 

        มันมีต้นไม้สูงใหญ่มากมายไม่เพียงเท่านั้นมองถึงอาณาเขตและพื้นที่บริเวณด้านในสถานที่แห่งนี้พบเห็นว่ามีทั้งทางเดินและก็การเคลื่อนไหวสามารถทำได้ยากลำบากมากกว่าด้านนอก

        เหตุผลมันเป็นเพราะว่าภายในสถานที่แห่งนี้แทบจะไม่มีผู้ใดย่างกายเข้ามาเลย

        โดยทั่วไปแล้วภูเขาไป๋หลงมันเองก็เป็นสถานที่ที่ไม่มีผู้คนเดินทางเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้อยู่แล้ว

        บริเวณภูเขาไป๋หลงส่วนนอกอาจจะมีเหล่าศิษย์ของสำนักไป๋หลงเดินทางผ่านไปผ่านมาบ้าง

        แต่ว่าภายในภูเขาส่วนไหนเช่นนี้น้อยยิ่งนักที่จะหาผู้คนเดินทางเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

        และด้วยเหตุผลนั้นเองมันเลยทำให้พื้นที่บริเวณด้านในรกร้างและทำให้เดินทางได้ยากลำบากมากกว่าบริเวณด้านนอก

        แต่เมื่อเดินทางเข้ามาสักพักเขาก็พบเจอกับสัตว์อสูรสามจะเอาเป็นจำนวนมากแน่นอนว่าภายในสถานที่แห่งนี้เมื่อเข้าไปบริเวณเขตด้านไหนยิ่งอันตราย

        ในตอนนี้กลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับสามดาวมันอยู่บริเวณรอบๆเต็มไปหมด

        ประสาทสัมผัสที่สามารถรับรู้ได้ดีกว่าก่อนหน้านี้จากการพัฒนาของแมลงล่องหนมันทำให้จางหมิงสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายของพวกสัตว์อสูรระดับสามดาวได้มากขึ้น

        แต่ว่าพวกสัตว์อสูรสามดาวเหล่านั้นพวกมันส่วนใหญ่แล้วไม่เลือกที่จะเข้าใกล้มา

        เป็นเพราะว่าพวกมันนั้นสามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณอันแข็งแกร่งภายในร่างกายของอี้หลงเซียน

        พวกสัตว์อสูรก็มีสัญชาตญาณเช่นเดียวกันพวกมันมีสัญชาตญาณในการรับรู้ถึงความอันตราย

        ข้อแบบนั้นเมื่อวานสัมผัสได้ถึงลมปราณที่ซ่านออกมาจากร่างของอี้หลงเซียนย่อมตื่นกลัวแล้วก็ไม่เข้าใกล้เพราะรู้ว่าตนเองนั้นจะโดนสังหารอย่างแน่นอน

        เลยทำให้พวกมันนั้นเฝ้ามองอยู่ห่างห่างไม่เข้ามาภายในระยะ

        ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปเดินอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้คงจะโดนสัตว์อสูรเหล่านั้นเข้ามาเล่นงานแล้ว

        แต่ว่านี่เป็นเพราะว่าอี้หลงเซียนมีวรยุทธสูงส่งพวกมันเลยไม่เข้ามามันเลยทำให้การเดินอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความสะดวกสบาย

        ในขณะที่เดินไปก็พยายามหาแมงมุมเหล็กที่เป็นสัตว์อสูรที่ต้องการไปด้วย

        ตามความคิดในตอนนี้อยากจะทำพันธสัญญากับแมงมุมเหล็กสองตัวเพื่อที่จะนำมันมาใช้งาน

        โดยทั่วไปแล้วถิ่นอาศัยของแมงมุมเหล็กมันจะอยู่บริเวณภายในถ้ำ

        พวกมันจะสร้างรังอยู่ภายในถ้ำที่มีขนาดไม่ได้ใหญ่มากเพราะแบบนั้นการที่จะหาตัวพวกมันได้ก็จำเป็นจะต้องทำการตามหาถ้ำที่มีขนาดกำลังพอดีเหมาะกับการสร้างรังของนกมัน

        ใช้เวลาในการเดินทางขาทำที่น่าจะเหมาะกับการทำลังของพวกมันอยู่สักพักใหญ่ใหญ่เลยทีเดียว

        เป็นเพราะว่าทั้งสองนั้นไม่ได้ชำนาญเส้นทางภายในบริเวณนี้เลยทำให้การเดินหาพื้นที่บริเวณรอบรอบเลยจำเป็นจะต้องใช้เวลา

        ใช้เวลาไปประมาณสามช่วยยามก็เดินทางมาถึงเป้าหมายของตนเอง

        ยามนี้ท้องนภาด้านบนดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงสว่างไสวเข้าสู่ในยามบ่ายของวัน

        หลังจากที่ทำการเดินทางเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้และตามหามันอยู่สักพักพวกเขาได้เดินทางมาถึงบริเวณด้านหน้าปากถ้ำแห่งหนึ่ง

        ในตอนนี้ปากถ้ำที่อยู่บริเวณด้านหน้ามีความใหญ่กำลังดีถ้ามองถึงขนาดความกว้างของทางเข้าปากถ้ำมันน่าจะมีขนาดความกว้างประมาณห้าถึง 6 เมตร

        ร่างของมนุษย์สามารถเดินเข้าไปได้อย่างง่ายดายโดยที่ไม่ต้องกังวลอันใด

        อี้หลงเซียนนำพาเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เท้าทั้งสองข้างของตนหยุดลงดวงตาเต็มไปด้วยความเรียบเฉยจ้องมองก่อนที่จะปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากแล้วก็พูดขึ้น “ ที่นี่แหละ”

        เป็นคนเดินทางและก็นำพามาถึงสถานที่แห่งนี้

        เมื่อพูดออกมาเช่นนั้นจางหมิงใช้ดวงตามองตรงเข้าไปแม้ยามนี้จะเป็นในยามกลางวันแต่เมื่อใช้หลวงตาทอดมองยาวเข้าไปด้านไหนกลับมองไม่เห็นอันใดเลยแม้แต่น้อย

        ทุกอย่างเต็มไปด้วยความมืดมิดเขาถึงกับคิดภายในใจของตนเองอย่างรวดเร็ว “ ภายในถ้ำแห่งนี้เต็มไปด้วยความลึกแม้ปากถ้ำจะไม่ได้มีขนาดใหญ่มากนักแต่ประสาทสัมผัสจากแมลงล่องหนไม่สามารถตรวจสอบบริเวณด้านไหนได้แสดงว่าน่าจะมีความลึกเป็นอย่างมาก ”

        นั่นคือสิ่งที่เขาสามารถสัมผัสได้ในตอนนี้

        จางหมิงเชื่อประสาทสัมผัสของอี้หลงเซียนว่าอย่างไรเสียประสาทสัมผัสของนางก็น่าจะเฉียบคมมากกว่า

        การที่นำพามาที่สถานที่แห่งนี้ย่อมแสดงว่าจำเป็นจะต้องระบุได้แล้วว่าด้านในมันมีจริงๆ

        แต่ว่าแมลงล่องหนที่มีขอบเขตการรับรู้ที่เพิ่มขึ้นกลับไม่สามารถสัมผัสได้ย่อมปรากฏว่าด้านในนั้นมีความลึกที่ลึกเป็นอย่างมาก

        “ ภายในสถานที่แห่งนี้ลึกเป็นอย่างมากด้านในมันจะมีพวกแมงมุมเหล็กอยู่งั้นรึ?” จางหมิงหันไปถามนางอย่างรวดเร็ว

        หลังจากที่เอ่ยถามออกไปเช่นนั้นอี้หลงเซียนหันใบหน้ากลับมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ เรื่องนั้นเข้าไปบริเวณด้านในเดี๋ยวก็รู้เอง”

        …

        แสงไฟสว่างไสวภายในถ้ำที่มืดมิดทางเดินที่กว้างประมาณหนึ่งกลับทั้งสองที่กำลังเดินเข้าลึกเข้าไป

        แสงไฟจากคบเพลิงภายในมือของจางหมิงกำลังส่องแสงสว่างไสวนำทางภายในสถานที่แห่งนี้

        เมื่อได้เดินลึกเข้ามาประมาณนึงมันเองก็ปรากฏให้เห็นว่าภายในถ้ำแห่งนี้มันไม่มีแสงลอดผ่านเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

        มีเพียงแค่แสงจากคบเพลิงภายในมือของจางหมิงเท่านั้นที่ยังคงส่องแสงสว่างไสวคอยนำทางให้

        เมื่อเดินเข้ามาลึกประมาณซัก1 ลี้เห็นจะได้โดยในตอนนี้ภายในสถานที่แห่งนี้มันเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเย็น

        ความเย็นภายในสถานที่แห่งนี้มันไม่ได้มาจากอากาศบริเวณด้านนอกแต่มาจากบางอย่าง

        ความเย็นที่เข้ามากระทบบนผิวหนังของช่างหมิงทำให้เท้าทั้งสองข้างของเขาอยู่ลงแล้วก็พูดขึ้นมา “ ความรู้สึกดีลมปราณ”

        ไม่ใช่ว่าการที่เขามาอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้จะไม่สามารถสัมผัสได้ถึงอันใดได้เลย

        แม้ว่าจะไม่เป็นผู้ที่ฝึกฝนวรยุทธแต่สัมผัสของร่างกายก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงลงปราณ

        ในตอนนี้จึงสัมผัสได้ถึงลมปราณที่ปลดปล่อยออกมาจากบริเวณด้านในนั้น

        อี้หลงเซียนหันใบหน้าของตัวเองมาลงที่จางหมิงที่หยุดลงอยู่ด้านหลัง “ เป็นอันใดไปเหตุใดถึงไม่เดินต่อ”

        หลังจากที่นางพูดออกมาเช่นนั้นเขาก็ค่อยค่อยเดินต่อเข้าไปบริเวณด้านไหน

        จางหมิงสัมผัสได้ถึงลมปราณที่หนักแน่นมากขึ้นในขณะที่สตรีที่อยู่เบื้องหน้ากลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

        ในตอนนี้เมื่อเข้ามาบริเวณด้านในมากขึ้นจางหมิงเริ่มระวังตัวสัตว์อสูรทั้งสองที่อยู่ทางด้านซ้ายและขวาแน่นอนว่าเตรียมพร้อมเต็มที่

        ปีศาจเถาวัลย์ในตอนนี้ร่างกายของมันกำลังมาพันอยู่บริเวณแขนด้านขวาของเขา

        ในขณะที่หมาป่าโลหิตกำลังเดินอยู่ทางด้านซ้ายเมื่อเข้าไปประมาณนึงก็ไปพบเห็นเข้ากับโพรงขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        แสงเพลิงส่องแสงสว่างไสวคบเพลิงภายในมือมองเห็นทางไปต่อที่มันมีขนาดเล็กเป็นอย่างมาก

        อี้หลงเซียนที่กำลังเดินนำหน้านางเดินก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็วทางด้านของฉชจางหมิงก็เดินเข้าไปเช่นเดียวกันตามหลังนางไปติดติด

        เมื่อก้าวเดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้มันเป็นเหมือนกับอุโมงค์ขนาดยักษ์สูงต้องหาที่เหนือศรีษะหลายสิบเมตร

        เมื่อเดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้บรรยากาศที่เย็นเฉียบนั้นยิ่งมากขึ้น

        จางหมิงสามารถสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนเขาค่อยๆเงยหน้าของตนเองขึ้นไปด้านบนหลังจากที่ได้ยินเสียงบางอย่าง

        เมื่อเงยใบหน้าของตัวเองขึ้นไปบริเวณด้านบนสิ่งที่มองเห็นจากเปลวเพลิงที่ยื่นไปมันก็คือใยแมงมุมเหล็กจำนวนมากกำลังอยู่ด้านบนศีรษะ

        เส้นใยขนาดใหญ่เป็นใยแมงมุมที่มีรูปลักษณะเป็นใยแมงมุมสีดำมีความยืดหยุ่นแต่ว่าก็มีความแข็ง

        กำลังพันอยู่บริเวณด้านบนแล้วก็ก่อตัวกลายเป็นรังของแม่งมุมขนาดใหญ่ไม่ได้เห็นเพียงแค่รังของมันเท่านั้น 

        ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นมาในทันทีจางหมิงในตอนนี้สิ่งที่มองเห็นมันคือเรื่องของแหม่มมุมเหล็กจำนวนมากที่คลานออกมาจากภายในรังของพวกมัน

        แมงมุมเหล็กจำนวนมากก้าวเดินออกมาจากภายในรังยั้วเยี้ยมากมายร่างกายของพวกมันสองแสงสะท้อนกลับเปลวเพลิงที่อยู่ภายในมือของเขา

        เป็นแมงมุมที่มีขนาดใหญ่เท่าหนึ่งฝ่ามือของมนุษย์แต่ว่ามีร่างกายสีดำสนิทแล้วก็สะท้อนแวววาวเหมือนกับเหล็กและมีดวงตาแดงก่ำ

        เมื่อเห็นจำนวนของพวกมันในตอนนี้จางหมิงอดจะตื่นตระหนกตกใจไม่ได้พวกมันมีจำนวนมากกว่า50 ถึง 60 ตัว 

        “ ออกมาแล้ว!!! ” จางหมิงกัดฟันพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง

        จบบท