ตอนที่ 30 ตำรา “เกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง” และ “วงแหวนหมอกลวงตา”
หลังจากการฝึกฝนที่เข้มข้นในสวนฝึก หลงเหยียนและหลี่ฉางนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา บรรยากาศในสวนยังคงเงียบสงบและผ่อนคลาย เสียงน้ำตกที่ไหลกระทบหินและเสียงลำธารที่ไหลผ่านสร้างความรู้สึกสงบและสดชื่น
หลงเหยียนนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ขณะที่เ้าขนเงินนั่งอยู่ข้างๆ เขา ใบไม้สีเขียวสดใสของต้นไม้ที่พวกเขานั่งพิงให้ร่มเงาและความเย็นสบาย แสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ทำให้เกิดเงาร่มรื่น และดอกไม้หลากสีสันที่บานสะพรั่งทั่วสวนส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ในอากาศ
หลี่ฉางนั่งอยู่ไม่ไกลจากหลงเหยียน มองไปยังลำธารที่ไหลผ่านสวน ปลาตัวเล็กๆ ว่ายไปมาในน้ำใสสะอาด ลำธารที่ไหลเอื่อยๆ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายและเป็ธรรมชาติ
ทั้งสองคนนั่งพักผ่อนและเพลิดเพลินกับบรรยากาศที่สงบและงดงามของสวนฝึก ความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนเริ่มคลายลงเมื่อพวกเขาได้อยู่ในสถานที่ที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยธรรมชาติ
ขณะที่นั่งพักผ่อน หลงเหยียนรู้สึกถึงความอบอุ่นและความเป็มิตรจากหลี่ฉาง แม้จะไม่ได้พูดคุยกันมาก แต่การใช้เวลาอยู่ด้วยกันในสวนฝึกนี้ทำให้พวกเขารู้สึกผูกพันกันมากขึ้น ความร่วมมือในการฝึกฝนและการแบ่งปันประสบการณ์ทำให้หลงเหยียนรู้สึกว่าเขาได้พบเพื่อนที่ดีและมีความหมายในนิกายใหม่
เ้าขนเงินะโขึ้นมานั่งบนตักของหลงเหยียน มันหรี่ตาและพยักหน้าด้วยความพอใจ หลงเหยียนลูบหัวเ้าขนเงินอย่างอ่อนโยน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสามคนแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ ในบรรยากาศที่สงบและเต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน
บรรยากาศในสวนฝึกยังคงเงียบสงบและสวยงาม แสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ทำให้เกิดเงาร่มรื่น และเสียงน้ำตกและลำธารที่ไหลผ่านทำให้การพักผ่อนเป็ไปอย่างผ่อนคลายและสงบสุข หลงเหยียนรู้สึกว่าเขาได้รับความสงบและกำลังใจจากธรรมชาติและเพื่อนใหม่ ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างความมั่นใจและความพร้อมในการฝึกฝนต่อไปในนิกายหมอกมหาสมุทร
หลงเหยียนเลือกวิชาในหอตำรา
หลังจากการต้อนรับและแนะนำตัวในนิกายหมอกมหาสมุทร หลงเหยียนตัดสินใจเดินทางไปที่หอตำราเพื่อเลือกฝึกวิชาที่เหมาะสมกับตนเอง
ในเช้าวันที่อากาศสดใส หลงเหยียนออกเดินทางจากสวนฝึกไปยังหอตำรา เส้นทางที่เขาเดินผ่านเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่งรอบข้าง และเสียงนกร้องเพลงทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดชื่นและสงบ
หอตำราตั้งอยู่บนเนินเขาที่สูงพอให้เห็นวิวทิวทัศน์ของนิกายหมอกมหาสมุทร รอบๆ หอตำรามีสวนที่ตกแต่งด้วยต้นไม้และพืชพรรณสวยงาม หลงเหยียนเดินขึ้นบันไดหินที่นำไปสู่ประตูใหญ่ของหอตำรา ประตูนั้นทำจากไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง และมีอักษรโบราณที่บอกเล่าเื่ราวของผู้ฝึกยุทธในอดีต
เมื่อเข้ามาภายในหอตำรา หลงเหยียนพบว่าที่นี่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน ทุกชั้นหนังสือมีตำราและหนังสือวิชายุทธมากมายเรียงรายอยู่ บรรยากาศในหอตำราเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวิชาความรู้
หลงเหยียนเดินผ่านชั้นหนังสือที่เรียงรายไปด้วยตำราต่างๆ เขาหยุดที่ชั้นหนังสือหนึ่งที่มีตำราเกี่ยวกับการควบคุมน้ำและหมอก สายตาของเขาตกไปที่สองตำราที่มีชื่อว่า “เกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง” และ “วงแหวนหมอกลวงตา”
หลงเหยียน (พูดในใจ): “วิชาเกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่งดูเหมือนจะมีพลังโจมตีที่รุนแรงและเหมาะกับการต่อสู้ ส่วนวิชาวงแหวนหมอกลวงตาน่าจะช่วยในการป้องกันและสร้างความสับสนให้กับศัตรู ข้าควรจะฝึกวิชาทั้งสองนี้เพื่อเพิ่มความสามารถในการต่อสู้และป้องกันตัวเอง”
เขาหยิบตำรา “เกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง” และ “วงแหวนหมอกลวงตา” ออกจากชั้นหนังสือ หลงเหยียนรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้วิชาใหม่เหล่านี้ เขานำตำราไปยังห้องอ่านหนังสือที่เงียบสงบและเริ่มเปิดอ่านตำรา
วิชาเกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง
เกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่งดังพายุพลังน้ำกระหน่ำสู้ศัตรูให้พ่ายพัง
ปะทุแรงแรงคลื่นซัดกระจายทั้งป้องกันรุกไล่พร้อมพลันทุกด้านชัย
ท้องทะเลเปลี่ยนทิวคลื่นให้ลึกล้ำเกลียวคลื่นคลั่งซัดกระหน่ำศัตรูไหว
ปะทะแกร่งแรงล้นไร้ผู้ใดเกลียวคลื่นซัดกระจายไปไกลกล้า
พลิกกระแสพริ้วพลิ้วให้ศัตรูหนีด้วยวิถีเกลียวคลื่นที่ขับกล้า
พายุทะเลบ้าผ่านพลันพล่าพริบตาฝึกวิชาเก่งกล้าทันใด
วิชาวงแหวนหมอกลวงตา
วงแหวนหมอกลวงตาพรางหลอกล่อหมอกหนาพร่าเบลอรอบกายสิ้น
ศัตรูหลงหลงทางกลางหมอกหินไม่รู้ทิศพินิจมองไม่เห็นใคร
หมอกหนาคลุมปกคลุมทุกหนทางสร้างช่องว่างซ่อนตัวในทันใด
ความสับสนล้นพรางทุกจิตใจหมอกลวงตาพาสลายให้มลาย
หมอกหนาเลือนลางพรางดวงตาวงแหวนหมอกแผ่หลากไม่วางหาย
พริ้วไหวซ่อนซ้อนทุกทิศทายศัตรูพ่ายหมอกพรางดั่งความฝัน
บรรยากาศในห้องอ่านหนังสือ:
ห้องอ่านหนังสือมีหน้าต่างใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเนินเขาและทะเลหมอกที่ปกคลุมอยู่รอบนอก แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างทำให้ห้องดูสว่างไสวและอบอุ่น โต๊ะอ่านหนังสือทำจากไม้ที่มีลวดลายแกะสลักสวยงาม และเก้าอี้ที่นั่งสบายช่วยให้หลงเหยียนสามารถจดจ่อกับการอ่านตำราได้อย่างเต็มที่
หลงเหยียน: "วิชาเกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่งใช้พลังน้ำสร้างเกลียวคลื่นที่รุนแรงเพื่อโจมตีศัตรู ต้องใช้พลังิญญาที่แข็งแกร่งในการควบคุม ส่วนวิชาวงแหวนหมอกลวงตาสร้างวงแหวนหมอกที่ทำให้ศัตรูหลงทางและสับสน วิชานี้ต้องใช้สมาธิและการควบคุมที่ละเอียดอ่อน"
หลังจากศึกษาเนื้อหาในตำราอย่างละเอียด หลงเหยียนรู้สึกมั่นใจและพร้อมที่จะเริ่มฝึกฝนวิชาใหม่เหล่านี้ เขาเก็บตำราไว้ในกระเป๋าและเดินออกจากหอตำราพร้อมกับความมุ่งมั่นในการฝึกฝน
หลงเหยียน (พูดกับตัวเอง): “ข้าจะต้องฝึกฝนวิชาเหล่านี้ให้เก่งขึ้น เพื่อให้ข้ามีความสามารถที่จะปกป้องตนเองและเพื่อนในนิกายหมอกมหาสมุทร”
หลงเหยียนเดินออกจากหอตำราพร้อมกับความหวังและแรงบันดาลใจในการฝึกฝนวิชาใหม่ บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความสงบและความสดชื่นของธรรมชาติ ทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจและพร้อมที่จะเผชิญกับการฝึกฝนต่อไป
การฝึกฝนวิชาเกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง
หลงเหยียนเดินทางไปยังสวนฝึกซึ่งตั้งอยู่ในมุมที่เงียบสงบของนิกายหมอกมหาสมุทร สวนนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา และมีน้ำตกเล็กๆ ที่ไหลลงมาจากหินสูง น้ำใสสะอาดไหลลงสู่ลำธารที่คดเคี้ยวผ่านสวน สายลมอ่อนๆ พัดผ่านใบไม้ทำให้เกิดเสียงกระซิบอันนุ่มนวล ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่งตามทางเดิน สร้างบรรยากาศที่สงบและผ่อนคลาย
หลงเหยียนนั่งลงบนหินเรียบใกล้ลำธาร เขาหลับตาและเริ่มต้นรวบรวมพลังปราณภายในจิตใจ เสียงน้ำตกที่ไหลลงมาดังเป็จังหวะทำให้จิตใจของเขาสงบและมีสมาธิ ลำธารที่ไหลผ่านให้พลังน้ำที่หลงเหยียน้าในการฝึกฝน
เขาเปิดตำรา "เกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง" และอ่านเนื้อหาที่บรรยายถึงการควบคุมน้ำเพื่อสร้างเกลียวคลื่นที่รุนแรง เขาเริ่มต้นด้วยการยกมือขึ้นและใช้พลังปราณในการควบคุมน้ำในลำธาร น้ำในลำธารเริ่มลอยขึ้นและหมุนวนเป็วงกลม
หลงเหยียน (พูดในใจ): "ข้าต้องควบคุมพลังน้ำให้ได้ดั่งใจ คิดถึงวิชาเกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่งที่ต้องใช้พลังและสมาธิอย่างมาก"
น้ำในลำธารเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นตามการควบคุมของหลงเหยียน เขารู้สึกถึงพลังน้ำที่ไหลเวียนและผสานเข้ากับพลังปราณในร่างกายของเขา เกลียวคลื่นที่เกิดขึ้นเริ่มมีความรุนแรงและแรงล้างศัตรูได้ตามที่เขา้า
ลำธารใสสะอาดไหลผ่านสวน เสียงน้ำตกกระทบหินสร้างเสียงเพลิดเพลิน สายลมอ่อนๆ พัดผ่านใบไม้สร้างเสียงกระซิบอันนุ่มนวล ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่งรอบๆ ทางเดิน กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยมาเบาๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดชื่นและสงบ
หลงเหยียนยังคงฝึกฝนต่อไป พยายามควบคุมเกลียวคลื่นให้รุนแรงและมีเสถียรภาพมากขึ้น เขาเคลื่อนไหวมือให้สอดคล้องกับพลังน้ำที่หมุนวน น้ำในลำธารลอยขึ้นและหมุนวนเป็เกลียวคลื่นใหญ่ที่พร้อมจะโจมตีศัตรู
หลงเหยียน (พูดในใจ): "ข้าจะต้องฝึกฝนให้ชำนาญ เพื่อใช้วิชานี้ในการป้องกันและโจมตีในสถานการณ์จริง"
54K
