“เ้าค่ะคุณหนูหากคุณหนูว่าอย่างไร ซูซู่ก็จะว่าอย่างนั้น” ซูซู่ได้แต่พูดและจ้องมองคุณหนูของตนที่ะโไปมาอย่างเหนื่อยใจ
“ซูซู่ ข้ามีเื่สงสัยเื่หนึ่ง”ไป่หลินหยุดะโแล้วหันมาหาซูซู่ด้วยสีหน้าจริงจัง
“คุณหนูถามมาได้เลยเ้าค่ะ” ท่าทางนั้นทำเอาซูซูจริงจังขึ้นมาด้วยทันที
“แล้วข้าจะทำอย่างไรเล่าจึงจะได้เป็ฮูหยินของฉู่ซิวิ”คำถามนั้นทำเอาซูซู่นิ่งไปสักพัก คุณหนูและท่านแม่ทัพหลายปีมานี้ไม่ได้พบหน้าหรือพูดคุยกันด้วยซ้ำเป็การรู้จักเพียงผิวเผินใน่วัยเด็กหากจะให้เกิดความผูกพันจนกลายเป็ความรักคงจะยากนัก งั้นก็เหลือวิธีเดียวแล้ว “คุณหนูต้องทำให้ท่านแม่ทัพตกหลุมรักเ้าค่ะ”
“เป็ความคิดที่เยี่ยมมากซูซู่ !” ไป่หลินปรบมืออย่างภาคภูมิใจกับความคิดของบ่าวคนสนิท“แล้วเราจะทำอย่างไรให้ฉู่ซิวิตกหลุมรักข้าได้”
“บ่าวว่าเราต้องรู้ก่อนเ้าค่ะว่าท่านแม่ทัพชอบผู้หญิงแบบไหน”
หากใครมองในสวนมาก็จะเห็นหญิงสาวทั้งสองนั่งจุ้มปุ๊กแล้วเอาหัวชนกันอย่างใช้ความคิดซึ่งเป็ภาพที่ประหลาดและชวนพิศวงในเวลาเดียวกัน
“แล้วใครจะรู้ล่ะซูซู่” ไป่หลินยังคงถามต่อ
“เอ่อ….”ซูซู่ฟังแล้วคิ้วขมวดอย่างหนัก “แม่นางสุ่ยผิงเ้าค่ะคุณหนูแม่นมตระกูลฉู่ยังไงเล่าเ้าคะ” ทั้งซูซู่และไป่หลินฉีกยิ้มกว้างและวิ่งวนกันไปมาเหมือนกับเจอแสงสว่างในถ้ำอันมืดมิด
“ดูท่าแล้วฮูหยินไป่เลือกบ่าวให้ไป่หลินได้ดียิ่งนักนะเ้าคะ” ในศาลาริมน้ำที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของสวนจวี๋ฮวา อาจารย์กู่แล้วฮูหยินไป่ยังคงพูดคุยและจ้องมองการกระทำของทั้งคู่กันอยู่
“อาจารย์กู่ก็พูดเกินไปเป็โชคดีของไป่หลินที่ได้บ่าวรู้ใจ” ฮูหยินไป่ยิ้มรับ
“ไป่หลินจะปักปิ่นในฤดูหนาวที่จะถึงนี้หรือเ้าคะ”
“เ้าค่ะอาจารย์กู่หากไม่มีอะไรปลี่ยนแปลงก็จะเป็ตามนั้น”
“ดูท่าว่าปิ่นหยกเนื้อดีของข้าคงถึงเวลาจะได้เจอเ้าของใหม่แล้ว”
“ข้าซึ้งใจยิ่งนักที่อาจารย์มีใจเมตตาหลินเอ๋อร์ของเรา”สองสาววัยกลางคนต่างหัวเราะและพูดคุยกันอย่างออกอรรถรสบริเวณสวนและศาลาริมน้ำนั้นเคล้าไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของหญิงสาวทั้งสองคู่ ดูแล้วสนุกแถมยังอบอุ่นอีก
อาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงชาวบ้านที่อยากจะจับจ่ายใช้สอยก็เริ่มออกมาเดินตลาดตอนเย็นกันอย่างคึกคักเฉกเช่นทุกวันแต่มันกลับดูน่าตื่นเต้นสำหรับไป่หลินที่นาน ๆ ทีจะได้ออกมาจากจวนแบบนี้
“คุณหนูเ้าขาแอบออกมาอย่างนี้จะไม่เป็ไรหรือเ้าคะ” ซูซู่เดินตัวชิดติดกับไป่หลินอย่างกับตังเมเกรงว่าหากคลาดกันอาจจะทำให้เกิดปัญหาขึ้น
“ไม่เป็ไรหรอกซูซู่วันนี้อาจารย์กู่อยู่กินข้าวเย็นที่จวน ท่านแม่กับท่านพ่อก็คงจะอยู่คุยกับอาจารย์กู่จนลืมข้าไปเลย” ไป่หลินพูดก่อนจะอ้าปากกว้างงับถังหูหลู่ของโปรดโดยลืมสิ้นถึงบทเรียนกุลสรี
“งั้นบ่าวว่าเรารีบหาตัวแม่นมสุ่ยผิงเถิดเ้าค่ะหากช้ากว่านี้เราอาจจะโดนฮูหยินไป่จับได้” ซูซู่ไม่รีรอคำตอบจากคุณหนูของตนทันทีที่พูดจบก็คว้าขอมือไป่หลินและพาวิ่งตรงปรี่ไปยังประตูของจวนตระกูลฉู่“บ่าวไปหาความมาแล้วเ้าค่ะแม่นมสุ่ยผิงจะออกมาซื้อของที่ตลาดทุกวันในยามเซินแล้วกลับจวนไม่เกินยามโหย่วเ้าค่ะ!” ซูซู่ร่ายยาวออกมาโดยไม่ทันได้พักเหนื่อย
“แฮ่ก ๆๆ ข้าซึ้งใจในน้ำใจของเ้ายิ่งนักซูซู่”ไป่หลินตบบ่าแล้วหอบเหนื่อยเพราะระยะที่วิ่งมาก็ค่อนข้างไกล “เ้าสมควรจะได้รับรางวัล”
“จริงหรือเ้าคะคุณหนู!!!”ดวงตาของซูซู่เป็ประกาย “กี่ตำลังทองหรือเ้าคะ?!”
“เื่นี้เราค่อยคุยกันนะซูซู่นั้นไง นั้นใช่แม่นมสุ่ยผิงหรือไม่ ?!”ยังไม่ทันที่ซูซู่จะได้รับคำตอบไป่หลินก็สังเกตเห็นหญิงประมาณวัยกลางคนและมีบ่าวถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยผักสดเดินตามมาในใจของไป่หลินมั่นใจว่านั้นก็คือแม่นมสุ่ยผิง เป้าหมายที่กำลังตามหาอยู่ !“ซูซู่ เ้ารีบไปถามเร็ว !!” ไป่หลินจับซูซู่หันหน้าไปทางเป้าหมายแล้วออกแรงผลักเบา ๆเพื่อเป็การส่งสัญญาณว่าภารกิจได้เริ่มขึ้นแล้ว “ข้าให้เ้าเพิ่ม5 ตำลึงทอง”
คำว่าตำลึงทองนั้นทำให้ซูซู่ตื่นตัวอยู่ไม่น้อยนางตรงดิ่งไปหาแม่นมสุ่ยผิงโดยมีไป่หลินส่งเสียงให้กำลังใจอยู่ห่าง ๆ ในทันที
“คารวะแม่นมสุ่ยผิงเ้าค่ะ”
“…..”เสียงเรียกของเด็กสาวทำให้แม่นมสุ่ยผิงชะงัก
“ข้าน้อยเป็บ่าวจากจวนตระกูลไป่เ้าค่ะ”
“มีเื่อะไรหรือ”
“ข้ามีคำถามจะถามแม่นมสุ่ยผิงประมาณสองสามข้อเ้าค่ะ”
“เ้าถามมาได้เลยเถิดหากช้ากว่านี้เกรงว่าข้าจะอยู่ตอบเ้าไม่ได้”เมื่อได้ยินดังนั้นซูซู่ก็ไม่รีรอยิงคำถามแรกแบบตรง ๆ ทันที
“ข้าอยากรู้ว่าท่านแม่ทัพชอบผู้หญิงแบบไหนหรือเ้าคะ”คำถามของซูซู่ทำให้แม่นมผิงขมวดคิ้วไปครู่หนึ่งแต่ก็ยอมตอบคำถามโดยดี แม้ว่านางจะเจอเหตุการณ์จากเหล่าหญิงสาวที่จะเข้าหาแม่ทัพมากมายแต่ก็ไม่เคยพบเหตุการณ์ที่ยิงคำถามกันตรงๆ แบบไม่รีรอเช่นนี้
“ข้าเลี้ยงท่านแม่ทัพมาั้แ่เด็กข้าก็ไม่เคยได้ยินท่านแม่ทัพบอกว่าชอบสิ่งใดหรือแม้แต่เื่ผู้หญิง ข้าก็ไม่เคยเห็นว่าท่านแม่ทัพจะหมายปองหญิงใดเลย” แม่นมสุ่ยพูดและนิ่งคิดไปสักพัก “แต่ถ้าหากเป็ท่านแม่ทัพท่านคงชอบผู้หญิงที่เป็แม่บ้านแม่เรือนหน่อย เรียบร้อย กิริยามารยาทดี”
ซูซู่ได้แต่ยิ่มเจื่อนๆ กับคำที่แม่นมสุ่ยผิงตอบมา เพราะหากพิจารณาแล้วคุณหนูของนางไม่มีเลยสักข้อ !