กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ระหว่างการเดินหมากเพิ่งจะผ่านไปชั่วครู่ ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! คนที่ว่างเว้นจากการพนันกลับเดินมาดูหลินเฟยทั้งหมดได้รายล้อมโต๊ะตัวที่หลินเฟยกำลังเดินหมากอยู่นั่นทำให้หลินเฟยต้องนั่งเอามือเท้าคางแทนปึ่ก! หลินเฟยเริ่มเสียหมากให้ชายชรานั่นทำให้ชายชรายิ้มร่าด้วยความสะใจ
''ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าให้เจ้าหันมามองหมากบนกระดาน''ปึ่ก! หลินเฟยยังคงไม่แยแสขณะวางหมากลงไปมันไม่ได้สนใจหรือแสดงอาการอะไรออกมา ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! แต่พอการเล่นผ่านไปอีกแค่ชั่วครู่เท่านั้นเม็ดเหงื่อเริ่มผุดออกมาบนหน้าผากของชายชรามันได้แต่ถือตัวหมากของมันเอาไว้ในมือแบบนั้นแววตาของชายชราเต็มไปด้วยความไม่เชื่อตอนนี้มันหาทางวางหมากลงไปไม่ได้เลยเพราะถ้าชายชราวางหมากที่อยู่ในมือของมันลงไปเมื่อไหร่มันจะโดนหมากของหลินเฟยรุมขย้ำในพริบตา
''มะ...ไม่จริง ไม่ว่าจะวางลงไปตรงไหน...''มือของชายชราเริ่มสั่นไหวจนควบคุมไม่ได้ มันกำลังจะแพ้...ปึ่ก! แต่ในที่สุดมันก็วางหมากลงข้างๆกระดานจากนั้นจึงลึกขึ้นยืนแล้วพ่นลมหายใจออกมา
''ข้าแพ้...ราชาไร้พ่ายเก่งสมคำร่ำลือและนี่คือของที่ข้าบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้''ชายชรานำกล่องไม้ออกมามันเป็นกล่องไม้ขนาดกำลังพอดีที่ดูเหมือนเพิ่งทำขึ้นและบนผิวของกล่องไม้นั้นเองก็มีลวดลายแกะสลักอยู่
''นี่คืออะไรบางอย่างที่ข้าประมูลได้มาแต่เสียดายที่ข้าไม่สามารถเปิดมันได้แต่จากความคิดของข้า...เจ้าน่าจะหาทางเปิดมันแล้วรับสิ่งที่อยู่ด้านในได้ ไปเร็ว!!!''ชายชราพูดจบก็พุ่งตัวออกไปพร้อมคนติดตามนี่ทำให้หลินเฟยถึงกับทำตาโต
''ไอ้แก่บัดซบ! เจ้าเอาของที่ไม่รู้วิธีเปิดและไม่รู้ว่าข้างในมันคืออะไรมาเป็นของเดิมพัน? เชี่ย''หลินเฟยสบถด่าในใจด้วยความรุนแรง จากนั้นจึงใช้มือลูบไปที่กล่องไม้เพื่อหาทางเปิดมันออกมาไม่นานมือของหลินเฟยก็สัมผัสถึงบางอย่างที่ไม่ใช่ลวดลายบนกล่องไม้แต่มันคือเส้นเล็กๆที่มีความยาวสั้นต่างกันหากไม่ใช้นิ้วมือสัมผัสช้าๆจะไม่สามารถสังเกตได้เลยและเส้นเล็กๆก็มีอยู่ทั่วทุกด้านของกล่อง ครืด! หลินเฟยออกแรงดันไปตามเส้นเหล่านั้นทีละเส้นในครั้งแรกที่หลินเฟยลองมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในที่สุดก็มีบางส่วนของกล่องไม้ที่ขยับแล้วยื่นออกมา
''กล่องใบนี้มันประกอบขึ้นมาจากชิ้นส่วนจำนวนมาก หากเดาไม่ผิดข้าต้องดันชิ้นส่วนเหล่านี้ไปเรื่อยๆข้าต้องกันให้ถูกตามลำดับกล่องถึงจะเปิดออก...''หลินเฟยแค่คาดเดาในใจจากนั้นจึงเริ่มลงมืออีกครั้งครืด! ครืด! ครืด! ผ่านไป1วันโดยที่หลินเฟยให้ความสนใจอยู่กับกล่องไม้โดยไม่หลับไม่นอนผลที่ออกมายังไม่เป็นที่พอใจเพราะยิ่งหลินเฟยดันชิ้นส่วนบนกล่องไม้มันยิ่งมั่วขึ้นเรื่อยๆ ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!หลินเฟยล้มเลิกแล้วดันชิ้นส่วนทั้งหมดกลับเข้าที่
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้หนุ่มเจ้ายังอยู่ที่นี่อีกงั้นหรือ ดีจริงๆที่ข้าตัดสินใจกลับมาอีกครั้ง''ชายวัยกลางคนคนเดิมมันหายไปปีกว่าในที่สุดมันก็กลับมาแต่การมาครั้งนี้ของมันกลับมีบางอย่างแปลกไปเพราะดูเหมือนชายวัยกลางคนจะได้รับบาดเจ็บมา ซึ่งบริเวณแขนของมันได้พันผ้าสีขาวเอาไว้รอบแขน
''หืม...แขนของข้า? มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกข้าแค่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้มาก็เท่านั้น ว่าแต่...ข้าเห็นเจ้ามองกล่องนั่นอยู่มันคืออะไรงั้นหรือ มานี่บางทีข้าอาจจะช่วยเจ้าเปิดมันได้''เปลี่ยนเรื่องทันทีมันไม่อยากพูดถึงบาดแผลของมันแม้หลินเฟยจะมองไปที่แขนของมันด้วยความสงสัยก็ตามกึ่ก! กึ่ก! กึ่ก! ชายวัยกลางคนต้องขมวดคิ้วเพราะมันพยายามใช้ลมปราณทำลายกล่องไม้ให้หลินเฟยแต่ดูเหมือนกล่องไม้จะไม่เป็นอะไรเลยมันไร้รอยขีดข่วนโดยสิ้นเชิง
''ไม่ได้กล่องไม้ใบนี้มันแข็งแกร่งมากเกินไปลมปราณของข้าไม่สามารถทำลายมันได้ ข้าต้องขอโทษด้วย''ฟลินเฟยส่ายหน้าเพราะหลินเฟยไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้วเพราะชายชราที่เป็นเจ้าของกล่องไม้ก่อนหน้านี้มันย่อมหาคนที่มีลมปราณสูงส่งมาลองเปิดกล่องไม้ดูแล้ว หากมันใช้ลมปราณเปิดกล่องไม้ได้กล่องไม้ใบนี้คงไม่ถูกชายชรานำมาใช้เป็นสิ่งเดิมพัน ป๊อก! หลินเฟยมองหน้าชายวัยกลางคนจากนั้นจึงยื่นขวดน้ำเต้าออกไป
''นี่เจ้ากลายเป็นคนติดสุราไปแล้วหรือนี่ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะพกสุราเอาไว้แบบนี้''หัวเราะออกมาเพราะเมื่อมันนึกย้อนกลับไปในเหตุการณ์ครั้งแรกที่หลินเฟยเมาแล้วอาละวาดทำให้มันหัวเราะจนท้องแข็งและในระหว่างที่ชายวัยกลางคนกำลังดื่มสุราหลินเฟยได้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หลังบ่อนพนันเพราะที่นั่นหลินเฟยมีพื้นที่ส่วนตัวอยู่ หลินเฟยเดินเข้าไปในห้องห้องหนึ่งซึ่งมีของวางอยู่เยอะพอสมควรทั้งหมดล้วนเป็นของที่หลินเฟยได้มาจากการพนัน หมั่บ! เมื่อเดินเข้ามาหลินเฟยก็คว้าบางอย่างออกไปจากนั้นจึงเดินกลับไปหาชายวัยกลางคน ปึ่ก! ขวดยาขวดเล็กๆถูกวางลงต่อหน้าชายวัยกลางคน
''นี่คือ...โอสถรักษาบาดแผลขั้นปราณรวบรวมความบริสุทธิ์4ส่วน!''ชายวัยกลางคนตกใจอยู่มากพอสมควรเพราะโอสถระดับนี้ถือว่าหายากมากในเมืองที่ห่างไกลเช่นนี้โดยระดับของโอสถจะแบ่งตามขีดขั้นลมปราณ
''ไอ้หนุ่มข้ารับโอสถของเจ้าเอาไว้ไม่ได้หรอก เจ้าเก็บไปเถอะ''แต่หลินเฟยจะสนใจ? คำตอบคือไม่เพราะหลินเฟยยักไหล่1ครั้งก่อนจะหันไปสนใจกล่องไว้ที่วางอยู่บนโต๊ะต่อ ครืด! หลินเฟยเริ่มอีกครั้งและครั้งนี้หลินเฟยตั้งใจมาก
''...ขอบใจเจ้ามาก''ชายวัยกลางคนได้แต่เก็บความซาบซึ้งใจเอาไว้จากนั้นจึงกินเม็ดโอสถลงไป1เม็ดและเมื่อกลืนลงไปชายวัยกลางคนรู้สึกได้ทันทีว่าบาดแผลของตัวเองเจ็บปวดน้อยลงมาครืด! ปัง! หลินเฟยที่ดันชิ้นส่วนของกล่องไม้ไปเรื่อยๆได้หยุดมือแล้วโยนกล่องไม้ใบนั้นออกไป
''บัดซบ! ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะเปิดมันไม่ได้''หลินเฟยสบถด่าในใจจากนั้นจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทันทีตอนนี้หลินต้องทำให้หัวของตัวเองเย็นลงก่อนแล้วมันก็มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นคือการพนันซึ่งชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ก็ได้แต่ตกใจจากนั้นจึงลุกไปเก็บกล่องไม้ใบนั้นแล้วเดินตามหลินเฟยไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่12:กล่องไม้แปลกๆ

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่12:กล่องไม้แปลกๆ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้