ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่42 ขโมยข้าว

เสียงระเบิดจากพลังปราณอันแข็งแกร่งดังขึ้นหลังจากที่หลิวเย่พุ่งตัวหลบไปด้านหลังอาคารหลังหนึ่งเพียงเสี้ยววินาที

“โอ้!ใจหายหมด! ช่างทรงพลังเสียจริง!”

หลิวเย่เปิดใช้โหมดล่องหนและลบร่องรอยพลังปราณของตนจนหมดสิ้น

เขาต้องการดูว่าใครกันที่เป็นผู้ฝึกฝนแกนทองคำนั้น?

อย่างน้อยหากได้ข้อมูลสำคัญบางส่วนอาจทำให้การเฝ้าระวังของประเทศรัดกุมมากขึ้น

หลังจากฝุ่นจางลงเล็กน้อยได้มีชายวัยกลางคนหน้าตาโหดเหี้ยมมีแผลเป็นยาวที่แก้มซ้าย เขาเดินกวาดสายตาสำรวจหาร่องรอยของหลิวเย่

“ประเทศ C มีคนทรงพลังใกล้เคียงกับข้าเมื่อใดกัน?” หม่าเหยียนมือสังหารอันดับหนึ่งขององค์กรซีเคร็ตพึมพำกับตนเองด้วยความแปลกใจ

“ไม่ว่าจะเป็นใคร?เมื่อมาเหยียบถิ่นของข้าแล้ว! จงฝังร่างไว้ที่นี่เถิด!” หม่าเหยียนแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

เขาสำรวจอย่างจริงจังทุกตารางนิ้วและแปลกใจที่ไม่พบกับร่องรอยใดๆของหลิวเย่

ในขณะนั้นหลิวเย่จงใจปล่อยร่องรอยในร่างของทหารคนหนึ่งที่ถูกเขาจับโยนไปทางหม่าเหยียน

“ตายเสียเถอะ!!!” หม่าเหยียนพุ่งตัวซัดฝ่ามือปล่อยพลังปราณเข้าใส่ร่างของทหารคนนั้น

“ปั๊งงงง”เสียงดังขึ้นพร้อมกับร่างที่แหลกเหลวเป็นเศษเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายทั่วบริเวณ

“.....”หลิวเย่กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว

หากเขาหลบไม่ทันพลังปราณที่พุ่งเข้าใส่เศษเนื้อนั่นคงเป็นเขาแน่แท้

ในตอนนี้เขาได้รายละเอียดทางกายภาพและความแข็งแกร่งของหม่าเหยียนแล้ว

หลิวเย่เหลียวมองรอบกายอย่างเสียดายที่ไม่อาจเก็บอาวุธอีกหลายชิ้น

เขาเปิดใช้งานเทเลพอร์ตเพื่อกลับไปยังอพาร์ตเมนท์ทันที

ทันใดนั้นหม่าเหยียนจับร่องรอยพลังปราณบางส่วนได้ เขาส่งระเบิดพลังปราณพุ่งเข้าใส่อาคารหลังเล็กทันที

“แว็บบบ”แสงสว่างวาบขึ้นก่อนจะหายไปพร้อมกับระเบิดที่พุ่งเข้าใส่

..........

“โอ้!เกือบไม่ทันเสียแล้ว!” เหงื่อไหลชุ่มแผ่นหลังของหลิวเย่เมื่อเขามาถึงอพาร์ตเมนท์อย่างหวุดหวิด

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับความรู้สึกกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า

แกนทองคำช่างทรงพลังเสียจริง!

หลิวเย่กำหมัดแน่น!

กลับไปโลกโบราณอีกครั้ง!

เขาจะต้องฝึกให้ได้ถึงระดับสูงสุดโดยเร็ว!

จากนั้นปรุงยาเพื่อเตรียมเลื่อนขั้นเป็นแกนทองคำ!

ความรู้สึกมีภัยคุกคามทำให้เขาหวั่นวิตกที่อาจนำภัยมาสู่คนใกล้ชิด!

โดยเฉพาะแม่ของเขา!นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายในชีวิต!

ปรากฏว่าภารกิจแรกที่เขาได้รับมอบหมายในฐานะกัปตันคนใหม่เสร็จสิ้นในเวลาแค่สองวัน

ในตอนนี้เขาต้องการตรวจสอบว่าทีมของเขาปฏิบัติภารกิจได้ลุล่วงเรียบร้อยดีหรือไม่?

เขาเปิดคอมพิวเตอร์สืบค้นข้อมูลข่าวของกองกำลังพิเศษ

พบรหัสลับที่เจ้าอ้วนส่งข่าวแจ้งทุกแผนกและผู้บัญชาการถึงความสำเร็จของการช่วยเป้าหมาย

แต่ยังไม่สามารถติดตามข่าวของหลิวเย่ได้

ในตอนนี้ทุกคนในทีมต่างเริ่มการค้นหาหลิวเย่ในทุกช่องทางที่ทำได้ก่อนที่พวกเขาจะกลับถึงยังฐานปฏิบัติการในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า

หลิวเย่ตัดสินใจยังไม่ส่งสัญญาณใดๆให้แก่ลูกทีม

เขาไม่ต้องการอธิบายการกลับมาได้ในชั่วพริบตาและยังปลอดภัยอีกด้วย

ยังมีวันลาจากมหาวิทยาลัยเหลืออีกห้าวัน

จัดการเรื่องค้างคาอื่นๆก่อนดีกว่า

เริ่มเรื่องแรกในการสืบค้นข้อมูลของหม่าเหยียน

หลิวเย่เขียนโปรแกรมสืบค้นภาพเหมือนจากภาพวาดที่เขาร่างใบหน้าของหม่าเหยียน แล้วนำไปเทียบกับฐานข้อมูลอาชญากรนานาชาติขั้นตอนนี้อาจใช้เวลามากกว่าสองวัน เขาทิ้งเครื่องให้ทำงานตรงนี้ไปเรื่อยๆ

จากนั้นเขาสืบค้นข้อมูลประเทศที่ส่งออกข้าวและธัญพืชมากที่สุด

พบว่าประเทศ Dส่งออกเป็นอันดับหนึ่งของโลก รองลงมาคือประเทศ V ประเทศที่สามคือประเทศT

หลิวเย่ตัดสินใจไปยืมข้าวจากประเทศV ทันทีซึ่งใกล้ประเทศเขามากที่สุด

นั่นเป็นเพราะว่าประเทศนี้มีโกดังเก็บข้าวที่ใกล้กับท่าเรือและสนามบินหลายแห่ง

มันสะดวกสำหรับเขาในการเทเลพอร์ตไปมา

“อืม พิกัดแรกยังคงกระพริบเหมือนเดิมสงสัยเสียจริงว่ามันคือที่ไหน” หลิวเย่สำรวจพิกัดเทเลพอร์ตที่ในตอนนี้ถูกระบุไปแล้ว3 แห่ง นั่นคือ พิกัดแรกไม่ทราบสถานที่และยังคงกระพริบวาบอยู่พิกัดที่สองที่อพาร์ตเมนท์แห่งนี้ และพิกัดที่สามที่คฤหาสน์ในโลกโบราณ

หลิวเย่สืบค้นข้อมูลนายหน้าที่รับทำหนังสือเดินทางเขาจำเป็นต้องเดินทางเข้าประเทศ V

อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถใช้สถานะปัจจุบันเดินทางได้

หลิวเย่ติดต่อผ่านนายหน้าทางอีเมล์ปลอมที่เขาสร้างขึ้น

“สวัสดี” ข้อความตอบรับจากปลายทางเด้งขึ้น

“สวัสดีฉันต้องการหนังสือเดินทางสำหรับชายวัยกลางคนเล่มหนึ่ง” หลิวเย่ระบุจุดประสงค์ทันที

“รูปร่าง หน้าตาอายุ ตำหนิถ้ามี” ข้อความสั้นกระชับส่งตอบกลับมา

“คุณทำมาได้เลยเอาตามที่ฐานข้อมูลคุณมี” หลิวเย่ไม่กังวลกับการแปลงรูปลักษณ์เขาสามารถเป็นใครก็ได้

“ตกลง 10,000 หยวนโอนมาก่อน”

“โอนไปแล้วตรวจสอบดู” หลิวเย่โอนเงินผ่านเส้นทางลับทันที

“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าไปรับที่ช่องเก็บของที่ห้าของโรงอาบน้ำซินเซียน”หลังจากข้อความนี้อีกฝั่งออฟไลน์ทันที

หลิวเย่ยิ้มเล็กน้อยที่อีกฝ่ายระมัดระวังตัวเป็นอย่างดี

เวลานี้ 09.30น. เช้าวันอังคาร

หลิวเย่ทำงานอื่นที่ยังค้างคาอยู่นั่นคือ ติดตามรายงานของเกาหยานเรื่องการสร้างโรงงานบะหมี่แห่งใหม่

ปรากฏว่าโรงงานแห่งใหม่อยู่ห่างจากที่เดิมราวหนึ่งกิโลเมตรการก่อสร้างรุดหน้าไปมากกว่า 60% แล้ว

เขาสั่งให้เกาหยานเตรียมการเรื่องแบ่งทีมและรับสมัครคนงานเพิ่มเพื่อสร้างโรงงานผลิตผงปรุงรสจากใบเว่ยและมอบหมายให้หัวหน้าแผนกจัดซื้อวัตถุดิบ หัวหน้าแผนกผลิต และหัวหน้าแผนกบรรจุ ทำการวิจัยหาสูตรที่เหมาะสมสำหรับผงปรุงรส

เวลา 09.00 น. โรงอาบน้ำซินเซียน

หลิวเย่กำลังเปิดช่องเก็บของหมายเลขห้าเขาพบซองเอกสารสีน้ำตาลและในนั้นมีหนังสือเดินทางหนึ่งฉบับ

รูปชายวัยกลางคนใส่แว่นตาสูง183 เซนติเมตร

“อืม งานละเอียดเรียบร้อยดีฝีมือไม่เลว!” เขาพลิกดูหนังสือเดินทางไปมาพลางพยักหน้าอย่างพอใจ

หลิวเย่ขับรถกลับอพาร์ตเมนท์และเปลี่ยนเสื้อผ้าปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ตนเองตามภาพในหนังสือเดินทาง

เขาไม่ขับรถไปสนามบินแต่นั่งรถแท็กซี่ไปแทนบางทีเจ้าอ้วนอาจกำลังตามหาร่องรอยของเขาอยู่

ดังนั้นเขาจะไม่เพิ่มปัญหาที่ไม่จำเป็นให้กับตนเอง

ในห้องโดยสารชั้นธุรกิจ

หลิวเย่ได้ที่นั่งใกล้กับหญิงวัยกลางคนที่มาพร้อมกับลูกชายอายุราว20 ปี

พวกเขาคุยกันเสียงดังอย่างไม่สนใจคนอื่น

“อาฟางพวกเรามาทำธุรกิจครั้งนี้ คุณต้องตั้งใจเรียนรู้ให้มาก”หญิงวัยกลางคนสั่งสอนลูกชายด้วยเสียงเข้มงวด

“รู้แล้วน่ารู้แล้ว แม่...คุณพูดหลายรอบแล้ว” อาฟางมีสีหน้าเบื่อหน่าย

“กว่าคนเราจะประสบความสำเร็จได้ต้องพยายามให้มาก”เธอยังคงพ่นคำไม่หยุด

“ดูคุณลุงคนนี้สิกว่าเขาจะประสบความสำเร็จได้ต้องผ่านอุปสรรคมากมาย” คราวนี้เธอยกคางมาทางหลิวเย่

หลิวเย่คิดในใจอย่างหงุดหงิด“เฮ้อ...เมื่อไหร่จะเลิกพูดเสียที ฉันไม่ใช่ลุงนะ นั่นมันของปลอม”

“ก็รอให้ฉันอายุเท่าลุงก่อนสิฉันรับรองว่าจะประสบความสำเร็จเหมือนกัน” อาฟางรำคาญจึงพูดตัดบทแม่ตนเอง

“แม่เป็นห่วงคุณนะพวกเรามีกันแค่สองคนเท่านั้น เราไม่สามารถพึ่งพาคนอื่นได้ตลอดไป”เธอพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“แม่คุณหยุดพูดเถอะ ดูสิคนอื่นมองพวกเรา”อาฟางเหลียวมองรอบตัวและพบกับสายตาที่ไม่พอใจจากทุกคน

“ทำไม?ฉันจะสอนลูกชายของฉันเอง ใครจะทำไม?” เธอยังไม่ยอมหยุด

หลิวเย่รำคาญเหลือทนแล้วเขาส่งพลังปราณเข้าไปกดจุดให้เธอนอนหลับ

“หาว หาว หาวอาฟาง ทำไมแม่ง่วงจัง?” เธอตาปรือและใกล้ปิดเต็มที

อาฟางถอนหายใจโล่งอกและบอกแม่“นอนเสียเถอะแม่ พวกเรากว่าจะเดินทางไปถึงยังอีกนาน”

ในที่สุดหลิวเย่ก็ได้พักผ่อนเสียที

เวลา 17.00 น. หลิวเย่ยืนอยู่หน้าสนามบินเมืองฮานอยประเทศ V

เขาโบกรถแท็กซี่คันหนึ่งและถามเป็นภาษาอังกฤษ

“ฉันต้องการไปท่าเรือไฮฟอง”

คนขับรถชายชรายิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพูดว่า“ฉันพูดภาษาคุณได้ มาเถอะไปท่าเรือไฮฟอง 100 กิโลเมตร ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 45 นาที”

“ตกลง!”หลิวเย่พยักหน้ารับทราบ

“คุณไปทำอะไรที่นั่นเหรอ?อย่ากังวลว่าฉันจะถามมากเกินไปฉันแค่สนใจว่าจะช่วยคุณหาสถานที่ที่เหมาะสมกับคุณได้

หรือไม่?”คนขับรถสอบถามอย่างระมัดระวัง

“ฉันต้องการไปตรวจสอบข้าวสารที่บริษัทของฉันจะนำเข้าพวกเขาบอกว่ามีโกดังที่ใหญ่อยู่ที่ท่าเรือไฮฟอง”

หลิวเย่บอกข้อมูลเท็จเพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจมากเกินไปของคนขับรถ

“นั่นถูกต้องแล้วมีโกดังข้าวสารที่ใหญ่ที่สุดจากสองบริษัท พวกเขาเป็นคู่แข่งกันมาหลายปีแล้วผลัดกันขึ้นเป็นที่หนึ่งที่สอง”

“อืมข้าวสารของพวกเขาที่โกดังตอนนี้มีมากไหม?” หลิวเย่ถามข้อมูลสำคัญทันที

“โอ้!มากทีเดียว ปีนี้มีน้ำมากให้ผลผลิตได้ดี พวกเขาน่าจะได้มากกว่าสิบล้านตันนะ” คนขับรถตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ

“นี่คุณฉันจะบอกข้อมูลลับให้คุณฟัง” จู่ๆ คนขับรถที่เผยคำพูดชวนแปลกใจ

“หือ ข้อมูลอะไร?”เขาหูผึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“ข่าววงในของรัฐบาลบอกว่าบริษัทจงจ้วนนำเข้าข้าวเปลือกและข้าวสารมาจากทางเหนือแบบผิดกฎหมาย”

“ไม่ได้มีเฉพาะข้าวจากในประเทศเหรอ?”หลิวเย่ถามอย่างงุนงง

“ไม่ ไม่ พวกเขานำเข้าข้าวสารราคาถูกเพื่อมารับเงินประกันข้าวราคาสูงจากทางรัฐบาล”

“อ๋อ ซื้อถูกขายแพง”หลิวเย่เข้าใจความหมายนั้น

“ใช่ ใช่นั่นแหละ”

“แล้วอีกบริษัทที่ว่าเป็นคู่แข่งล่ะ”หลิวเย่ให้ความสนใจกับข้อมูลเหล่านี้มากขึ้น

“บริษัทเหอซ่านก็ทำเหมือนกันแต่ทำน้อยกว่าไม่น่าเกลียดเหมือนจงจ้วน” คนขับรถพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนทั้งสองบริษัท

หลิวเย่คิดในใจ “ถึงไม่มีข้อมูลเหล่านี้ก็จะยืมข้าวไปทั้งหมด แต่เมื่อรู้ข้อมูลแบบนี้แล้ว ความรู้สึกผิดก็ลดน้อยลง”

พวกเขาพูดคุยกันเหมือนคนคุ้นเคยจนถึงท่าเรือไฮฟอง

“ฉันส่งคุณได้แค่นี้นะในท่าเรือเขาไม่ให้รถแท็กซี่เข้าไป” คนขับรถบอกหลิวเย่เมื่อมาถึงที่หมาย

“ไม่เป็นไรขอบคุณ” หลิวเย่จ่ายเงินและก้าวลงจากรถ

เขาใช้สัมผัสสวรรค์สำรวจอาณาบริเวณของท่าเรือแห่งนี้

ท่าเรือมีความยาวมากกว่าสองกิโลเมตรมีโกดังขนาดเล็กใหญ่และตู้คอนเทรนเนอร์หลายหลังวางเรียงรายเต็มพื้นที่

ในเวลานี้เขามองเห็นตำแหน่งโกดังเก็บข้าวสารของทั้งสองบริษัท

มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำเฝ้าระวังแต่ละแห่งไม่น้อยกว่าจุดละยี่สิบคน

หลิวเย่ไม่กังวลกับภารกิจการ“ยืมหรือขโมยข้าว” ในครั้งนี้

เขาเปิดใช้ศิลปะการล่องหนและลบร่องรอยพลังชีวิตและพลังปราณจากนั้นกระโดดเหินตัวลอยไปยังโกดังแรกของบริษัทจงจ้วน

เขาเดินผ่านหน้าชายฉกรรจ์ทั้งหลายอย่างสบายใจ

ในโกดังขนาดใหญ่หลิวเย่ประมาณจำนวนกระสอบข้าวและน้ำหนัก มีมากถึงสิบล้านตันเหมือนอย่างที่คนขับรถแท็กซี่คาดการณ์ไว้

หลิวเย่ไม่คิดอะไรมากเขาส่งพลังปราณไปทำลายกล้องวงจรปิดแล้วโบกมือนำข้าวสารสิบล้านตันเข้าเก็บในมิติพื้นที่ทันที

มิติพื้นที่ของหลิวเย่จะเพิ่มขนาดใหญ่ขึ้นเป็นสิบเท่าในทุกๆระดับที่เลื่อนขั้นเวลานี้เขาสามารถบรรจุสิ่งของที่ไม่มีชีวิตได้

มากถึงร้อยล้านลูกบาศก์เมตร ดังนั้นแค่สิบหรือยี่สิบล้านตันไม่เป็นปัญหา

จากนั้นหลิวเย่เหินตัวลอยไปอีกฟากของโกดังขนาดใหญ่อีกแห่งของบริษัทเหอซ่าน

เขาทำเช่นเดียวกันกับบริษัทจงจ้วน

นั่นคือ ส่งพลังปราณไปทำลายกล้องวงจรปิดแล้วโบกมือเก็บข้าวสารสิบล้านตัน

การตอบสนองจากชายฉกรรจ์ที่เฝ้าโกดังบริษัทจงจ้วนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

มีเสียงตะโกนดังลั่นจากโกดังและบริเวณโดยรอบ

หลิวเย่ไม่ได้สนใจความโกลาหลนั้น

เขาหามุมอับกล้องวงจรปิดและปลอดภัยเผื่อไว้ถ้ามีการเดินทางมายืมข้าวอีกในโอกาสหน้า

จากนั้นเทเลพอร์ตตัวเองกลับไปยังโลกโบราณทันที

..........

“แว็บบ”แสงสว่างสีขาววาบขึ้นในห้องนอนที่คฤหาสน์

“ห๊ะ!เกิดอะไรขึ้น?” โยวจี้ที่อยู่ห้องตรงข้ามกำลังฝึกฝนอยู่มันสัมผัสได้ถึงพลังปราณผันผวนชั่วครู่ในห้องนอนของหลิวเย่

“นายท่านมาแล้ว”หลินซ่งรู้สึกตัวก่อนใคร เขารีบไปทักทายที่หน้าประตูก่อนที่หลิวเย่จะเปิดออก

หลิวเย่เปลี่ยนเสื้อผ้าและปรับรูปลักษณ์กลับเป็นคนเดิม

เขาเปิดประตูและพบเข้ากับใบหน้างุนงงของโยวจี้“นายท่าน! นายท่านไปที่ไหนมา?”

“ทำไมเหรอ?”เสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากหลิวเย่

เขาคิดในใจว่า “สงสัยโยวจี้อยากจะไปเที่ยวที่โลกแน่เลยถ้ามันรู้ว่าเขาไปที่ไหนมา”

“ก็นายท่านหายเงียบข้าไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน?”

“อืมข้าบอกแล้วว่าจะไปๆมาๆ อย่ากังวลเลย” หลิวเย่ปลอบใจโยวจี้ที่มีอาการน้อยใจ

“หลินซ่ง ทางนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”เขาหันหน้ามาถามหลินซ่งที่ทำท่าอยากจะพูดเต็มที

“โอ้!นายท่านขอรับ สถานการณ์ตึงเครียดมากขึ้น ผู้คนอพยพเข้ามามากเสียจนตอนนี้โถงมังกรชางงานหนักมาก”

“ตอนนี้มีคนมาสมัครเป็นศิษย์มากเพียงใด?”

“มีถึงห้าหมื่นคนแล้วขอรับ”

“ห๊ะ!!!” หลิวเย่ตกใจที่เวลาผ่านไปไม่กี่วัน แต่มีผู้คนมาสมัครมากขนาดนี้ แสดงว่าสถานการณ์ย่ำแย่ถึงขีดสุด

“แล้วร้านบะหมี่?”เขากังวลกับบะหมี่ที่มีจำนวนจำกัด

“โอ้!พวกเราปิดร้านเมื่อวานนี้ขอรับ บะหมี่หมดและไม่มีสำหรับส่งภาษี”หลินซ่งตอบด้วยน้ำเสียงหดหู่

“อืม ครอบครัวกวนล่ะ?”หลิวเย่ถามอย่างกังวลใจ

“พวกเขากำลังเก็บของที่ร้านบะหมี่อีกสักครู่คงมาถึงขอรับ”

หลินซ่งพูดยังไม่ทันขาดคำครอบครัวกวนทั้งสามคนที่มองเห็นหลิวเย่ พวกเขารีบเข้ามาทำความเคารพทันที

“คารวะนายท่าน”

“อืมพวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่ไปก่อน โยวจี้ไปโถงมังกรชางกับข้า”

“โอ้ ไม่ไม่ไปนายท่าน ข้าไม่อยากเจอแม่หนูวุ่นวายนั่น” โยวจี้โบกมือปฏิเสธที่จะไปโถงมังกรชาง

“ทำไม?ใครเหรอ?” หลิวเย่งุนงงกับท่าทางของมัน

“ข้าเคยไปเที่ยวเล่นที่นั่นเจอแม่หนูคนหนึ่ง นางวนเวียนแต่จะให้ข้าสอนวรยุทธ์ ไม่เอา ข้าไม่ชอบนาง นางวุ่นวายเกินไป”โยวจี้อธิบายพลางตอบปฏิเสธเสียงแข็ง

หลิวเย่เข้าใจในทันทีว่ามันคงหมายถึง หลี่อันอัน สาวน้อยที่คลั่งไคล้วรยุทธ์และการต่อสู้

“เอาล่ะงั้นเจ้าอยู่ที่นี่” หลิวเย่ส่ายหัวเบาๆ

จากนั้นเขากระโดดเหินตัวเป็นแสงวูบดำไปทางโถงมังกรชางอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ที่ถนนหน้าโถงมังกรชาง

ชาวบ้านที่อพยพหนีสงครามมาจากต่างเมืองพากันเข้าแถวยาวเหยียดเพื่อสมัครเป็นศิษย์ของโถงมังกรชาง

เด็กและคนชราที่ไม่เข้าเกณฑ์สมัครพากันเข้าแถวรอรับโจ๊กบริจาคกันอย่างเนืองแน่น

หลิวเย่เหินตัวลงเท้าแตะพื้นที่ลานหน้าห้องโถงรับรอง

“ท่านหลี่ชางเจ๋อพวกเราจะทำต่อไปอย่างไรดี?” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลใจ

“นั่นสิจะให้พวกเรารับพวกเขาทั้งหมด แล้วอาหารกับเสื้อผ้าล่ะ?”ผู้อาวุโสคนที่สองสอดแทรกขึ้น

“ข้ารู้ ข้ารู้พวกเราพยายามทำให้ดีที่สุด เรารับปากท่านเทพเอาไว้แล้วนะ อย่าลืมสิ” หลี่ชางเจ๋อกำชับถึงคำสัญญา

“เฮ้อแล้วตอนนี้ล่ะ ข้าเองก็สงสารพวกเขา แต่เราขาดแคลนอาหารมากที่สุด” ผู้อาวุโสคนที่สามส่ายหน้าด้วยความหนักใจและหดหู่กับสถานการณ์สงครามที่ตึงเครียดมากขึ้นในทุกวัน

“โอ๊ะ!ท่านเทพมาแล้ว! ท่านเทพมาแล้ว!” ผู้อาวุโสคนที่สี่หันหน้ามาเห็นหลิวเย่ยืนอยู่ที่หน้าห้องโถงพอดี

“โอ้!ท่านเทพมาแล้ว!” ทุกคนลุกขึ้นยืนคารวะหลิวเย่ด้วยความเคารพ

“อืม ข้าเห็นปัญหานั่นแล้ว!”หลิวเย่พยักหน้ารับทราบ

“ข้าจะเชิญรองแม่ทัพหลี่มาปรึกษาท่านเทพในตอนนี้ดีไหม?”หลี่ชางเจ๋อมองหน้าเขาอย่างขอความคิดเห็น

“อืมให้เขามาที่นี่เลย”

สิบลมหายใจต่อมาหลิวเย่ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าควบมาด้วยความเร็วสูงอย่างเร่งรีบ

“คารวะท่านเทพ!”รองแม่ทัพหลี่ชางหลงทำความเคารพหลิวเย่อย่างเต็มพิธี

“อืมไม่ต้องมากพิธี” หลิวเย่โบกมือรับ

“รายงานสถานการณ์ขอรับ!”

“ว่ามา!”หลิวเย่พยักหน้าให้รองแม่ทัพหลี่พูดต่อ

“แม่ทัพฟางที่รักษาชายแดนอาณาจักรเล่ยได้ปะทะกับกองทัพของอีกฝ่ายเมื่อคืนนี้ฝ่ายเราสูญเสียทหารไปมากถึงสองหมื่นคน บาดเจ็บอีกหนึ่งหมื่นคนตอนนี้เหลือเพียงเจ็ดหมื่นคน ทหารฝั่งตรงข้ามมีมากถึงสองแสนคน” เสียงรายงานอันเคร่งเครียดดังขึ้นด้วยความหนักใจ

“ตอนนี้เราฝึกศิษย์ของโถงมังกรชางไปถึงไหนแล้ว?”หลิวเย่หันมาถามหลี่ชางเจ๋อ

“ศิษย์รุ่นแรกที่อยู่กับเราสองร้อยคนตอนนี้ฝึกถึงระดับห้า ส่วนศิษย์รุ่นที่สองสองหมื่นคน ฝึกถึงระดับที่สาม และศิษย์รุ่นที่สามอีกสองหมื่นคนเพิ่งจะฝึกระดับเริ่มต้นขอรับ”

หลิวเย่พยักหน้าเข้าใจกับระดับความแข็งแกร่งของศิษย์โถงมังกรชางในขณะนี้

จากนั้นเขาตัดสินใจอย่างเฉียบขาด

“ถึงเวลาเป็นฝ่ายบุกอาณาจักรเล่ยเสียที”