บทที่ 1 ิญญาข้ามภพและระบบไม่สมบูรณ์!!
ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง มู่หลันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือแสงไฟจากรถบรรทุกที่พุ่งเข้าชนรถหรูของเธอในฐานะผู้จัดการห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ แรงปะทะนั้นควรจะพรากชีวิตเธอไปในทันที แต่ทำไม! เธอยังรู้สึกถึงตัวตนของตัวเองอยู่?
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที!อย่าปล่อยให้มันเอาข้าไป!”
เสียงแหบพร่าสั่นระริกดังแว่วมาจากความมืดเบื้องหน้า มู่หลันพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง ภาพที่เห็นไม่ใช่ยมโลกอย่างที่คิด แต่เป็พื้นที่ว่างเปล่าสีเทาหม่นที่ดูไร้ขอบเขต ที่นั่นมีชายชราผมขาวโพลนในชุดผ้าป่านโบราณกำลังดิ้นรนสุดชีวิต ร่างของเขาถูกเงาดำทะมึนรูปร่างคล้ายกรงเล็บปีศาจนับสิบสายรัดพันไว้ เงานั้นพยายามกระชากดวงิญญาที่เริ่มจางแสงของเขาให้จมลงสู่หลุมดำสนิทที่ขยายตัวรออยู่เบื้องล่าง
“คุณตา! นั่นมันอะไรกันน่ะ!”
มู่หลันะโถามด้วยความใ ลืมความเ็ปของตัวเองไปชั่วขณะ
“ตัวตายตัวแทน! พวกิญญาบาปจากขุมนรกมันหาตัวตายตัวแทน!”
ชายชราร้องไห้โฮพลางมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน “แม่หนู! เ้ายังมีความเป็มนุษย์อยู่มาก แสงิญญาของเ้ายังแข็งแกร่ง! ช่วยข้าที หากข้าถูกลากลงไป ข้าต้องรับกรรมแทนพวกมันไปชั่วนิรันดร์!”
มู่หลันขมวดคิ้ว สมองของนักบริหารประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่เข้าใจเื่ไสยศาสตร์นัก แต่เธอก็รู้ว่านี่คือความอยุติธรรมอย่างที่สุด เธอรวบรวมกำลังใจที่เด็ดเดี่ยวพุ่งเข้าไปหาชายชรา มือของเธอคว้ากรงเล็บเงาดำเ่าั้ไว้ ทันทีที่ัั ความเย็นเยียบปานน้ำแข็งขั้วโลกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ แต่มู่หลันกัดฟันสู้ เธอเป็ทายาทตระกูลเชฟหลวง หัวใจของเธอแข็งแกร่งและร้อนแรงเหมือนเปลวไฟในเตาเหล็ก
“ไอ้พวกสารเลว! จะหาใครไปรับกรรมแทนคนอื่น มันไม่มักง่ายไปหน่อยเหรอ!” เธอกรีดร้องพร้อมกับใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากเงาปีศาจเ่าั้ออก
เปรี้ยง!
แสงสีขาวะเิออกมา เงาดำสลายไปเป็ผุยผง ชายชราหลุดพ้นจากพันธนาการและมองมู่หลันด้วยความซาบซึ้งใจยิ่งนัก
“บุญคุณครั้งนี้ยิ่งใหญ่นักแม่หนู ข้ามิอาจปล่อยให้เ้าจากไปโดยมิได้ตอบแทน...”
ชายชรากล่าวเสียงนุ่มนวล
“บอกข้ามาเถิด เ้า้าสิ่งใดเป็การตอบแทนคุณไถ่ชีวิตในครั้งนี้?”
มู่หลันหอบหายใจอย่างหนัก เธอมองไปรอบๆ ความมืดที่ว่างเปล่าก่อนจะเอ่ยถาม
“ก่อนจะขอ! ช่วยบอกฉันที สถานที่ที่ฉันต้องไป! มันเป็ยังไงเหรอคะ?”
ชายชราทอดถอนใจ
“แผ่นดินที่นั่นแล้งแค้นจนเหลือคณา! ไร้หยาดฝนมาเนิ่นนาน ผู้คนต้องกล้ำกลืนฝุ่นดินกินไม้ผุเพื่อประทังความหิวโหย เป็โลกที่ความอิ่มท้องคือปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครเคยพบเจอ”
มู่หลันขมวดคิ้วทันที ในฐานะผู้จัดการห้างที่อยู่กับความมั่งคั่งมาตลอด สถานที่แบบนั้นฟังดูเหมือนนรกชัดๆ
“ฟังนะคุณตา! ฉันขอเปลี่ยนแพ็กเกจใหม่ได้ไหม ในเมื่อจะส่งฉันไปเกิดใหม่ทั้งที เปลี่ยนเป็ที่ที่ร่ำรวยกว่านี้ไม่ได้เหรอ? เมืองหลวงที่มีข้าวกินอิ่มหนำ หรือบ้านเศรษฐีที่นอนบนกองเงินกองทองก็ได้?”
ชายชราส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ
“เฮ้อ!! ข้าก็อยากจะให้เ้าได้ดั่งที่หวัง! เพียงแต่ว่า พลังที่ข้าเหลืออยู่ทำได้เพียงเชื่อมต่อดวงจิตที่มีสายสัมพันธ์กับเ้า และร่างเดียวที่มีชะตาผูกพันกับเ้าคือสตรีในหมู่บ้านนั้น ข้าทำได้เพียงส่งเ้าไปที่นั่น! พลังของข้ามีจำกัดเพียงเท่านี้จริงๆ”
มู่หลันนิ่งเงียบไป สมองนักธุรกิจเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อตกลงที่ดีที่สุด
“ตกลง! ในเมื่อเลือกสถานที่ไม่ได้ งั้นฉันขอเครื่องมือติดตัวไปแทนได้ไหม ในที่ที่หิวโหยแบบนั้น ฉัน้าความอุดมสมบูรณ์!”
เธอกระตุกรอยยิ้มแบบนักบริหารที่กำลังถือไพ่เหนือกว่า
“ฉัน้าห้างสรรพสินค้าที่ฉันเคยดูแล! ยกมันไปไว้ในหัวหรือในมิติอะไรก็ได้ ที่นั่นต้องมีปัจจัยสี่ครบถ้วน ทั้งอาหารที่สดใหม่ ยารักษาโรค เสื้อผ้า และเครื่องมือสร้างบ้านเรือน ถ้าฉันต้องไปอยู่ในที่ที่อดอยาก ฉันต้องมีทรัพยากรที่จัดการได้เอง!”
ชายชรายิ้มกว้างออกมาอย่างประทับใจ
“จิตแห่งความมั่งคั่งของเ้านี้ยอดเยี่ยมนัก! ในเมื่อเ้าปรารถนาเช่นนั้น ข้าจะมอบโลกทั้งใบที่เ้าคุ้นเคยให้ติดตามเ้าไป พร้อมกับลมหายใจแห่งพฤกษาเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตใหม่... แต่จงฟังให้ดีแม่หนู ของทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย”
มู่หลันชะงัก
“หมายความว่ายังไงคะ?”
“การดึงสิ่งของข้ามภพต้องใช้ แต้มบุญหรือแต้มแห่งความสุข ซึ่งเกิดจากความอิ่มท้องและรอยยิ้มของผู้คนที่เ้ารักและช่วยเหลือ ยิ่งของล้ำค่าเท่าไหร่ แต้มบุญที่ต้องใช้ก็ยิ่งมหาศาล และที่สำคัญที่สุด หากเ้าฝืนใช้พลังเรียกของออกมาเกินขีดจำกัดที่ร่างกายและจิติญญาจะรับไหว ไม่เพียงแต่ร่างกายเ้าจะพังทลาย สินค้าในห้างของเ้าจะค่อยๆ อันตรธานหายไปจากชั้นวางจนห้างร้าง! และหาก้าให้สินค้าเ่าั้กลับคืนมา เ้าต้องใช้แต้มบุญมหาศาลแลกคืนมาทีละอย่าง เ้ายังยินดีจะรับมันไปหรือไม่?”
มู่หลันเหยียดยิ้ม นี่มันยิ่งกว่าการบริหารสต็อกสินค้าเสียอีก ถ้าดูแลไม่ดี ของก็หาย ถ้าทำกำไร (แต้มบุญ) ไม่ได้ ธุรกิจก็เจ๊ง!
“ยินดีค่ะ! ในเมื่อเป็ผู้จัดการมือหนึ่ง ฉันก็จะบริหารมันให้ดู!”
มู่หลันประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจ ทันใดนั้นชายชราเริ่มร่ายรำวาดมือกลางอากาศ แสงสีทองสว่างจ้าเริ่มห่อหุ้มร่างกายของเธอเอาไว้ กลิ่นหอมของพรรณไม้โบราณพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังกระหึ่มขึ้นในโสตประสาท
ระบบห้างสรรพสินค้ามหาพฤกษา เริ่มต้นการซิงโครไนซ์... 10%... 40%... 70%...
ในขณะที่ตัวเลขพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของชายชรากลับเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ ร่างิญญาของเขาที่เคยส่องสว่างเริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นทะลุไปเื้ั เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นบนหน้าผากที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น มือที่ร่ายรำเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
…90%... 95%…….97%…… 98%.………………..…….. 99%……………………………
“อึก!”
ชายชรากระอักออกมาเป็ไอิญญาสีขาว แสงสีทองที่ล้อมรอบตัวมู่หลันเริ่มกะพริบถี่เหมือนหลอดไฟที่กำลังจะขาด
“คุณตา! เป็อะไรไปคะ!”
มู่หลันร้องะโด้วยความใ
“เพราะว่าข้าถูกทำร้ายทำให้พลังของข้าไม่สมบูรณ์ตอนนี้พลังของข้า! หมดสิ้นแล้ว...”
เสียงของชายชราเบาหวิวเหมือนลมพัดผ่าน ร่างกายของเขากลายเป็ละอองแสงที่เริ่มปลิวหายไปตามแรงลมมิติวญญาณ
“แม่หนู!ข้าพยายามที่สุดแล้ว! ระบบห้างของเ้า!ขาดไปอีกเพียงหนึ่งส่วน...”
คำเตือน! การซิงโครไนซ์หยุดชะงัก สถานะปัจจุบัน 99%... ระบบไม่สมบูรณ์...
มู่หลันมองหน้าจอโปร่งแสงที่กะพริบเป็สีแดงสลับเหลืองด้วยความตื่นตระหนก
“หมายความว่ายังไงที่ว่าไม่สมบูรณ์! แล้วของที่ฉันขอล่ะ!”
ชายชราส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและรู้สึกผิดมาให้เป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง
“อีก 1% ที่เหลือ!ซึ่งเป็ แก่นแท้ของห้างเ้า! ของเ่าั้ไม่ใช่สินค้าทั่วไปในตลาด แต่มันคืออาวุธร้ายแรง ยารักษาโรคร้ายที่ไม่มีในภพนี้ เครื่องมือผ่าตัดที่ดึงิญญากลับจากยมโลก! หรือแม้แต่คลังปัญญาสรรพวิชาความรู้ในแขนงต่างๆ ที่เ้าไม่เคยเรียนรู้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็ศาสตร์การปกครอง พิชัยา หรือวิชาป้องกันตัวระดับตำนาน!หากเ้า้ามัน เ้าจงใช้แต้มบุญและแต้มความสุขแลกเอาเองในภายหลังเถิด!ข้าต้องไปแล้ว ขอให้เ้าอิ่มท้อง!และโชค... ดี...”
ร่างของชายชราสลายกลายเป็ละอองดาวนับล้านพุ่งเข้าสู่หน้าผากของมู่หลัน แสงสว่างจ้าบาดตาทำให้นางต้องหลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกใจหายวาบ
ได้รับพลังเต๋าพฤกษาิญญาเจริญรุ่งเรืองขั้นต้น
(คำเตือน: ระบบอยู่ในสถานะไม่สมบูรณ์ 99% สินค้าบางประเภทอาจถูกล็อคถาวรจนกว่าจะบรรลุเงื่อนไข)
เฮือก!
มู่หลันสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจเข้าปอดครั้งแรกนั้นช่างแสบร้อนและแห้งผาก กลิ่นดินโคลนและกลิ่นของความตายลอยมาแตะจมูก เธอไม่ได้อยู่ในความมืดอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังนอนอยู่บนพื้นดินแข็งๆ ในบ้านที่พังยับเยิน!
****ไรท์เปิดเื่ใหม่เ้าค่ะ พอดีมีคุณรีดที่รักขอมาอยากจะอ่านแนวเด็กน้อยพูดไม่ชัด ไรท์จัดให้เ้าค่ะ ****
**** กดเพิ่มเข้าชั้น กดหัวใจและคอมเมนต์เป็กำลังให้ไรท์ด้วยนะเ้าคะ ขอบคุณมากค่ะ ****
6K
