ดาบพิฆาตสลับนภา

ภายใต้เงาจันทราซีดเซียวที่ทอดแสงนวลลงบนผืนน้ำทะเลอันมืดมิด กลิ่นไอเค็มยังคงล่องลอยเคล้าคลอกับลมราตรี อวี้เหวินยืนหยัดดุจขุนเขาที่มิหวั่นไหวเบื้องหน้าบุรุษวัยกลางคน ดวงตากลับฉายแววกระวนกระวายราวถูกเพลิงแผดเผา แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าคมคายราวสลักเสลา เงาร่างในอาภรณ์ดำสนิทดุจเงามัจจุราชขยับเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยร่องรอยแห่งความระแวงแคลงใจ

“เหตุใดข้าจึงมิได้ยินเสียงของมัน…?”

น้ำเสียงของเขานั้นเยือกเย็น ทว่าในแววตาแฝงความเคร่งเครียดและจับสังเกตอย่างลึกซึ้ง เป็นคำถามที่ราวกับเขาโยนหินลงสระ เพื่อรอดูคลื่นสะท้อนกลับมาจากคำพูดของชายผู้นั้น

ชายวัยกลางคนผู้มีผิวคล้ำจากแสงแดด มองสบตาอวี้เหวินพลางขมวดคิ้ว สีหน้าร้อนรนแฝงความกลัว

“ท่านจอมยุทธ์!” เขากล่าวเสียงสั่น “ท่านอย่ารอช้าเถิด วันนี้มันมิได้ส่งเสียงคำรามก้องเช่นทุกครา แต่กลับคลานขึ้นฝั่งโดยไร้สุ้มเสียง…ข้าหวั่นว่า มันตั้งใจจะลิ้มลองเลือดเนื้อมนุษย์แล้ว!”

เขากลืนน้ำลายฝืดคอ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน

“และ...จุดที่มันขึ้นมานั้น มีเด็กคนหนึ่งอยู่พอดี!”

คำพูดสุดท้ายดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางอก อวี้เหวินเบิกตากว้าง แววตาเปลี่ยนเป็นคมกร้าวทันใด ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งกลับฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว มือข้างหนึ่งคว้าชายเสื้อของหลิวหงแน่น

“เด็กคนหนึ่ง?” เสียงเขาเข้มจนแทบคำราม “อยู่ที่ใด!”

ไม่ต้องเอ่ยซ้ำ ชายวัยกลางคนผงกศีรษะแล้วหันกายวิ่งนำหน้าไปทันที

“อีกฟากหนึ่งของอ่าว! เลียบชายฝั่งไปทางทิศตะวันตก!”

ร่างในชุดดำกระโจนตามทันที ฝีเท้าอวี้เหวินพุ่งทะยานไปบนพื้นดินดุจสายลม เซี่ยชิงหลัวในชุดขาวเบาบาง ราวหมอกเคลื่อนที่ตามมาไม่ห่าง ฝีเท้าแม้นุ่มนวลไร้เสียง ทว่าเร็วราวฟ้าผ่าร่วมเคียงข้างไปกับเขา

เพียงชั่วลมหายใจ ทั้งสามก็ปรากฏกายยังปลายฝั่งอ่าว ริมน้ำที่ลมทะเลพัดแรง กลิ่นคาวโชยแตะจมูกอย่างรุนแรง

ตรงนั้น ร่างขนาดมหึมาดุจภูผาที่โผล่พ้นน้ำ มีผิวกายสีครามเข้มแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ มันเคลื่อนไหวบนพื้นทรายราวงูทะเลที่ซัดเกลียวคลื่นขึ้นฝั่ง แววตาแดงฉานราวโลหิต และเขี้ยวยาวแหลมคมที่เผยอออกในรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

เด็กชายร่างเล็ก ผู้ยังนุ่งผ้าหยาบเปื้อนดินทราย นั่งถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ร่างสั่นสะท้าน น้ำตาไหลรินไม่หยุด มือเล็กยันพื้นทราย ถอยไปได้เพียงชั่วก้าวสองก้าวเท่านั้น เพราะเบื้องหลังคือโขดหินสูงชัน

ดวงตาของอวี้เหวินกวาดมองแล้วเบิกกว้างทันที

“ซิ่วเอ๋อร์!”

เสียงพึมพำนั้นดังออกมาจากริมฝีปากเขา ราวกับลมหอบหนึ่งพัดผ่านกลางใจ ใจเขากระตุกอย่างแรงจนจุกแน่นที่อก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันใด

กรามแน่นขบกันจนขึ้นสัน เส้นเลือดข้างขมับเต้นแรง ความโกรธเกรี้ยวปะปนความสำนึกแล่นวูบขึ้นพร้อมกัน ร่างอวี้เหวินพุ่งออกไปเบื้องหน้า ดุจดาวตกกลางนภา!

“เจ้าอสูรชั้นต่ำ…กล้าดียังไงแตะต้องเขา!”

คำรามก้องพร้อมพลังที่แผ่ทะลุพื้นทราย ลมแรงตีกระจาย คลื่นน้ำสาดฟุ้ง เซี่ยชิงหลัวที่หยุดยืนอยู่ไม่ห่าง สายตาเยียบเย็นไม่แพ้เขา มือเรียวงามแตะด้ามดาบสั้นที่แนบอยู่ข้างกาย เตรียมพร้อมต่อการเคลื่อนไหวทุกชั่วลมหายใจเข้าออก

ใต้แสงจันทร์สีเงินที่ทอดเงายาวเหนือผืนน้ำ คลื่นกระทบชายฝั่งดังซัดสาดชวนขนลุก สายลมค่ำคืนพัดพาไอเค็มทะเลเจือกลิ่นเลือดบางเบา... และท่ามกลางบรรยากาศอันหนักอึ้งนั้น อวี้เหวินพุ่งทะยานออกไปดั่งเงาเหินกลางฟ้า

ร่างในชุดดำทะมึนของเขาแผ่รัศมีอันดุดัน ไอพลังจากหมัดอัคนีสังหารระดับปฐพีแผ่กระจายทั่วอากาศ ลำแขนขวาที่สะบัดออกเผยไอเพลิงบางเบา แต่แฝงไว้ด้วยแรงอัดมหาศาลจากกล้ามเนื้อที่ถูกขับเคลื่อนด้วยเคล็ดเตาอัสนีวิบัติ

"ซิ่วเอ๋อร์! ถอยไป!"

เสียงตะโกนกึกก้องดั่งฟ้าคำราม เขายืนขวางเบื้องหน้าเด็กน้อยร่างสั่น น้ำเสียงเฉียบขาด ทว่าแฝงด้วยความห่วงใยจนยากปิดบัง

เงาร่างสีครามของอสูรทะเลตนนั้น ร่างใหญ่โตดุจเนินเขา มีแววตาสีโลหิตจับจ้องราวกับจะกลืนกินทั้งโลก มันแผ่กลิ่นอายอำมหิต ราวสัตว์โบราณที่ถูกปลุกขึ้นจากห้วงบาดาล

ตูมมมม!!

หมัดอัคนีสังหารพุ่งกระแทกเข้าเต็มลำตัวอสูร ทะเลเบื้องหลังถึงกับแตกเป็นระลอกคลื่น เศษหินและทรายกระเซ็นกระจาย เสียงปะทะดังลั่นทะลวงหู แต่มันกลับถอยหลังเพียงไม่กี่ก้าว มิแม้กระทั่งจะร้องคำรามด้วยความเจ็บ

“พละกำลังระดับนี้... มันไม่สะเทือนผิวหนังมันด้วยซ้ำรึ?” อวี้เหวินขบกรามแน่น แววตาคมกริบเปล่งแสงราวจะฉีกสรรพสิ่ง

ยังมิทันได้ตั้งหลัก ร่างของสัตว์อสูรพุ่งกลับมาด้วยแรงที่เหนือคาด มันพุ่งด้วยความเร็วเกินสายตาเล็งเห็น เงาร่างยาวคล้ายงูแหวกอากาศราวฟ้าผ่า ฟาดใส่อวี้เหวินเต็มแรง

ผัวะ!

เขายกแขนขึ้นป้องกันในเสี้ยวลมหายใจ เคล็ดวิชาเกราะสังวาลย์ดำมืดแผ่ขยายครอบคลุมทั่วร่าง กล้ามเนื้อเขม็งตึง เอ็นและกระดูกกึกก้องอย่างน่าพรั่นพรึง แรงปะทะที่สะท้านสู่กระดูกยังคงส่งตัวเขากระเด็นออกไปสองสามจั้ง ลอยกลางอากาศก่อนกระแทกกับพื้นทราย กลิ้งไถลทิ้งรอยลึกเป็นแนวยาว

แววตาเขาสั่นไหวเล็กน้อย มือแตะช่วงสีข้างที่ฟกช้ำ เลือดร้อนผ่าวไหลซึมออกมา

"นี่มัน…ระดับของกำเนิดกายสมบูรณ์อย่างต่ำ… ไม่สิ อาจแตะถึงหลอมรวมกายแล้วด้วยซ้ำ..." ความคิดนี้ผุดขึ้นในห้วงสำนึก

ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มลึกจะดังก้องกังวานจากมิติภายในสร้อยคอหินทมิฬที่ประดับอยู่บนลำคอแกร่ง

"เจ้าหนู..." น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยแฝงไว้ซึ่งความอ่อนล้า ทว่ายังคงหนักแน่นและเปี่ยมด้วยความห่วงใย "ค่ำคืนนี้ เจ้าจงระวังตัวให้มาก อย่าได้ประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาที ข้ากำลังเร่งฟื้นฟูพลังกายภายในมิติ อาจต้องใช้เวลาตลอดทั้งคืน หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น ข้าคงไม่อาจออกไปปกป้องเจ้าได้..."

ถ้อยคำแผ่วเบานั้นราวกับสายลมเย็นที่พัดผ่านไอความร้อนระอุจากการต่อสู้ อวี้เหวินขบกรามแน่นขึ้น ดวงตาคู่คมฉายแววซับซ้อน ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความกังวล ความมุ่งมั่น และความรู้สึกตนยังอ่อนด้อยนัก ดุจดังกิ่งไผ่ที่ต้องลม ยังมิอาจต้านทานพายุร้าย จำต้องอาศัยร่มเงาผู้อื่นประคองตนไปก่อน ช่างน่าละอายยิ่งนัก!

เหยียนเฟย... เขาครุ่นคิดในห้วงแห่งความเงียบ พลางสูดลมหายใจลึก 

"ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะจัดการเอง" เขาตอบกลับไปอย่างแผ่วเบาในใจ ราวกับสหายผู้นั้นสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกในห้วงลึกของเขา

ตูม!

อสูรคำรามออกมา เสียงดังกึกก้องจนพื้นทรายสะเทือน อวี้เหวินยืนขึ้นอีกครั้งแม้ยังเจ็บแปลบที่สีข้าง

"เช่นนั้น ข้าจะไม่ไว้หน้าอีกต่อไป!"

รัศมีพลังปราณภายในพุ่งพล่าน เขาขับเคลื่อน เคล็ดชิงกายตะวันคำรณ เลือดในกายร้อนระอุประหนึ่งเพลิงอาทิตย์ หล่อเลี้ยงไปทั่วชีพจรพร้อมเคล็ดเตาอัสนีวิบัติที่บีบเร่งพลังลงสู่กล้ามเนื้อทุกชิ้นส่วน

เท้าขยับ ท่ามกลางฝุ่นทรายและไอทะเล เคล็ดเงาไร้นามถูกเรียกใช้!

ร่างเขาพลันพร่าเลือน ลอยพริ้วราวเงาจันทร์ในสายน้ำ ก่อนจะโผล่เบื้องหน้าหลงหมิ่นในชั่วพริบตา

หมัดอัคนีสังหาร!

หมัดถัดไปนี้หนักหน่วงยิ่งกว่าก่อน เปลวไฟแลบแปลบจากข้อต่อ นิ้วมือเขม็งตึงระเบิดพลังอัดจากข้อไหล่จนถึงปลายนิ้ว เสียงลมปะทะดังสนั่น เงาร่างของอสูรถอยหลังตามแรงอัด มันโกรธเกรี้ยว ตวัดหางขนาดย่อมเท่าเสาไม้ใหญ่หวังโบยกลับ

อวี้เหวินเบี่ยงตัว ใช้เท้าข้างหนึ่งกระแทกพื้นทะเลทรายจนระเบิด ฝุ่นพวยพุ่ง เขาพุ่งวนไปรอบตัวหลงหมิ่น ราวพายุหมัดที่รุมเร้าด้วยฝีเท้าเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ

อีกด้านหนึ่ง บนผืนทรายห่างออกไปไม่ไกล เซี่ยชิงหลัวกำลังจะพุ่งเข้าไปช่วย ทว่ากลับมีเงาร่างผู้หนึ่งกั้นนางไว้

"แม่นาง...จะไปไหนหรือ?"

เสียงนุ่มลึกดังแผ่วข้างหู ร่างของชายวัยกลางคนในคราบหลิวหงปรากฏขึ้นด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด แววตาเปี่ยมไมตรีของเขากลับแฝงเร้นรังสีอันตรายบางอย่างจนสัมผัสได้

เซี่ยชิงหลัวมิได้กล่าวคำใด ดวงตาสงบนิ่งเบื้องหลังผ้าปิดหน้า ทว่าภายในกลับตื่นรู้

"เช่นว่า ข้าคาดไว้ไม่ผิด"

แขนเสื้อสีขาวพริ้วไหว นางสะบัดปลายมือ ชีพจรภายในเคลื่อนไหวอย่างประณีต งดงามปานร่ายรำ...แต่แฝงไว้ด้วยพลังทำลายอันรุนแรง

เงาราตรียังคงทอดยาว... และใต้แสงจันทร์นั้น การต่อสู้ทั้งสองฝั่งเพิ่งเริ่มต้น!

...

กลางท้องทะเลยามรัตติกาล เมฆคลุ้มครึ้มปกคลุมผืนฟ้า ม่านหมอกเย็นยะเยือกปกคลุมชายฝั่งคล้ายผืนผ้าโปร่งแสง ลมทะเลกระทบโขดหินดั่งเสียงเพรียกคำรามของเทพอสูรผู้บรรทมในห้วงสมุทรลึก

ในยามนั้นเอง เสียงคำรามต่ำของอสูรดึกดำบรรพ์ดังก้อง ร่างมโหฬารของ หลงหมิ่น มังกรเงาแห่งสมุทรสะบัดหางผ่าผืนน้ำซัดซ่า ฟากฟ้าราวจะแยกออกเป็นสอง ส่วนดวงเนตรสีโลหิตจับจ้องบุรุษผู้ยืนหยัดเบื้องหน้า

ชายหนุ่มผู้เปื้อนเลือด กล้ามเนื้อแน่นแข็งดุจเหล็กกล้า ยืนประจันหน้าอสูรทะเลราวอสนีบาตที่พร้อมผ่าฟ้า ฝ่ามือของเขายกขึ้น พลังอันร้อนแรงแผ่กระจายไปทั่วกาย "หมัดอัคนีสังหาร!" สิ้นเสียงตวัด หมัดอันหนักหน่วงประหนึ่งหินผาร่วงหล่นจากยอดเขา พุ่งเข้าใส่ซี่โครงของหลงหมิ่นพร้อมประกายเพลิงสีส้มแดงที่แผ่ลามราวจะเผาทะเลให้มอดไหม้!

เสียงกระแทกดังสนั่น หลงหมิ่นสะบัดหัว ถลึงตาโลหิต พลังธาตุน้ำภายในร่างมันพลันปะทุขึ้น ละอองน้ำจำนวนมากตลบไปรอบกาย กลายเป็นม่านวารีป้องกันคล้ายเกราะสะท้อนเปลวอัคคี ทั้งยังต้านทานพลังทำลายได้ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะส่งกรงเล็บตะปบเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างไม่รีรอ!

อวี้เหวินย่อกายเบี่ยงหลบ กายาหมุนกลางอากาศหนึ่งรอบก่อนจะตวัดเท้าลงบนพื้นหิน พลังแห่ง เตาอัสนีวิบัติ ไหลเวียนแทรกซึมทั่วร่าง ความร้อนจากแสงตะวันพลันประทุโลหิตให้ไหลแรง ราวกับเตาหลอมเหล็กที่คุโชน เสียงลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้น มุมปากยังคงยกยิ้มแม้ใบหน้าจะเปื้อนโลหิตและเหงื่อชื้น

“มาเถอะ…เจ้ามังกรวิปลาส” เสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมความแน่วแน่พึมพำในลำคอ

จังหวะนั้นเอง เสียง ‘กร๊อบ’ เบา ๆ ดังมาจากภายในร่างกายเขา..เสียงของกระดูกที่แปรเปลี่ยน!

เตาอัสนีวิบัติ—เข้าสู่ขั้นที่สอง ระดับแรกเริ่ม!

เสมือนดาบเหล็กที่ถูกทุบตีไม่หยุด ท่ามกลางความร้อนระอุของสนามรบ ร่างของอวี้เหวินกำลังถูกหลอมเป็นอาวุธ! กล้ามเนื้อของเขาขยายขึ้นเล็กน้อย ผิวหนังกลายเป็นสีแดงจาง ๆ เส้นเลือดพองเป่ง ก่อกำลังภายในที่ปะทุเดือดราวเพลิงสุริยัน

“ร่างกายยิ่งโดนโจมตี กลับยิ่งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ...” เขาครางในใจ ขณะกำหมัดแน่น เปลวเพลิงปะทุออกจากหลังมืออีกครา!

หลงหมิ่นคำราม สะบัดหางตวัดสาดคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่ กลิ่นคาวเกลือและแรงกดดันมหาศาลราวภูผาถล่มถาโถมเข้ามา

แต่มือของอวี้เหวินยังคงแน่น หมัดอัคนีสังหาร พุ่งสวนออกไปราวดาวตกสะท้านฟ้า! เสียงตูมสนั่นหวั่นไหวสั่นสะเทือนชายฝั่ง เสื้อผ้าเขาเริ่มขาดวิ่นเผยให้เห็นแผงอกแน่นล่ำเต็มไปด้วยเหงื่อ โลหิต และกล้ามเนื้อส่องประกายภายใต้แสงจันทร์ดั่งเหล็กกล้าที่ร้อนระอุ

---

อีกฟากหนึ่งของชายฝั่ง...

เงาร่างหนึ่งนางยืนกลางม่านหมอกบางเบา ชุดขาวบางเบาราวกลีบดอกเหมยต้องน้ำค้าง ขับผิวขาวดั่งหิมะให้นวลละไมยิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาของนางสงบนิ่ง แต่เปี่ยมด้วยจิตตระหนักรู้

“เคล็ดหิมะนิรันดร์ ขั้นสาม...” เสียงอ่อนหวานพรูลมหายใจเย็นเฉียบ พริบตานั้นกลีบหิมะสีฟ้าอ่อนจำนวนนับไม่ถ้วนปลิวว่อนกลางอากาศราวฝันแสงจันทร์ ทว่าทุกกลีบกลับซ่อนคมศัสตราไร้รูป วิ่งเข้าสังหารเป้าหมายด้วยความเยือกเย็นดุจความตาย

ชายผิวเข้มตรงหน้า..คลี่ยิ้มเย้ยหยัน ร่างโอบล้อมไปด้วยเงาดำหม่นหมอง ม่านพลังวิญญาณสีเทาแผ่พุ่งออกมาเบื้องหลังประหนึ่งปีศาจแห่งเงามืด

“แม่นาง…ยอมแพ้เสียเถิด ข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงจัดการเจ้า” เขากล่าวเสียงนุ่ม ทว่าเต็มไปด้วยความอำมหิตในทุกถ้อยคำ

“หรือจะยอมมาเป็นอาหารของข้าเสียดีกว่า ไยต้องดิ้นรนให้เปลืองแรงด้วยเล่า?”

เซี่ยชิงหลัวไม่ตอบ สิ่งที่ตอบกลับคือฝ่ามือเรียวที่วาดออก “เหมันต์พัดพราย!”

ร่างของนางเคลื่อนไหวเบาดั่งละอองหิมะต้องลม สลายหายไปต่อหน้าต่อตา ก่อนจะปรากฏตัวอีกคราวเบื้องหลังหลิวหงพร้อมกระบี่น้ำแข็งในมือแทงออกไปอย่างแม่นยำ!

เพล้ง!

กระบี่กลับปะทะม่านพลังบางอย่าง หยุดอยู่เพียงครึ่งคืบ

“เกราะของเจ้า...มิธรรมดาเลยทีเดียว” นางกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะถอยหลัง ใช้สองนิ้วแตะกลางหน้าผากตนเอง เสียงกระซิบเบา ๆ “ม่านน้ำแข็งพิสุทธิ์” พลันเกราะพลังงานใสราวแก้วบางห่อหุ้มร่างนางไว้ ทั้งไร้รูปร่าง ทั้งแน่นหนาในคราวเดียว

“เจ้าคือใครกันแน่ เหตุใดจึงต้องทำเช่นนี้?” เซี่ยชิงหลัวเอ่ยถาม ดวงตาไร้ความหวาดหวั่น

หลิวหงหัวเราะช้า ๆ เสียงเย็นเยียบราวเหล็กเสียดหิน “คนจะตาย...รู้ไปก็ไร้ความหมาย!”

สิ้นคำ เขาตวัดฝ่ามือส่งคลื่นเงามารพุ่งเข้าใส่นางอีกครั้ง!

และในขณะเดียวกันนั้นเอง...

กลางการประจันหน้าระหว่างคนกับอสูร อวี้เหวินชำเลืองมองเพียงแวบ เห็นภาพเซี่ยชิงหลัวที่ถูกโจมตี

“เป็นอย่างที่ข้าคิดจริง ๆ...ชายผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดา” แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น ความห่วงใยก่อกำลังใจให้เดือดพล่าน

เขากำหมัดแน่นยิ่งขึ้น พลังจากเคล็ดชิงกายตะวันคำรณ และเตาอัสนีวิบัติแผ่ซ่านเต็มกาย เลือดในกายพลุ่งพล่าน ก่อแสงเรืองรองราวทองแดงกำลังหลอม

“ถ้าเช่นนั้น...มาดูกันว่าร่างนี้จะหลอมจนถึงที่สุดได้หรือไม่!”

เสียงคำรามปะทะกันอีกครา สองเงา  หนึ่งคือมังกรวารี อีกหนึ่งคือมนุษย์ผู้ดื้อดึง ยืนหยัดไม่ถอย ท่ามกลางเปลวเพลิง แรงปะทะ และเสียงคลื่นทะเลอันคลั่งบ้าคลั่ง

ยามค่ำคืนนี้...สายลมยังกรรโชก เเต่ไฟแห่งการต่อสู้ มิอาจดับลงง่ายดาย

ทั้งสองสมรภูมิ...ต่างลุกไหม้ด้วยจิตแห่งวีรชนและเส้นทางที่ต้องเลือดและเหงื่อหล่อเลี้ยง

เงาร่างหนึ่งระเบิดเพลิงกลางชายหาด อีกเงาร่างหนึ่งงดงามประดุจนางฟ้าเผชิญหน้ากับสิ่งลวงตาในคราบผู้หวังดีชะตากรรมของหมู่บ้านนี้ ชะตากรรมของเด็กน้อยนามซิ่วเอ๋อร์ และชะตาของอวี้เหวินในค่ำคืนนี้ จะจบลงเช่นไร...ยากคาดเดา

เรื่องราว...เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น