ผ่านไปประมาณ15นาทีหมอและพยาบาลก็เดินออกมาจากห้องพักของดารกา
"คุณหมอคะ คุณหนึ่งเป็ยังไงบ้างคะ" เป็เสียงของตรีที่ถามขึ้นอย่างเป็ห่วง หล่อนได้แต่โทษตัวเองว่าไม่น่าปล่อยคุณหนึ่งไว้กับเ้านายของหล่อนเพียงลำพัง
"ที่คนไข้หมดสติไปเพราะมีไข้สูงขึ้นประกอบกับคนไข้มีความเครียด ถ้าเป็ไปได้ไม่อยากให้มีใครเข้าไปรบกวนเธอเพื่อให้เธอได้พักผ่อนเต็มที่ ตอนนี้หมอให้ยาลดไข้ไปแล้วไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแล้วล่ะครับ" หมอนเรศอธิบายอาการต่างๆให้ตรีฟัง
"แล้วจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่"เสียงห้วนๆของคนที่ยืนเงียบมาตลอดถามขึ้นขณะที่มือกอดอกปรายตามองหน้าของหมอหนุ่มอย่างไม่ค่อยชอบขี้หน้าสักเท่าไร
"ถ้าคุณไม่ทำกับเธอเหมือนที่ทำในวันนี้ พรุ่งนี้ก็ออกได้แล้วล่ะครับ"หมอนเรศตอบกลับอย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยเนื้อเสียงกล่าวโทษให้อีกคนรู้สึกผิด แต่ความรู้สึกเ่าั้มันคงไม่เกิดขึ้นกับผู้ชายที่ชื่อ ภูตะวัน
"เหอะ ความจริงคุณควรจะขอบคุณผมด้วยซ้ำที่ทำให้คุณได้มีเวลาดูหน้าเมียของผมเพิ่มขึ้น" ภูตะวันแสยะยิ้มอย่างเป็ผู้ชนะเมื่อได้ประกาศคำว่าเมียอย่างชัดถ้อยชัดคำใส่หน้าคุณหมอหนุ่มที่ริจะมาเป็แมวขโมย จนทำให้อีกฝ่ายหน้าเสีย เพราะความจริงเขาเองก็แอบคิดเกินเลยกับคนไข้สาวน้อยของเขาเช่นกัน เขาตกหลุมรักเธอั้แ่ครั้งแรกที่เห็นในวันนั้น และยังคิดว่าที่เธอได้มาเป็คนไข้ของเขาในวันนี้มันอาจจะเป็เพราะพรหมลิขิตที่จะให้เขาได้สานต่อ แต่ความหวังก็สลายลงโดยพลัน เมื่อเธอคนนั้นได้มีสามีไปแล้ว
"ผมมีคนไข้ต้องตรวจ ขอตัวก่อนละกันนะครับ"หมอนเรศเลือกที่จะหันหน้าไปบอกกับตรีแล้วเดินไปทันที เขาไม่อยากมีปัญหากับใครหรอกนะ
"หึ " ภูตะวันครางเสียงหึในลำคอก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องเข้าไปดูคนตัวเล็ก ตามด้วยตรีที่ตามเข้าไปติดๆ
"ตรี ฉันอยากกินน้ำชา ลงไปซื้อให้หน่อยไป"ภูตะวันหันมาสั่งตรีเพราะเขารู้สึกอึดอัดเวลาที่มีบุคคลที่สามอยู่ในห้องด้วยแต่ดูว่าครั้งนี้สาวใช้ของเขาจะไม่ยอมไปง่ายๆ
"ตรีต้องดูแลคุณหนึ่งค่ะ เดี๋ยวจะเป็อะไรไปอีก"
"นี่ ฉันไม่ทำอะไรยัยนี่ซ้ำสองหรอกน่า"ภูตะวันเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อยใส่สาวใช้ของเขา ตกลงยัยตรีนี่เป็คนใช้ของยัยหนึ่งหรือคนใช้ของเขากันแน่ ชายหนุ่มคิดอย่างหงุดหงิดในใจ
"คุณภูแน่ใจนะคะ"
"เออ รีบๆลงไปเหอะ อะนี่เงิน เธออยากซื้ออะไรกินก็ซื้อ"
"ค่ะ ฝากดูคุณหนึ่งด้วยนะคะ"
ในที่สุดตรีก็ยอมเชื่อฟังเขาอีกครั้ง พอหล่อนไปแล้วก็เหลือแค่เธอกับเขาอีกตามเคย ชายหนุ่มเดินมานั่งข้างๆเตียงที่เธอนอนหลับอยู่ เขาเริ่มรู้สึกผิดเมื่อเห็นรอยช้ำที่แขนของเธอ เห็นรอยเืตรงที่เข็มหลุด เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว บางทีเขาก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับเธอทำไมเขาต้องอยากทำร้ายเธอ ทำไมต้องอยากทำให้เธอเจ็บทั้งๆที่เห็นน้ำตาเธอทุกครั้งเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่แสดงออก
"ทำไมนะ ดารกา ทำไมคนอย่างเธอถึงทำให้ฉันสับสนกับตัวเองได้ขนาดนี้"ชายหนุ่มพร่ำถามกับคนที่นอนไม่ได้สติเบาๆ พร้อมกับจับแขนข้างที่ตัวเองทำให้เธอเจ็บมาแนบไว้แนบแก้มของเขาอย่างอ่อนโยน
"คุณภูนะคุณภู ความจริงก็ห่วงคุณหนึ่งอยู่เหมือนกันนั่นแหล่ะ" สาวใช้ที่ยังแอบส่องในกระจกประตูดู เธอยิ้มอย่างดีใจเมื่อรู้ว่าจริงๆแล้วเ้านายของเธอก็เป็ห่วงคุณหนึ่งของเธอไม่แพ้ทุกคน เพียงแต่ว่ามีบางสิ่งบางอย่างเท่านั้นที่เขาไม่สามารถแสดงมันออกมาได้
ภูตะวันนั่งจับมือดูแลเธออย่างใกล้ชิดมาร่วมหนึ่งชั่วโมง มองหน้าเธอ คุยกับเธอ ใช่ เขาอาจจะเป็ห่วงเธอ แต่ถ้าเธอตื่นขึ้นมาเขาก็แน่ใจเหมือนกันว่าเขาต้องทำไม่ดีกับเธออีกแน่ เขาควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้
"คุณภูคะ"
ชายหนุ่มปล่อยมือของคนที่นอนอยู่บนเตียงแล้วลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนใช้ของเขาเรียกขึ้นขณะที่เปิดประตูเข้ามา เขาจะให้ใครเห็นภาพแบบนี้ไม่ได้ มันน่าอายสิ้นดีถ้ามีใครเห็นภาพแบบนี้เข้า "กว่าจะมาได้"ภูตะวันทำเนียน หันมาต่อว่าสาวใช้กลบเกลื่อนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ เขาหวังว่าจะยังไม่มีใครเห็น...
#ฮัลโหล มีใครอ่านอยู่รึเปล่า ใครอ่านบ้างเม้นท์ให้รู้กันหน่อยนะคะ ไรท์จะพยายามลงให้อ่านทุกวันนะ ฝากติดตามด้วยนะคะ
545
