“คุณเขมคุณฟื้นแล้ว”ใบหน้าสวยผุดยิ้มด้วยความดีใจเหมือนโลกที่หมองหม่นกลับมาสดใสอีกครั้ง
“ครับ”
“ยิ้มแบบนี้ นี่อย่าบอกนะว่าฟื้นนานแล้วที่พี่โชคทำตัวแปลก ๆก็เพราะอย่างนี้เหรอคะ”
“ครับ”
“อย่างนั้นก็ได้ยินทั้งหมดเลยเหรอคะ”
“ได้ยินทุกคำครับ”
“นี่แน่ะยังมีหน้ามาครับอีกคนเขาเป็ห่วง ยังจะมาเล่นอีก” เสียงหวานต่อว่าพร้อมทุบกำปั้นลงที่อกกว้างเบาๆ
“โอ๊ย…”
“ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจเจ็บมากมั้ยคะ” มือหนาคว้าข้อมือบางไว้แนบอก
“ไม่เจ็บเท่าไหร่ครับ”
ดวงตาสองดวงจ้องมองกันสื่อความหมาย ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนเื่คุยเพราะความเขินอายจากสายตาหวานเชื่อมที่เขาจ้องมองมา
“หิวมั้ยคะ คุณไม่ได้ทานอะไรมาตั้งหลายวัน”
“ไม่ครับ”
“กินสักหน่อยนะคะ จะได้หายไวๆ”
“แต่ผมเจ็บแขน” เขาบอกพร้อมทำหน้าออดอ้อนน่าหมั่นไส้เชียวเธอคิด
“ทราบแล้วค่ะเดี๋ยวจะช่วยป้อนให้ดีมั้ยคะ” เธอลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้
“ดีครับ”
“ตอนนี้เหมือนคุณแกล้งเจ็บมากกว่าที่จะเจ็บจริงเลย”เธอบอกอย่างรู้ทัน เพราะเขาเอาแต่จ้องเธอด้วยสายตาหวานเยิ้มไร้ความเ็ป
“เจ็บจริงครับแต่ผมทนได้ โชคดีที่คุณไม่เป็อะไร”
“โชคไม่ดีมากกว่าที่คุณต้องมาโดนยิงแทนที่จะเป็ฉัน หลายวันมานี้ฉันเป็ห่วงคุณมากกลัวว่าคุณจะเป็อะไรไป”
“ผมรู้ว่าคุณรอผมอยู่ผมเลยไม่เป็อะไร”
“ขอบคุณนะคะที่ปลอดภัย ขอบคุณจริง ๆ”
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ผมคิดว่าคุณควรอยู่ที่นี่ต่อเพื่อความปลอดภัย”
เขาแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอตัดสินใจอยู่ต่อแล้วแต่อยากฟังจากปากเธออีกครั้ง
“แต่ถ้าฉันอยู่ที่นี่ต่อเป็คุณเองที่จะไม่ปลอดภัยนะคะ”
“ผมไม่กลัวถ้าคุณอยู่ที่นี่ผมยังปกป้องคุณได้”
“แต่ฉันเป็ห่วงแม่กับน้อง”
“ผมจะส่งคนไปคอยดูแลไม่ให้คลาดสายตาเลยเชื่อใจผมผมจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายคุณและครอบครัวของคุณได้”
ฝ่ามือหนายกขึ้นจับแก้มเนียนปลายนิ้วถูไถแก้มนุ่มนิ่มอย่างเบามือสายตาจ้องมองด้วยความห่วงใย หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ ดวงตาจ้องมองกันอย่างสื่อความหมายราวกับโลกนี้มีเพียงแค่เราสองระหว่างที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ ก็มีเสียงใส ๆดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
“เขมเป็ยังไงบ้างคะได้ข่าวว่าคุณถูกยิง” สองหนุ่มสาวมองไปยังคนมาใหม่
“ผมไม่เป็อะไร”สายตาคนมาใหม่มองสำรวจทั่วห้อง แล้วต้องทำให้หงุดหงิดคือภาพหญิงสาวยืนส่งสายตาหวานเชื่อมข้างชายหนุ่ม
“ถอยไปเลยนะ เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้เขมต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”
ระตาเค้นเสียงต่อว่าอย่างไม่พอใจพร้อมผลักหญิงสาวให้ถอยห่างคนป่วยพ่อเลี้ยงหนุ่มเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ
“หยุดนะระตาเื่นี้ไม่เกี่ยวกับอิ้งค์”
“มาถึงตอนนี้เขมยังจะมาปกป้องผู้หญิงคนนี้อีกเหรอคะเพราะมันนั่นแหละตัวซวย คุณเลยต้องมาเจ็บตัวแทนแบบนี้ จะไม่เกี่ยวกับมันได้ยังไงคะ”
“ระตา!” เสียงเข้มเอ่ยอย่างไม่พอใจ แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่เข้าใจ
“เขมไม่ต้องมาปกป้องมันเลยนะระตาเคยเตือนคุณแล้วแต่คุณก็ไม่ยอมฟัง”
“ฉันออกไปรอด้านนอกก่อนดีกว่าเชิญคุณสองคนคุยกันไปก่อน”
“อิ้งค์เดี๋ยวก่อน”คิมหันต์เป็ห่วงกลัวเธอจะคิดมาก
“ฉันไม่เป็ไรค่ะ”เธอไม่เป็ไรจริง ๆ
เพราะเธอก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เป็เพราะเธอเขาถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้แต่จะให้เธอทำอย่างไรเล่า ในเมื่อเธอเองก็ไม่ได้อยากให้เกิดเื่พวกนี้ขึ้นเช่นกันยิ่งคิดยิ่งน้อยใจในโชคชะตาที่ต้องมาเจอเื่บ้าอะไรแบบนี้เธอแค่อยากใช้ชีวิตปกติอย่างเช่นที่เคยเป็มา
2K
