ชายาเกศาสั้น

นี่คือสิ่งที่แม่ทัพใหญ่เตือนเขาไว้แล้ว เขาคิดไม่ถึงว่าแม้องค์รัชทายาทจะถูกเอาตัวออกไปแล้วยังสามารถสร้างความเสียหายได้มากขนาดนี้

“อันดา” แม่ทัพหยางรู้สึกผิดกับผู้ผลิตเป็นอย่างมาก

“ยังไงข้าก็คิดราคาเท่าเดิม ไม่ลดด้วยแล้วท่านก็ต้องจ่ายมาก่อนไม่งั้นไม่มีล็อตใหม่มาให้” อันดาฉุนขาด

ไม่ใช่ว่าโกรธของปืนเสียหาย แต่โกรธเพราะคนเหล่านี้ไร้วินัยเกินไป ทั้งที่เตือนไว้แล้วยังจะเผอเรอ ทำอะไรตามใจตัวเองทำไมถึงมักง่ายกันขนาดนี้

“เดี๋ยวข้าจัดการเรื่องเงินให้ ไปรับกับข้า” แม่ทัพหยางเดินพาอันดาเข้าไปที่ห้องของเขา

“เป็นความผิดของข้าเอง” เมื่ออยู่กันสองต่อสองแม่ทัพหยางยอมรับผิด

“ครั้งนี้ท่านผิดจริง คราวหน้าถ้าองค์รัชทายาทมาก็โบยเขาด้วย” อันดาถอนใจ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเห็นท่าทีของหลี่เผิงและทหาร ยิ่งเมื่อคืนเห็นตราคำสั่งจึงรู้เลยว่านั่นเป็นความตั้งใจในการปั่นป่วนกองทัพซึ่งในฐานะองค์รัชทายาทแล้วเขาสมควรตายจริงๆ

จริงอยู่ว่ายังเด็กแต่ควรหรือ องค์รัชทายาทอายุสิบเก้าชันษาไม่ถือว่าเด็กแล้ว เขาอายุมากกว่าเธอตั้งสามปี แต่มองไม่ออกว่าเรื่องใดเป็นของส่วนตัว เรื่องใดเป็นของส่วนรวม

“เขาไม่มีแม่คอยสั่งสอน” แม่ทัพหยางพยายามแก้ตัวให้

“แล้วข้ามีเหรอ!” อันดาขึ้นเสียงกลับ ตอนนี้ชักจะผิดหวังกับข้อนี้ของแม่ทัพแล้ว

“….” แม่ทัพหยาง

“จริงอยู่ท่านอาจบกพร่องในหน้าที่ แต่ท่านไม่ได้ฆ่าแม่ของเขา แล้วที่จริงไม่ใช่หน้าที่ของท่านที่จะต้องรับผิดชอบ อาจารย์ของท่านต่างหาก แล้วเขาก็ไม่ได้โดนถอดจากการเป็นองค์รัชทายาทเพราะใครที่ขอให้เขา หากไม่ใช่ท่าน ไม่ต้องมองหน้าข้า ข้าเดาถูกใช่หรือไม่ เพราะท่านรู้สึกผิดจึงยอมให้เขา แล้วปล่อยให้เขาหาโอกาสกับท่าน บอกไว้เลยนะว่าท่านไม่ได้ช่วยเขา แต่ทำให้เขานิสัยแย่และห่วยลงไปอีก!” อันดาลากไส้ออกมา

“ทำไมเจ้ารู้” แม่ทัพหยางแปลกใจ ทำไมนางถึงพูดเหมือนตาเห็น

"ท่านรู้จักเรื่องการอนุมานมั้ย อ่านหนังสือสืบสวนสอบสวนบ้าง มองคนออกทุกอย่างยกเว้นมองตัวเอง แม่เขาถูกฆ่าไม่ได้ทอดทิ้งเขา ไม่เหมือนกัน การที่ท่านยอมเป็นเบี้ยให้เขาไม่ได้ทำให้เขามองท่านดีขึ้น เขามันก็แค่เด็กขี้แยที่หาคนลงความโกรธ เผลอๆ คืนนั้นที่แม่เขาออกไปข้างนอกก็คงเป็นเพราะเขานั่นแหละ
มีเรื่องบางอย่างที่ข้าไม่รู้ แต่เรื่องคืนนั้นเขาเองก็ต้องมีส่วนไม่ทางใดก็ทางหนึ่งที่ข้าผิดหวังที่สุดคือท่าน ท่านใจอ่อนกับคนที่ฉวยประโยชน์จนมีผลกับเรื่องงาน ดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร แล้วถ้ามีคนตายท่านจะรับผิดชอบยังไง ไปเป็นทาสครอบครัวคนตายเลยหรือไม่"อันดาปาระเบิดอารมณ์ใส่เขาไปแล้ว

ในสภาวะสงคราม กฎต้องเป็นกฎขาดวินัยหมายถึงชีวิตคนทั้งกองทัพ เรื่องนี้เขาผิดเต็มๆ

แม่ทัพหยางเมื่อฟังเธอพูดถึงความผิดของตัวเขาแล้ว เมื่อทบทวนแล้วก็เป็นจริงตามที่นางบอก เป็นเพราะก่อนเกิดเรื่องเขากับองค์รัชทายาทรักกันเหมือนพี่น้อง เขาจึงดูแลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ ตอนนั้นถึงแม้ว่าเขาจะมีหน้าที่เป็นองครักษ์ฮ่องเต้ แต่เขาก็รับปากหลานชายว่าจะช่วยดูแลแม่ของเขา

แต่เมื่อฮองเฮาเสียนถูกสังหารจึงถือได้ว่าเขาไม่รักษาสัญญา การพยายามชดเชยและไม่เอาเรื่องหลานชายคนนี้ทำให้เกิดความเสียหายใหญ่หลวงไปแล้ว

“จริงอย่างเจ้าว่า” แม่ทัพรับผิดแล้วเดินออกไป เรียกกำลังพลทั้งหมด

ตอนนี้กำลังโบยนายกองว่านไม้ที่สี่สิบเก้าพอดี

ที่จริงคนที่ทำคือความตั้งใจของไส้ศึกที่วางแผนเอาไว้แล้ว แต่ความบกพร่องคือคนที่ตรวจรับปืนทำไมถึงปล่อยผ่านไปได้ แก้ตัวอย่างไรก็ไม่ขึ้น คนที่ตรวจรับคือนายกองว่านเขาเองยอมรับและยอมโดยโบยห้าสิบไม้ และเมื่อไม้ที่ห้าสิบจบ

“ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าที่หละหลวม ข้าเองก็ต้องรับผิด ข้าในฐานะผู้รับผิดชอบทั้งหมดขอรับการโบยสามร้อยครั้ง” แม่ทัพถอดเสื้อแล้วเดินออกไปที่ลานนอนลงบนแท่นทำโทษ

“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพ พวกข้าผิดไปแล้วอย่าลงโทษตัวเองเลย” หยวนอิงที่เพิ่งโดนไปห้าสิบไม้ลากสังขารมาหาแม่ทัพหยาง

“ท่านอยากตายหรือไง” อันดาที่เดินตามมาทีหลังเพราะแวะเอายาไปให้หมอเจียงก็รีบวิ่งมา

“ปืนมีเก้าร้อยกระบอก ถ้าข้าอยากตายข้าต้องให้โบยเก้าร้อยครั้ง แต่นี่แค่นับที่เสียหายมันมีสามร้อยกระบอก ดังนั้นก็ตีข้าตามจำนวนที่เสียหาย” แม่ทัพหยางอธิบาย

“ท่านจะบ้าเหรอ โดนร้อยไม้ก็ตายแล้ว ท่านจะทำโทษข้าทำไม ข้าทำอะไรผิด!” อันดาโกรธจนน้ำตาร่วงเพราะถ้าเขาเจ็บเธอก็เจ็บด้วย

“อันดานี่เป็นเรื่องของกองทัพ เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าเจ้าต้องการเป็นภรรยาของข้าเจ้าต้องทำใจรับเรื่องนี้ให้ได้ นี่เป็นเรื่องภายในกองทัพ เจ้าไม่เกี่ยว เอาตัวนางออกไป” แม่ทัพหยางสั่งให้ทหารมาจับตัวอันดาไว้

แต่ว่าไม่เคยมีใครรู้ว่าอันดามีวิทยายุทธ นางไม่ยอมให้พวกเขาจับ ซ้ำยังไปหักไม้โบยที่ใหญ่มากด้วยการใช้เท้าฟาดแค่ครั้งเดียว

“หยุด!…ข้าจะไม่ขวางท่าน ปืนที่เสียหายมีสามร้อยกระบอกก็จริง แต่มันเป็นปืนที่ใช้งานแล้วมีค่าความเสื่อมข้าคิดราคาเป็นหนึ่งในสามดังนั้นจากสามร้อยเหลือ สองร้อย

มีคนรับผิดชอบร่วมที่โดนไปแล้วคือหยวนอิงห้าสิบไม้ นายกองว่านห้าสิบรวมเป็นหนึ่งร้อย หักออกจากสองร้อยเหลือหนึ่งร้อย มีใครจะร่วมรับผิดชอบด้วยหรือไม่” อันดาถามคนที่เหลือ

“ข้าขอรับ” พลทหารคนหนึ่งยกมือขึ้น

“ทำไมเจ้าต้องรับผิดชอบ” แม่ทัพหยางถาม

“เพราะข้าน้อยเห็นอาฝูที่คืนปืนโดยที่ไม่ได้เอากระสุนออก แต่คิดว่าท่านนายกองจะเห็น แต่เขาถูกเบี่ยงเบนความสนใจไป แต่ข้าก็ไม่ได้เตือนเขารอรับ” พลทหารซู

“ข้าด้วยขอรับ ข้าเองก็เห็นว่าท่านนายกองถูกเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ไม่ได้เอะใจ ข้าเองก็สมควรรับผิดชอบด้วย” พลทหารจ้านก็ยอมรับ

หลังจากสองคนนี้ก็มีอีกหลายคนที่ยกมือร่วมรับผิดชอบด้วย การจะให้ท่านแม่ทัพที่ดีกับพวกเขามาตลอดต้องถูกลงโทษเพราะความมักง่ายของพวกเขานั้นไม่ถูกต้อง

ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าคนร่วมรับผิดมีเกินร้อยคนไม่รู้จะตัดสินอย่างไรดี

“ถ้าอย่างนั้น ข้าในฐานะผู้เสียหายมากที่สุดขอเรียกข้าทำขวัญ ให้โบยพวกเจ้าคนละที ส่วนค่าเสียหายของไม้โบยที่ถูกข้าเตะหัก ข้าจะเอาปืนมาชดเชยตามจำนวนที่พวกเจ้าโดนโบย” อันดาพูดจบก็เดินออกจากลานลงทัณฑ์ ก็เขาบอกเองนี่ว่าเธอไม่เกี่ยว คอยดูนะจะไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อย

ตอนนี้เหมือนคนที่ถูกลงโทษคือคืนที่่มีหน้าที่โบยเพราะคนที่ยอมให้เขาโบยมีเข้าแถวมาเรื่อยๆ โดยมีสิบสี่คอยยืนนับการโบยเพื่อส่งจำนวนให้อันดา

______________________________
อันดาอาละวาดแล้วจ้า