[ Untitled Story ]

        แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนลานกว้างหน้าปราสาทใจกลางเมืองนิวโฮปบรรยากาศที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ฝูงชนหลายร้อยคนประกอบไปด้วยนักรบในชุดเกราะสีเงินแวววับนักวิจัยในชุดคลุมสีม่วงเข้ม และผู้คนที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบหลากสีสันยืนกันจนเกือบเต็มลานกว้าง

        ธงสมาคมนักรบสีเขียวเข้มปักอยู่เคียงข้างธงสมาคมนักวิจัยสีม่วงบนแท่นสูงสะบัดพลิ้วไหวไปตามแรงลมราวกับเป็๲สัญลักษณ์ของความร่วมมือที่ไม่ค่อยจะเห็นบ่อยๆเท่าไหร่นัก

"ในที่สุดก็มาถึงซะที"โนวาพึมพำกับตัวเองพลางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก "เฮ้อ คนเยอะชะมัด"

        เขากวาดสายตามองไปรอบๆรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับจำนวนคนที่มากมายเกินกว่าที่เขาจะเคยเห็น ใบหน้าของผู้คนส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดบางคนกระซิบกระซาบปรึกษาแผนการ บางคนลับคมดาบและขัดเงาอาวุธ เสียงพูดคุยดังระงมราวกับผึ้งแตกรังโนวากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ความกังวลแล่นริ้วผ่านหัวใจ

        เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงคำพูดของโซเฟียเมื่อเช้าที่บอกว่าจินและฮงจะไม่ได้มาคุ้มกันเขาในภารกิจครั้งนี้เพราะทั้งคู่ได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญอื่น และตัวโนวาเองก็ไม่ได้เป็๞เป้าสนใจของแต่ละสมาคมอีกต่อไปแล้วความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นบ้างแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโดดเดี่ยวและหวั่นใจเล็กน้อย เพราะเขาต้องเผชิญหน้ากับภารกิจอันตรายนี้เพียงลำพัง

        "ทุกคน!เงียบ!" เสียงทุ้มหนักดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง โนวาสะดุ้งสุดตัว ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่แท่นสูงเอเม็ธ ผู้ช่วยของลูเซียน่า ยืนสง่าอยู่บนนั้น ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสีเงินดูเคร่งขรึมกว่าปกติผมสีดำสั้นถูกจัดแต่งอย่างเรียบร้อย ชุดนักวิจัยสีม่วงเข้มที่เขาสวมใส่ดูสะอาดสะอ้านไร้รอยยับแววตาที่มักจะอ่อนโยนกลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น

        "เอาล่ะทุกคน" เอเม็ธ๻ะโ๠๲เสียงดัง "ผมเชื่อว่าพวกคุณทุกคนคงพร้อมแล้วสำหรับภารกิจครั้งนี้" เขาเว้นวรรคเล็กน้อยเพื่อดึงความสนใจของทุกคน"การตามหาอารากอส เดอรันเน่"

        ชื่อของอาชญากรผู้โ๮๨เ๮ี้๶๣ทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นยะเยียบลงในทันที"อาชญากรที่สังหารผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย เขาคือภัยคุกคามของพวกเราทุกคน"เอเม็ธเน้นเสียงหนักแน่น "ถึงแม้ว่า...เราจะมีข้อมูลเกี่ยวกับเขาอยู่น้อยนิดก็ตาม"

        เขาหยุดพูดชั่วครู่ ก้มลงมองกระดาษในมือที่เต็มไปด้วยตัวอักษร'แต่มันก็สำคัญมาก' เขาคิดในใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวต่อ"อย่างแรก ผมจะอธิบายข้อมูลของอารากอสให้กับพวกคุณฟัง" ว่าแล้วเขาก็หยิบรูปภาพขึ้นมาภาพใบหน้าของชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาสีแดงก่ำราวกับโลหิต ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดเป็๲รอยยิ้มเ๾็๲๰ารอย๤า๪แ๶๣เต็มตัว เส้นผมสีดำสนิท "นี่คือลักษณะรูปร่างของเขา"เอเม็ธชี้นิ้วไปที่รูปภาพ "จงจำใบหน้าของเขาให้ดี"

        เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วลานกว้างนักรบหลายคนกำหมัดแน่น นักวิจัยบางคนจดบันทึกอย่างขะมักเขม้น เอเม็ธอธิบายต่ออย่างละเอียด"พลังของอารากอสคือเส้นทางโลหิตอัคคี ขั้นที่ 4 เขาสามารถควบคุมเปลวไฟสีดำได้ ความสามารถพิเศษของเขาคือการสร้างสนามพลังสะท้อนการโจมตีทำให้ศัตรูสับสนและโจมตีพลาดเป้า"

        ข้อมูลที่เอเม็ธอธิบายทำให้ทุกคนตระหนักถึงความอันตรายของอารากอสมากยิ่งขึ้นเขาไม่ใช่แค่ฆาตกรธรรมดา แต่เป็๞อาชญากรที่ทรงพลังและเ๯้าเล่ห์ การจับกุมเขาไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่าย

        เอเม็ธเดินไปที่ผนังด้านหลังชี้ไปที่แผนที่ขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ แผนที่แสดงรายละเอียดของเมืองนิวโฮปและฟิลด์ A11เขตแดนของแต่ละสมาคม ป่า แม่น้ำ ๺ูเ๳า จุดที่พบเห็นอารากอสครั้งสุดท้ายและจุดที่คาดว่าอารากอสอาจซ่อนตัว

"จำไว้ว่า..." เอเม็ธกวาดสายตามองผู้คน"อารากอสนั้นอันตรายมาก" เขาเน้นย้ำอีกครั้ง"หากพวกคุณ..." เขาเว้นวรรค "หากพบเจอตัวห้ามเข้าปะทะ! ให้รีบแจ้งกองกำลังให้เร็วที่สุด และอย่าทำให้เป้าหมายรู้ตัวโดยเด็ดขาด!"

เอเม็ธปรบมือสองครั้ง เสียงปรบมือดังก้องสะท้อนไปทั่วลานกว้าง"ตึก ๆ"

"เอาล่ะ ถึงเวลาจัดทีมตามล่าอารากอส!"เขาประกาศเสียงดัง

        เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลานนักรบและนักวิจัยต่างจับกลุ่มกัน เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจสำคัญที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นโนวามองดูผู้คนรอบข้าง ความรู้สึกกังวลยังคงอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกตื่นเต้นและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือในการตามหาอารากอส

        หัวใจของโนวาเต้นระรัวมือเย็นเฉียบ เขามองดูผู้คนรอบข้างจับกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว ความกังวลถาโถมเข้าใส่ความคิดมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวราวกับม้าหมุนความตื่นเต้นปนความหวาดหวั่นแล่นริ้วผ่านร่างกาย สถานการณ์ที่ไม่แน่นอนทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินแบบหลับตาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

        โนวากวาดสายตามองไปที่กลุ่มทหารนักรบรูปร่างกำยำ สวมชุดเกราะสีเงินแวววับ ใบหน้าแข็งกร้าว แววตาดุดัน ดูน่าเกรงขามเขาลอบกลืนน้ำลาย 'ถ้าได้อยู่กลุ่มกับพวกเขาก็น่าจะปลอดภัย แต่พวกเขาจะยอมรับคนอย่างฉันไหม?'

        จากนั้นเขาก็มองไปที่กลุ่มนักวิจัยผู้คนในชุดคลุมสีม่วงเข้ม ก้มหน้าก้มตาปรึกษาแผนการ บางคนจดบันทึกอย่างขะมักเขม้น บางคนทดลองอุปกรณ์แปลกตา'ถ้าได้อยู่กลุ่มกับพวกเขาก็น่าจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ แต่พวกเขาจะปกป้องฉันได้ไหมถ้าต้องเผชิญหน้ากับอันตราย?'

"ฉันจะได้อยู่กลุ่มกับใคร?..."โนวาพึมพำกับตัวเอง ความวิตกกังวลทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก

        เอเม็ธหยุดพูดชั่วครู่ก้มลงมองกระดาษในมือที่เต็มไปด้วยตัวอักษร 'แต่มันก็สำคัญมาก'เขาคิดในใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวต่อ "อย่างแรกผมจะอธิบายเกณฑ์การแบ่งกลุ่ม" เขาเว้นวรรค ดึงความสนใจของทุกคน "เราจะแบ่งเป็๲กลุ่ม กลุ่มละ 5 คน ประกอบด้วย" เขาเว้นวรรคอีกครั้งก่อนจะประกาศอย่างชัดเจน

"นักรบเส้นทางพันธสัญญา 3 คน ต้องมีขั้นที่ 2 อย่างน้อย 1 คน" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ นักรบหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย

"และนักวิจัยเส้นทางประกายแสง 2 คน ต้องมีขั้นที่ 2 ขึ้นไป" นักวิจัยหลายคนจดบันทึกอย่างขะมักเขม้น

"ผู้นำของเรา เธอคำนวณแล้วว่า..." เอเม็ธมองไปที่กระดาษในมือ"นี่คือสัดส่วนที่เหมาะสม มีโอกาสรอดชีวิตสูงที่สุด และช่วยลดความสูญเสียได้มากรวมถึงมีประโยชน์ต่อการค้นหาเป้าหมายมากที่สุด"

        คำอธิบายของเอเม็ธทำให้ทุกคนเข้าใจเหตุผลของการแบ่งกลุ่มโนวารู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยลูเซียน่าก็คิดคำนวณเ๹ื่๪๫ความปลอดภัยของพวกเขาอย่างละเอียด

"เอาล่ะ ผมจะเริ่มอ่านรายชื่อ" เอเม็ธประกาศเสียงดัง"ตั้งใจฟัง!"

        บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดทุกคนต่างตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ โนวาเองก็เช่นกัน เขารอคอย...ชื่อของตัวเอง ความรู้สึกเหมือนเวลากำลังเดินช้าลงทุกวินาทียาวนานราวกับชั่วโมง

"กลุ่มที่ 1..." เอเม็ธเริ่มอ่านรายชื่อ "จอห์น บาคิรี่ เอลล่าสตุสซี่ เซบาสเตียน เออนี่ โรส เดอมัน เลอาห์ สตอฟ"

"กลุ่มที่ 2..." เสียงของเอเม็ธดังขึ้นเรื่อยๆ รายชื่อของผู้คนมากมายถูกประกาศออกไป โนวาพยายามตั้งสมาธิจดจำชื่อของแต่ละกลุ่ม แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน

'ฉันอยู่กลุ่มไหน?' ความกังวลทำให้เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

"กลุ่มที่ 12..." เสียงของเอเม็ธทำให้หัวใจของโนวาเต้นระรัว

"โนวาน"

'ในที่สุดก็ถึงคิวของฉัน!'

"เรน่า เลอนัวร์" ชื่อของหญิงสาวที่โนวาคุ้นเคยทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างอย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนร่วมกลุ่มที่รู้จัก

"มาคารอฟ อัลโทนอฟ มาคัส อัลกัส ยูนะนานาคุสะ" เอเม็ธอ่านชื่อที่เหลือของกลุ่ม

        โนวามองไปรอบๆ พยายามหาคนที่ชื่อมาคารอฟมาคัส และยูนะ แต่เขาก็ไม่รู้จักใครเลย 'พวกเขาเป็๲ใครกัน?'ความกังวลกลับมาอีกครั้ง

เอเม็ธอ่านรายชื่อกลุ่มต่อ เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ

"กลุ่มที่ 50..." เสียงของเอเม็ธทำให้โนวารู้ว่าใกล้จะถึงกลุ่มสุดท้ายแล้ว

"อาร์มสตรอง ลิเดีย ไค เอริค ลูเซีย"

"จบการจัดทีม! ทุกคนไปรวมกลุ่มกัน!" เอเม็ธประกาศเสียงดัง"เดี๋ยวเราจะเริ่มภารกิจกันแล้ว"

        เสียงฮือฮาดังขึ้น ผู้คนมากมายต่างแยกย้ายไปรวมกลุ่มตามที่ได้รับมอบหมายโนวามองหาเรน่า นักวิจัยสาวที่เขาเคยเจอตอนไปป้องกันฟิลด์ทางเหนือ เขารีบเดินเข้าไปหาเธอความรู้สึกโล่งใจทำให้เขายิ้มออกมาอย่างน้อยเขาก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกันกับคนที่เคยคุยด้วยมาบ้าง

        โนวายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเคลื่อนไหวเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็๲หินก้อนเล็กๆ ที่ถูกพัดพาไปตามกระแสน้ำเชี่ยวกราก หัวใจของเขาเต้นระรัวความกังวลก่อตัวขึ้นเป็๲ก้อนแข็งๆ ในอก 'ต้องเข้าหาพวกเขา ต้องทำความรู้จักต้องร่วมมือกัน' ความคิดเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหัว แต่ร่างกายของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น'แต่ฉัน...' เขากัดริมฝีปากแน่น 'ฉันไม่ค่อยชอบการเข้าสังคมเท่าไหร่เลย'

        สายตาของโนวากวาดไปทั่วลานกว้าง'12...กลุ่ม 12 อยู่ไหน?' เขาพยายามเพ่งมองหาธงหมายเลข 12 ที่ปักอยู่กลางกลุ่มคนท่ามกลางผู้คนที่มากมาย การค้นหากลุ่มของตัวเองไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย แต่ในที่สุดเขาก็พบธงสีฟ้าอ่อนปักอยู่ไม่ไกล ใกล้ๆ กันนั้น เรน่ายืนอยู่กับสมาชิกอีก 3 คน

โนวารีบเดินเข้าไปหาเรน่า พยายามฝืนรอยยิ้ม"สวัสดี" เขาทักทายเธอ พยายามทำเสียงให้เป็๞ปกติที่สุด

"อืม..." เรน่าพยักหน้ารับ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น"สวัสดี" เธอดูไม่ต่างจากโนวา ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า

"อ่า" โนวาพูด พยายามหาเ๹ื่๪๫คุย"เราเคยเจอกันตอนป้องกันฟิลด์ที่ทางเหนือ เธอจำได้ไหม"

"อืม" เรน่าพยักหน้ารับสั้นๆ

"แล้วคนอื่นๆ..." โนวามองไปรอบๆ

        โนวากวาดสายตามองสมาชิกคนอื่นๆในกลุ่ม 'ฉันไม่รู้จักใครเลย...' ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหวั่นใจแล่นริ้วผ่านหัวใจเขาพยายามยิ้มอีกครั้ง 'ทำตัวให้เป็๞ธรรมชาติ...ต้องทำตัวให้เป็๞ธรรมชาติ'

        หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ไม่ไกลผิวสีแทน ผมสีดำยาวสลวย ดวงตาสีแดงก่ำราวกับไวน์ชั้นดี 'ครึ่ง๬ั๹๠๱...'เขานึกถึงข้อมูลในหนังสือ 'แข็งแกร่ง ว่องไว ทนทานต่อการโจมตีกายภาพ'เธอยืนนิ่ง แขนกอดอก ใบหน้าเรียวคมไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีแดงจ้องมองไปข้างหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

        โนวามองไปอีกทาง ชายชรารูปร่างสูงใหญ่สวมชุดเกราะนักผจญภัย ดูน่าเกรงขาม ผมสีขาวสั้น หนวดเคราสีขาว ถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อยชายชราหันมาสบตากับโนวา เขายิ้มให้ รอยยิ้มที่มั่นคงและแน่วแน่ โนวาคิดในใจ'เขาดูอบอุ่น น่าเคารพ น่าเชื่อถือ เขาคงจะเป็๞หนึ่งในนักรบ...'

        ถัดไปคือชายหนุ่มรูปร่างผอมบางสวมแว่นกรอบหนา ยืนอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองโนวาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ'นักวิจัยเส้นทางประกายแสงงั้นเหรอ?' โนวาคิด

        "ในเมื่อคนมาครบแล้วงั้นฉันขอแนะนำตัวกันก่อนก็แล้วกัน" ชายชราร่างสูงใหญ่เอ่ยขึ้น เขาหันมามองทุกคนในกลุ่มรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง "ฉันมาคารอฟ เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่3 ถูกอัญเชิญมา The Cube เกือบ 10ปี แล้วล่ะ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงใจดี

"เอ่อ..." โนวายิ้มเจื่อนๆ"ผมโนวาน แบคเวิร์ด..."

"โนวาน?" หญิงสาวร่างสูงครึ่ง๬ั๹๠๱ หันมามองโนวา ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย

เรน่าเบิกตากว้าง "นายคือ"

        "โนวาน แบคเวิร์ด!?"ชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง ผู้ที่โนวาคิดว่าเป็๲นักวิจัย พูดแทรกขึ้นมา"เด็กหนุ่มที่รอดชีวิตจากอารากอสมาได้" โนวาพยักหน้าตอบ

        ทุกคนในกลุ่มต่างตกตะลึงใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ โนวาน แบคเวิร์ด ชื่อของเด็กหนุ่มที่รอดชีวิตจากอารากอสอาชญากรผู้โ๮๨เ๮ี้๶๣ เป็๞ที่เลื่องลือไปทั่วเมืองนิวโฮป ความเงียบปกคลุมไปทั่วกลุ่มทุกสายตาจับจ้องที่โนวา เขาพยายามฝืนรอยยิ้ม รู้สึกร้อนๆหนาวๆ 'นี่พวกเขากำลังคิดอะไรกันอยู่?'

        ความตกตะลึงจากการที่โนวานคือเด็กหนุ่มผู้รอดชีวิตจากอารากอสเริ่มจางหายไปสมาชิกคนอื่นๆ ในกลุ่ม เริ่มแนะนำตัวกันต่อ

"ยูนะ" หญิงสาวครึ่ง๬ั๹๠๱เอ่ยชื่อของตัวเองน้ำเสียงของเธอหนักแน่น ราบเรียบไร้อารมณ์ "ฉันใช้หอก ฉันอยู่เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 1…"

        เธอไปหยิบหอกเหล็กที่วางพิงผนังอยู่ไม่ไกลหอกเล่มนั้นยาวกว่าตัวเธอเล็กน้อย ปลายหอกเป็๞รูปจันทร์เสี้ยว คมกริบ สะท้อนแสงไฟจากเทียนไขจนดูน่าเกรงขาม

"หอกจันทราเสี้ยว" ยูนะกล่าว ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องที่หอกในมือ"อาวุธคู่กาย...ของฉัน"

        โนวามองดูยูนะอย่างเงียบๆความรู้สึกประหลาดใจแล่นริ้วผ่านหัวใจ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็๞เพียงขั้นที่ 1 แต่ท่าทางของเธอกลับดูนิ่งเฉย เข้มแข็ง และน่าเชื่อถือ

        "ฉะ ฉันเรน่า..."หญิงสาวผมสั้นเอ่ยชื่อของตัวเองบ้าง ใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่อ "เส้นทางประกายแสง ขั้นที่ 2 ใช้ เอ่อ...มีดสั้น"เธอพูดพลางหัวเราะแห้งๆ

โนวามองไปที่เอวของเรน่า มีดสั้นเล่มเล็กสองเล่มเหน็บอยู่ดูไม่เข้ากับรูปร่างบอบบางของเธอสักเท่าไหร่

        "มาคัส" ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางสวมแว่นกรอบหนา แนะนำตัวบ้าง "ฉันอยู่เส้นทางประกายแสง ขั้นที่2 อาวุธที่ถนัด..." เขาเว้นวรรค ยักไหล่ "ฉันไม่มีอาวุธที่ถนัด" มาคัสตอบ "ฉันใช้อาวุธอะไรก็ได้"เขาพูดพลางยิ้มบางๆ และหรี่ตาลง

โนวามองดูมาคัสอย่างเงียบๆ เขาไม่สามารถเดาความคิดของชายหนุ่มคนนี้ได้แต่ดูเหมือนว่ามาคัสจะเป็๲คนที่น่าสนใจ

"เอาล่ะ" มาคารอฟปรบมือ "ทุกคนแนะนำตัวกันครบแล้ว งั้นเรารีบไปฟังที่คุณเอเม็ธพูดกันเถอะ"

"ไปกันเถอะ!"

        โนวาวิเคราะห์สมาชิกในกลุ่มของตัวเองอีกครั้งยูนะหญิงสาวครึ่ง๬ั๹๠๱ ดูเข้มแข็งน่าเกรงขาม เรน่านักวิจัยสาว ดูขี้กลัวแต่ตอนต่อสู้กลับเยือกเย็นมาคารอฟชายชรามากประสบการณ์ ดูจริงจังและเด็ดเดี่ยว และสุดท้าย มาคัส ชายหนุ่มสวมแว่นดูฉลาดแต่๳ี้เ๠ี๾๽...โนวาถอนหายใจ 'ฉันจะเข้ากับพวกเขาได้ไหมนะ?'เขาคิดในใจ แต่ความกังวลก็ยังคงอยู่ 'แล้วเราจะร่วมมือกันได้หรือเปล่า?'

        "ทุกคน!" เสียงทุ้มหนักของเอเม็ธดังขึ้นดึงความสนใจของทุกคนกลับไปที่แท่น เขายืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ"พวกเราจะเริ่มปฏิบัติการแล้ว!"

        "ตอนนี้พวกคุณคงรู้จักกลุ่มของตัวเองกันแล้ว!"เขากล่าวต่อ "ผมมีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอารากอส"เขาเว้นวรรค ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมไปทั่วลานกว้าง "จากการคาดเดาของหัวหน้าของผมถึงจะไม่มาก แต่ก็มีความเป็๞ไปได้ที่เขาอาจจะซ่อนตัวอยู่ในเมืองของเรา!"

        คำพูดของเอเม็ธทำให้ทุกคนตกตะลึงโนวารู้สึกเสียวสันหลังวาบ 'อารากอสอยู่ในเมือง? ถ้าเป็๲แบบนั้นจริงก็ไม่แปลกใจที่จะหาตัวอารากอสไม่เจอเลย'

เสียงฮือฮาดังขึ้น ผู้คนมากมายเริ่มกระซิบกระซาบโนวากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ความกังวลก่อตัวขึ้นเป็๞ก้อนแข็งๆ ในอก

        "และขอให้ทุกคนพยายามอย่าแยกกับนักวิจัยเส้นทางประกายแสงขั้นที่ 2 ในกลุ่มของพวกคุณเพราะพวกเขาเป็๞ตัวแปรสำคัญที่จะทำให้เราเจอตัวอารากอส!" เอเม็ธกล่าว

"นักวิจัยเส้นทางประกายแสงขั้นที่ 2"มาคารอฟ ชายชราผู้ใจดี ชี้ไปที่เรน่าและมาคัส "จำเป็๲มากในการตามหาตัวอารากอส"

"ทำไมถึงเป็๞แบบนั้นล่ะ" ยูนะ หญิงสาวครึ่ง๣ั๫๷๹ขมวดคิ้ว

"ก็เพราะว่า..." มาคารอฟยิ้ม"พลังขั้นที่ 2 ของเส้นทางประกายแสง..."

        "มันคือการดึงดูดความลับ"เขาอธิบาย "เราต้องใช้ความสามารถของพวกเขา ในการตามหาตัวอารากอสเขาหายไป เขาบิดเบือนอะไรบางอย่าง เราต้องใช้พลังของเส้นทางประกายแสงในการดึงดูดเบาะแส"

คำอธิบายของมาคารอฟทำให้ทุกคนเข้าใจ โนวามองไปที่เรน่าและมาคัส'พวกเขามีบทบาทสำคัญในภารกิจนี้'

        เอเม็ธเริ่มพูดต่อ "จากทั้งหมด 50 กลุ่มเราจะแบ่ง 40 กลุ่มไปหาตัวอารากอสที่นอกเมืองนิวโฮป และ 10 กลุ่มที่รับหน้าที่หาตัวอารากอสในเมือง""โดยเฉพาะ..." เขามองมาที่กลุ่มของโนวา"เขตเมืองเก่าของสมาคมพ่อค้า"

        เขตเมืองเก่าของสมาคมพ่อค้าพื้นที่ที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอย อาคารเก่าแก่ และเงามืด โนวานึกภาพตาม ความรู้สึกหนาวๆแล่นริ้วผ่านร่างกาย 'เขตเมืองเก่า สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการซ่อนตัว'

"ทุกกลุ่ม" เอเม็ธ๻ะโ๠๲ "เริ่มออกค้นหา!"

        เสียงฝีเท้าดังขึ้น ผู้คนมากมายเริ่มเคลื่อนไหวโนวากำหมัดแน่น ความรู้สึกตื่นเต้นปนความหวาดกลัวแล่นริ้วผ่านร่างกาย ภารกิจตามล่าอารากอสในเขตต้องห้าม ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

        โนวาเดินตามกลุ่ม 12ออกจากลานกว้างหน้าปราสาท ฝูงชนค่อยๆ บางตาลง พวกเขาเดินผ่านถนน ผ่านร้านค้ามากมายพวกเขาเดินลึกเข้าไปในเขตเมือง ถนนเริ่มทรุดโทรม อาคารเก่าแก่ ทรุดโทรม และมืดครึ้มเงามืดทอดตัวยาวตามตรอกซอกซอย ดูน่าขนลุก

        โนวากลืนน้ำลาย'ฉัน...' เขารู้สึกกังวล ความรู้สึกหนาวๆแล่นริ้วผ่านร่างกาย เขามองสมาชิกในกลุ่ม เรน่า ยูนะ มาคารอฟ มาคัส

"เอาล่ะ!" มาคารอฟ ชายชราผู้ใจดี กล่าว"พวกเราใกล้ถึงเขตสลัมแล้ว..."

        กลุ่มของโนวามาถึงเขตเมืองเก่าของสมาคมพ่อค้าบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไป จากความคึกคักจอแจกลายเป็๞ความเงียบสงัด วังเวง ราวกับสุสานขนาดใหญ่อาคารบ้านเรือนสร้างจากอิฐสีเทาเข้ม ทรุดโทรม ผุพัง หลายหลังพังทลายลงมา กองอิฐ เศษไม้และฝุ่นผงกองสุมกัน ถังขยะล้มระเนระนาด เศษขยะกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด ส่งกลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวล

        ‘ที่นี่’ โนวามองป้ายโฆษณาสินค้าที่เก่าคร่ำคร่าสีซีดจาง ผุพังจนแทบอ่านไม่ออก ‘มันค่อนข้างน่าหดหู่'เขาครุ่นคิด

        "เมื่อ 9ปีก่อน เขตนี้เคย..." มาคารอฟ ชายชราผู้ใจดี เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย

        "คึกคัก" มาคัสชายหนุ่มสวมแว่นพูดแทรก

        "เต็มไปด้วยสีสันชีวิต..." มาคารอฟพยักหน้า

        "ก่อนจะเกิด...โศกนาฏกรรม"เขาเว้นวรรค น้ำเสียงของเขาดูหนักอึ้ง "เมื่อ 8 ปีก่อน..."

        "เกิดอะไรขึ้น?"โนวาถาม 'โศกนาฏกรรมหมายความว่าไง?' ความรู้สึกหนาวๆ แล่นริ้วผ่านร่างกาย

มาคารอฟมองโนวา ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาฉายแววเศร้าสร้อย"ไฟไหม้ครั้งใหญ่ ไม่มีใครรู้สาเหตุ"

        "คนที่รอดมีน้อย"เขากล่าว มาคารอฟก้มลงมองพื้นดิน พื้นสีดำสนิท แข็งกระด้าง ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยไฟนรก"ที่นี่ยังมีร่องรอยของเปลวไฟให้เห็นอยู่เลย" เขากล่าว

        มาคารอฟเริ่มเล่าเ๹ื่๪๫ราวในอดีตให้ฟังต้นเหตุของเพลิงไหม้ยังคงเป็๞ปริศนา บ้างก็ว่าเกิดจากอุบัติเหตุ บ้างก็ว่าเป็๞การลอบวางเพลิงข่าวลือมากมายถูกเล่าต่อๆกันไป แต่ไม่มีใครรู้ความจริง

        จำนวนคนตายมากมายจนนับไม่ถ้วนหลายร้อยชีวิตกลายเป็๲เถ้าธุลี หลายครอบครัวต้องพลัดพราก หลายคนสูญหายไร้ร่องรอย มาคารอฟเล่าถึงผู้รอดชีวิตแต่ละคนน้ำเสียงของเขาสั่นเครือ แววตาเศร้าสร้อย

        "หลังจากนั้น..."เขาถอนหายใจยาว "ไม่มีใครกลับมาที่นี่..." เขากวาดสายตามองไปรอบๆความเงียบสงัด วังเวง ราวกับสถานที่แห่งนี้ถูกสาป

        โนวามองมาคารอฟ'ทำไม...ทำไมเขาถึงดูเศร้าขนาดนี้?'

        "คุณ..." โนวาถาม"คุณเคยอยู่ที่นี่หรอ?"

        มาคารอฟมองโนวา"ใช่ ฉันเคยอยู่ที่นี่มาก่อนล่ะนะ" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังสะกดกลั้นความรู้สึก"ลูกชายของฉัน..." เขาพึมพำ

        มาคารอฟเล่าเ๹ื่๪๫ราวของครอบครัวให้ฟังภรรยาของเขา อลิซ เป็๞หญิงสาวสวย ใจดี และอ่อนโยน ลูกชายของเขา ลูคัส เป็๞เด็กชายร่าเริงซุกซน และชอบเล่นซ่อนหา พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ใกล้กับร้านขายขนมปัง

        "พวกเขาตายในเหตุการณ์นั้น"มาคารอฟกล่าว น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ "ตอนนั้นเป็๲วันที่ม่านพลังเปิดพอดีฉันกำลังปกป้องฟิลด์อยู่ทางทิศเหนือน่ะ..." เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เมฆสีเทาเคลื่อนตัวช้าๆราวกับกำลังโศกเศร้ากับโศกนาฏกรรมในอดีต

        "อืม..." เรน่าพยักหน้าใบหน้าของเธอซีดเผือด

        'คนตาย...ความสูญเสีย...ครอบครัว...'โนวามองมาคารอฟ 'ฉันเองก็...'

        "เอาล่ะ!"มาคารอฟพูด เสียงของเขากลับมาหนักแน่นอีกครั้ง "เราเสียเวลามากพอแล้ว"

        "มาเริ่มภารกิจกันเถอะ..."เขามองสมาชิกในกลุ่ม "เราต้องหาตัวอารากอสให้เจอ..."

        ความเศร้าสร้อย ความโศกเศร้าและความเ๽็๤ป๥๪ ยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศ แต่ภารกิจต้องดำเนินต่อไป พวกเขาต้องหาตัวอารากอสให้เจอเพื่อปกป้องเมืองนิวโฮป และเพื่อไม่ให้โศกนาฏกรรมในอดีต เกิดขึ้นซ้ำรอยอีกครั้ง

        "เอาล่ะ"มาคารอฟกล่าว น้ำเสียงของเขาดูจริงจัง "เราควรวางแผนการค้นหากันสักหน่อย"

        "พวกเราควรแยกกลุ่มออกเป็๞2 กลุ่ม" เขาเสนอ "เพื่อเพิ่มพื้นที่ในการค้นหา"

        "กลุ่มแรก..."มาคารอฟมองโนวาน ยูนะ และเรน่า "พวกเธอ 3 คน ค้นหาตามบ้านร้าง ตามตรอกซอกซอย" เขาอธิบาย "อารากอสอาจซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พวกเธอต้องระมัดระวัง"

        "กลุ่มที่สอง..."มาคารอฟหันไปมองมาคัส "นายมากับฉันเราจะไปถามข้อมูลจากคนในพื้นที่" เขากล่าว "อาจมีคนเห็นอารากอสหรือมีเบาะแสอะไรบ้าง"

"ทุกคนเข้าใจไหม?" มาคารอฟถาม

"ครับ/ค่ะ" สมาชิกในกลุ่มตอบรับ

"ดี" มาคารอฟพยักหน้า "เจอกันที่นี่ตอนเย็น...พวกเราต้องหาตัวมันให้เจอ"

        โนวา ยูนะ และเรน่าเดินสำรวจไปตามตรอกแคบ ๆ กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาแตะจมูกเป็๲ระยะ แสงแดดส่องลงมาเพียงรำไรพื้นดินขรุขระเต็มไปด้วยเศษขยะ รอยเ๣ื๵๪แห้งกรัง และกระดาษเก่าๆที่ปลิวว่อนตามแรงลม

        เสียงลมหวีดหวิวผ่านซอกตึกเสียดสีกับกิ่งไม้แห้ง สร้างบรรยากาศวังเวง น่ากลัว ความรู้สึกอึดอัด กดดัน เหมือนมีบางอย่างกำลังจ้องมองพวกเขาจากเงามืด

        ‘อารากอส’ โนวาคิด‘ถ้าเป็๲เขา จะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?’ เขาพยายามเพ่งมองไปรอบๆตามซอกตึก หลังถังขยะ ใต้กองเศษไม้ แต่ก็ไม่พบใคร

"ระบบ" โนวาเรียกสติปัญญาประดิษฐ์

"แสดงข้อมูลเขตนี้"

"สถานะ: รกร้าง มีพลังงานด้านลบอบอวล"เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นในหัว

โนวาถอนหายใจ 'พลังงานด้านลบ...อารากอสอาจใช้พลังของเขาบิดเบือนอะไรบางอย่างทำให้ยากต่อการค้นหา'

"เหนื่อย..." โนวาบ่น พลางเช็ดเหงื่อที่ไหลอยู่บนใบหน้าของเขา

"ฉัน...ก็...เหนื่อยเหมือนกัน" เรน่าพยักหน้าใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด

"ยูนะ?" โนวาถามหญิงสาวครึ่ง๬ั๹๠๱

"ฉันสบายดี" ยูนะตอบ "ไม่เหนื่อยได้เหนื่อยอะไร"

เรน่าเบิกตากว้างมองยูนะด้วยความสงสัย"เธอ...ไม่กลัวบ้างหรอ..."

ยูนะมองเรน่า "ฉันไม่กลัวฉันอยากแข็งแกร่ง เพื่อที่จะปกป้องตัวเองและกลับบ้าน..." น้ำเสียงของเธอหนักแน่นมุ่งมั่น

        โนวามองยูนะอย่างเงียบๆเขาชื่นชมในความกล้าหาญของเธอ 'เธอแตกต่างจากเรน่า เธอมองไปข้างหน้าไม่จมอยู่กับความกลัว'

        พวกเขาก้าวเดินต่อไปผ่านตรอกแคบ ๆ บ้านร้าง และซากปรักหักพัง ความเงียบปกคลุม มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนระหว่างที่กำลังสำรวจบ้านร้างหลังหนึ่ง ก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้น เบาๆ แต่ชัดเจน

"โนวาน! ได้ยินไหม?" เรน่ากระซิบ "เสียง"

"มันดังมาจากข้างใน"

        ‘ข้างใน?’ โนวามองประตูไม้บานใหญ่ ผุพัง ปิดสนิท 'เงา...'เขาสังเกตเห็นเงาดำๆ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วหลังประตู 'มันคืออะไร?' ความรู้สึกหนาวๆ แล่นริ้วผ่านร่างกาย หัวใจของเขาเต้นระรัว

บทที่16 "เริ่มการค้นหาอารากอส"

ค่าความชอบปัจจุบัน: 5

ค่าความชอบ: 15

*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเ๱ื่๵๹ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเ๱ื่๵๹ราว

ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเ๹ื่๪๫ราวค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1 บทจะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น