"ทำไมวันนี้กลับมาเร็วนักเ้าคะท่านพี่"
ฮูหยินลั่วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสามีและลูกสาวหอบของพะรุงพะรังกลับมา
วันนี้โชคดีนัก ไปไม่กี่ชั่วยามก็ได้ของเต็มตะกร้าแล้ว "เ้ามาดูสิเฟิ่งเออร์ว่าพี่กับลูกได้อะไรมาบ้าง "
เขาวางตะกร้าที่มีเห็ด ส้มเขียวกวานและหน่อไม้ลงให้ฮูหยินได้ดู
ฮูหยินเบิกตาโพรงเมื่อเห็นเห็ดหลินจือแดงในตะกร้าและของสองสิ่งที่อยู่ในนั้น
"โห ท่านพี่ครอบครัวเราช่างโชคดียิ่งนัก"
นางเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในตะกร้าใบนั้น
"เ้านำเห็ดเหล่านี้ไปทำความสะอาด แล้วแบ่งมาให้พี่กับลูกครึ่งนึงก่อน พี่จะได้นำไปขายในตัวเมืองส่วนส้มกับหน่อไม้เราเก็บเอาไว้ทานกัน"
ลั่วหลันยืนมองมาที่ส้มในตะกร้าพรางเอามือลูบท้อง ลั่วซวงสังเกตุเห็นดังนั้น จึงหยึบส้มขึ้นมาปลอกแล้วยื่นให้น้องชาย
" อะนี่ เ้าลองกินดู ท่านแม่ก็ลองกินดูนะเ้าคะ"
"ซวงเออร์เ้าไปเตรียมตัวเถิดเราจะเข้าเมืองวันนี้เลย" เขาบอกลูกสาวให้เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อฮูหยินแบ่งของเสร็จพวกเขาจะได้เดินทางกันเลย
"ท่านพ่อจะเข้าเมือหรือขอรับ" ลั่วหลันตาลุกวาวเมื่อได้ยินท่านพ่อจะเข้าเมือง เขา้าที่จะไปเที่ยวเล่นในเมืองเหมือนกัน
"ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่"เขาไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าจึงรีบเอ่ยขอกับท่านพ่อทันที
ลั่วซูหวินมองลูกชายด้วยความเห็นใจ ด้วยความที่เห็นลูกชายยังเล็กนักอีกอย่างเขาไปธุระจึงไม่สดวกนักที่จะพาลูกชายติดสอยห้อยตามไปด้วย
"วันนี้พ่อกับพี่ของเ้าจะไปธุระ ไว้คราวหน้าพ่อจะพาแม่และเ้าไปด้วยกันทั้งหมดเลยดีหรือไม่"
" จริงนะขอรับ" ลั่วหลันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ
" แน่นอนอยู่แล้ว "
เขาเอ่ยรับปากลูกเพื่อไม่ให้เกิดความเสียใจ ก่อนจะเดินไปเช่ารถม้าเพื่อไปขายเห็ดหลินจือแดง ระหว่างทางลั่วซวงไม่ปล่อยให้สมองว่างเฉยๆ นางวางแผนการใช้เงินไว้คร่าวๆ แล้ว อย่างแรกที่นางอยากจะทำก็คือเดินตลาด คว้านซื้อที่ดินที่ติดกับบ้านของนาง และนางจะสร้างบ้านใหม่ให้ทุกคนได้อยู่อย่างสุขสบาย
"ถึงแล้วซวงเออร์" เมื่อได้ยินเสียงท่านพ่อนางจึงหลุดออกจากความเพ้อฝันทันที
นางมองร้านตรงหน้าที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก เพราะเป็สาขาย่อยส่วนสาขาใหญ่นั้นแน่นอยว่าต้องอยูที่เมืองหลวง
ร้านยาเฟิ่งหวงนี้เป็ร้านยาอันดับหนึ่งในทวีปนี้เนื่องจากว่าเ้าของร้านบริหารงานเก่ง และต้องมีหมอประจำสาขาอย่างน้องสาขาละ3คน คนป่วยสามารถมาตรวจและซื้อยารักษาได้เลย ด้านขวาของร้านคล้ายๆ โรงหมอ อีกด้านนึงก็จะขายสมุนไพร ภายในร้านมีชั้นวางสมุนไพรแต่ละชนิด วางแยกกันอย่างเป็ระเบียบ
"คุณชายกับคุณหนูวันนี้้าซื้ออะไรหรือขอรับ"
เฒ่าแก่ร้านเดินเข้ามาถามอย่างนอบน้อม โดยที่เขาไม่ได้ดูคนที่การแต่งตัวเลยแม้แต่น้อย ร้านเฟิ่งหวงไม่แบ่งชนชั้นบรรดรศักดิ์ ไม่ว่าเ้าจะแต่งตัวแบบใด ขอแค่มีเงินจ่าย สามารถเลือกซื้อสมุนไพรได้เลย
แต่ถ้าจะมาก่อกวนบอกไว้ก่อนเลยว่าชีวิตจบไม่สวยแน่นอน เพราะคุณชายเ้าของร้านแห่งนี้เป็เพื่อนซี้กับท่านแม่ทัพ เขามีนามว่า เฟิ่งอวี่โจว เื้ัของเขานั้นแข็งแกร่งเพียงใดไม่ต้องเอ่ยถึง
"วันนี้พวกเราไม่ได้จะมาซื้อเ้าค่ะ แต่มีสมุนไพรเล็กๆ น้อยๆ ที่อยากนำมาขาย
เมื่อพูดจบนางจึงยกของในตะกร้าให้เฒ่าแก่ร้านได้ดู
เฒ่าแก่ร้านถึงกับตาโต พูดติดๆ ขัดๆ นี่ๆ นี่มันเห็ดหลินจือแดง นิ เ้ารอสักครู่เห็ดนี้ราคาสูงนักข้าจะเข้าไปเรียนคุณชายให้มาประเมินราคาให้เดี่ยวนี้
เฒ่าแก่ร้านเข้าไปได้ไม่นานนักก็เดินตามหลังคุณชายท่านนึงออกมา นางมองดูลักษณะการแต่งตัวและรัศมีที่แปล่งออกมา คุณชายท่านนี้คงจะเป็เ้าของร้านแน่นอน
"ลั่วซวงคาระวะคุณชายเ้าค่ะ"
"ลั่วซูหวินคาระวะคุณชายขอรับ"
ทั้งสองคนกล่าวขึ้นพร้อมกัน
"ไม่ต้องมากพิธีเชิญนั่งเถิด" เขามองสำรวจ2พ่อลูกที่อยู่ตรงหน้าอย่าไม่เกรงใจ นางเป็ดรุณีน้อยที่งามล้มเมืองคนนึงเลยทีเดียว น่าจะมีความรู้ด้านสมุนไพรพอตัวอยู่เนื่องจากว่าเห็ดชนิดนี้มีหลากหลายรูปแบบและมีสีสันที่คล้ายกันถ้าไม่รู้จริงคงเก็บมาไม่ถูกเป็แน่ ในตอนนี้เห็ดนี้หายากและขาดแคลนยิ่งนัก แม่แต่ในเมืองหลวงยังมีเพียงแค่3ดอก
อยู่ที่จวนของเขาและจวนแม่ทัพ จวนละ1ดอก และอีกดอกนึงแน่นอนว่าต้องอยู่กับฮ้องเต้
หากข่าวที่เขามีเห็ดเป็ตะกร้า คงจะทำให้บรรดาผู้ที่มีอำนาจสั่นคลอนน่าดู เพราะสรรพคุณเห็ดนี้ดียิ่งนัก สามารถรักษาแผลขนาดใหญ่แม้จะเป็แผลที่มีเืไหลทั่วตัวก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ภายในวันเดียวบำรุงกำลังวังชาได้ดี
หากเป็สตรีจะบำรุงเืลม ช่วยชลอวัยและช่วยให้ร่างกายพร้อมสำหรับการมีบุตร
"ข้าให้ราคาที่2แสนตำลึง" เ้าพอใจหรือไม่
"ข้าพอใจเ้าค่ะ" นางหยิบตั๋วเงินขึ้นมาดูด้วยความตื่นตัน
นางคิดแค่ว่าคงจะได้เพียง5หมื่นตำลึงด้วยซ้ำ ราคาเกินคาด
"หากมีสมุนไพรอีกสามารถนำมาที่นี่ได้ข้าให้กำไรดีแน่นอน" เขารีบกล่าวบอกไว้
"่นี้คงยังไม่ได้ขึ้นเขาเ้าค่ะ คงอีกนานเลย กว่าจะโชคดีเหมือนวันนี้ไม่รู้จะต้องเข้าป่าลึกเพียงใด ถ้าเจอสมุนไพรดีๆ ข้าจะมาที่นี่อีกแน่นอนเ้าค่ะ" นางคงจะมาขายบ่อยๆไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัยเอา
เมื่อทั้งสองจากไป องค์รักสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น "ให้ข้าน้อยไปสืบดูหรือไม่ขอรับคุณชาย"
"ไม่ต้อง ข้าไม่้าให้ครอบครัวนางระแคะระคาย"
การที่นางสามารถหาสมุนไพรที่หายากมาได้นั้นคงมีความรู้ความสามารถพอตัว คบไว้เป็มิตรย่อมดี