ราชันย์ปีสาทโลหิต

"เ๽้าไปเจอที่ใด?!"

ลี่หลินถามขึ้นด้วยความสงสัยและตื่นเต้น

"ข้าก็จำไม่ค่อยได้แล้ว ช่างมันเถอะ"

"ข้าเห็นว่ามันน่าจะเข้ากันได้กับพลังของเ๽้า

ข้าจึงซื้อมันมา หรือว่าเ๯้าจะไม่ชอบงั้นรึ?"

หลานเยว่หันไปถามลี่หลิน

"ไม่ใช่เช่นนั้น มันเป็๞ดาบที่สวยงามมากๆ

แถมระดับของมันก็สูงมากจริงๆ ข้าจึงเกรงใจเล็กน้อย และมันไม่สมควรกับข้าเลย"

"เ๽้าอย่าได้คิดมาก ข้าให้เ๽้า เ๽้าก็แค่เอามันไปใช้แค่นั้นข้าก็สบายใจแล้ว ถ้าเ๽้าไม่ต้องการที่จะใช้เ๽้าก็แค่เก็บมันเอาไว้ก็พอ"

หัวใจของลี่หลินพลันเต้นแรงขึ้นมา

"เ๽้าเป็๲อะไร?! ทำไมอัตราการเต้นของหัวใจ

ของเ๯้าถึงได้เต้นแรงขนาดนี้?!"

หลานเยว่ถามขึ้นด้วยความกังวล

"เปล่าๆ! ข้าแค่เหนื่อยนิดหน่อย

ข้าต้องขอบคุณเ๽้าที่มอบดาบเล่มนี้ให้กับข้า"

"แต่ว่าดาบเล่มนี้มีชื่ออะไรงั้นรึ?"

พอหลานเยว่ได้ยินคำถามนี้ขึ้นมานั้น

'จริงด้วย! มันต้องมีชื่อด้วยสินะ

อืม.... งั้นเอาชื่อนี้ละกัน~'

"ดาบเยือกน้ำแข็ง"

"ดาบเยือกน้ำแข็ง?

สมแล้วที่เป็๲ดาบระดับสูง!"

ลี่หลินมองไปที่ดาบด้วยแววตาเปล่งประกาย

หลานเยว่ได้เห็นปฏิกิริยาของลี่หลินแล้วนั้น

เขาก็ได้เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ทันทีที่หลานเยว่เริ่มรู้ตัว

เขาจึงหุบยิ้มขึ้นมาทันที

'ข้าต้องอยู่ห่างเ๽้าจริงด้วยสินะ'

ในขณะที่ลี่หลินกำลังจ้องมองดาบอย่าง

ไม่ละสายตานั้น หลานเยว่ก็ได้ใช้พลัง'วาร์ป'

ต่อหน้าต่อตาลี่หลินทันที แต่เธอก็ไม่รู้สึกตัว

"ขอบคุ... เอ๊ะ!" ลี่หลิน

หลานเยว่ได้มาปรากฏที่ทางเดินที่ห้องนั่งเล่น

และเขาก็ได้เข้าไปฝึกใน'ห้วงเวลามิติ'

วันรุ่งขึ้น

หลานเยว่ได้'วาร์ป'กลับมาที่ห้องของเขา

แต่เขาก็ไม่ได้เห็นลี่หลินอยู่ในห้อง

เขาก็ได้เดินออกมาจากห้อง

"คุณหนู.. ท่านพ่อ ท่านแม่ คุณหนูหลานชิง

ต่างก็ตามหาตัวคุณหนูกันอยู่เ๯้าค่ะ~"

หลานเยว่ก็พยักหน้าให้ทีนึง

และเดินไปที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่หลานเยว่ได้เดินมาถึงนั้น

เขาก็ได้เห็นทั้ง พ่อ แม่ หลานชิง

และลี่หลินนั่งอยู่บนเก้าอี้กัน

"ศิษย์น้องมาแล้ว~ ท่านพ่อ ท่านแม่"

หลานชิงหันไปพูดกับพ่อและแม่

"หลานเยว่เ๯้าไปที่ใดมา?"

หลานเสวี่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นหลานเยว่

"ข้าไปฝึกมา"

หลานเยว่ตอบเรียบๆ

"ฮ่าๆ สมกับเป็๞เ๯้าจริงๆ~"

หลานจ้านพูดพร้อมกับหัวเราะ

"ท่านพี่ก็ก็เป็๲ซะแบบนี้~"

หลานเสวี่ยหันไปพูดกับหลานจ้าน

"เอาหน่า~ ลูกของเรามันขยันก็ดีแล้ว"

"มาๆลูก ลี่หลินมากล่าวลาพวกเรา~ ก่อนที่จะจากไปพวกเ๯้าคงจะร่ำลากันแล้วล่ะสิ?

งั้นลูกก็ไปส่งภรรยาของเ๽้าที่ตระกูลลี่ด้วย

ละกันนะ"

หลานจ้านหันไปพูดกับหลานเยว่

หลานเยว่ก็พยักหน้าเบาๆ

จากนั้นทั้งคู่ก็ได้เดินทางไปบ้านตระกูลลี่

เดินทางด้วยการนั่งรถม้ากัน

ในระหว่างทางนั้น

พวกเขาทั้งสองไม่ได้คุยกันเลย

ผ่านไปห้านาที

"ข้าต้องขอบคุณเ๯้าอีกครั้ง

ที่เ๽้าได้มอบของขวัญที่มันล้ำค่าอย่างนี้

ข้าจะใช้มันอย่างดี เ๯้าไม่ต้องเป็๞ห่วง"

หลานชิงพูดขึ้นแต่ก็ไม่ได้มองหน้าหลานเยว่

"งั้นก็ขอให้เ๯้าเดินทางปลอดภัย

เราทั้งสองอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยด้วยซ้ำ

ขอให้เ๯้าโชคดีในทางที่เ๯้านั้นได้เลือกละกัน"

ลี่หลินที่ได้ยินทุกคำพูดของหลานเยว่นั้น

ในใจก็รู้สึกปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก