" ไม่นานความจริงจะปรากฏ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น " อาสึกะกล่าว จนท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู นิ่วหน้า แล้วเดินจากไปด้วยความโกรธ เพื่อไปพบพ่อของเธอ ดยุค ฟาเรน
หลังจากท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู เดินจากไปแล้ว อาสึกะก้หันหน้ามาหาผมแล้วกล่าวว่า
" ริวจิ พรุ่งนี้ จอมปีศาจอามากัน จะนำทัพบุกโจมตีเมืองคิร่า การที่นายยังอยู่ในเมืองนี้ นับว่าไม่ปลอดภัยนะ "
" ผมจะสู้ร่วมกับอาสึกะ ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าได้อยู่กับคุณ " ผมตอบอย่างห้าวหาญ
" มันมีปีสาจหมอก ท่าทางประหลาดมาด้วยนะ " อาสึกะพูดด้วยความวิตก อยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งขัดขึ้นมา
" ถ้าเป็นปีศาจหมอก ละก็ ข้าจัดการเอง " ดาร์ค อีริคกล่าว
" คุณมีแผนรึ ดาร์คอีริค " ผมถาม
"มี และเป็นแผนที่จะทำให้ กองทัพปีศาจ ย่อยยับ และปราชัยในศึกครั้งนี้ ดีไม่ดี ตัวจอมปีศาจ อามากันเอง ก็จะตายพร้อมลูกน้อง" ดาร์ค อีริค กล่าว แล้วร่ายเวทย์ ออกมาเป็นจดหมายเวทย์ แล้วจดหมายเวทย์ฉบับ นั้นก็พุ่งไปยัง ทวีปปีศาจ ที่เป็นที่หมายของแผนการทั้งหมดของ ดาร์ค อีริค
******
อีกทางด้านหนึ่ง ลูกชายคนโตของ จอมปีศาจอามากัน กำลังร้องไห้ ที่แม่ของตน ถูกจอมปีศาจ อามากันผุ้เป็นพ่อทำร้าย ด้วยสาเหตุเพียงเพราะแม่ของเขาเป็น มนุษย์ จึงถูกเผ่าปีศาจ เหยียดหยาม
" อิโต้ ลูกแม่ เจ้ารีบไปจากที่นี่เถอะ ทิ้งแม่ไว้ แล้วรีบหนีไป " แม่ของอิโต้ ชื่อ ซาร่ากล่าว
อิโต้มองหน้าแม่แล้วสาบานว่า ชาตินี้จะต้องช่วยแม่ของตนให้ได้ ตั้งแต่เล็กๆแล้วที่เขากับแม่ ต้อง ถูก จอมปีศาจ อามากันทำร้าย และจู่ๆก็มีจดหมายเวทย์ ของดาร์ค อีริค พุ่งลงมาใส่มือ กิโต้ เนื้อหาในจดหมายมีอยู่ว่า
ถึง อิโต้ รัชทายาทอสูร
ทำไมเจ้าไม่ถือโอกาสนี้ช่วยแม่ของเจ้าในขณะที่ จอมปีศาจอามากัน ไม่อยู่ในปราสาทอสูร ข้าขอบอกว่าเวลานี้ล่ะ เหมาะจะก่อการ ถ้าเจ้าไม่ทำ แม่ของเจ้าจะตาย และตัวเจ้าเองก็จะโดนปลดออกจากตำแหน่ง รัชทายาทของจอมปีศาจด้วย ดังนั้นมีทางเดียวที่เจ้ากับแม่ของเจ้าจะอยู่รอด คือทำตามที่ข้าบอก ก่อการปฎิวัติซะ ขณะที่ยังมีโอกาส
รักและหวังดี ดาร์ค อีริค
เมื่อ อิโต้ รัชทายาทอสูร อ่านจบ จดหมายเวทย์ฉบับนั้นก็มลายหายไปในทันที อิโต้ ได้เรียกประชุมเหล่าบรรดาแม่ทัพนายกองและขุนพลปีศาจที่อยู่ข้างเขาทันที
และในคืนวันนั้นเอง อิโต้ ก็ได้ทำการยึดอำนาจจากจอมราชาปีศาจ อามากันผุ้เป็นพ่อในทันที เขาได้สังหาร เหล่าบรรดาเมียๆสาวสวยของพ่อ และน้องๆต่างมารดาจนหมด มันช่างเป็นค่ำคืนละเลงที่น่าสะอิดสะเอียนเสียนี่กระไร อิโต้ หัวเราะ ราว ปีศาจบ้าคลั่ง หน้าของเขาชโลมไปด้วยเลือดสีเขียวของปีศาจ และนี่คือการก่อการปฏิวัติของเขา ถ้าจอมปีศาจ อามากัน รุ้ว่า ลูกเมียของเขาตายหมดแล้ว คงจะโกรธจนอกแตกตาย ไม่นึกว่าแผนยั่วยุของ ดาร์ค อีริค จะสำเร็จ และเป็นไปได้สวยถึงเพียงนี้ แม้ดาร์ค อีริค จะไม่ได้คาดการณ์ว่า อิโต้ จะสังหาร เหล่าบรรดาเมียๆและลูกๆของ จอมปีศาจอามากันจนหมดก็ตาม
*****
เช้าวันต่อมา.....
ทางด้านจอมปีศาจอามากัน เขากำลังโจมตีเมือง คิร่า ราวกับจอมปีศาจกระหายเลือด เขาได้ใช้ให้ ปีศาจหมอก ที่ขโมยมาจาก ดาร์ค อีริค เป็นกองหน้าในศึกครั้งนี้
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
ประตูเมือง คิร่า แตกสลายภายในเวลาอันไม่นาน พวกปีศาจ ต่างพากันกู่ร้อง แล้วเอาเด็กชายหญิงรวมทั้งชาวบ้านที่จับได้ระหว่างทางเอามามัดกับตัวทำเป็นโล่มนุษย์ และเริ่มไต่กำแพงขึ้นมา และบางส่วนก็เข้าทางประตูไป
อีกทางด้านหนึ่ง....
ปีศาจหมอก กำลังกู่ร้องด้วยความดีใจที่เห็นความหายนะของพวกมนุษย์ โดยไม่รุ้เลยว่า ดาร์ค อีริค เจ้านายเก่าของมันได้มาลอยอยู่ข้างหลังมันแล้ว
" ว่าไง ปีศาจหมอกไม่เจอกันนานนะ " ดาร์คอีริคกล่าวด้วยเสียงดังกังวาน จนปีศาจรอบๆพากันตกใจในรัศมีพลังของมัน
" ดาร์ค อีริค แก..." ยังไม่ทันที่ปีศาจหมอกจะพูดจบมันก็ถูก ดาร์ค อีริคซัดกระเด็นไปชนกับกำแพงเมือง ดูเหมือนพลังเวทย์ของดาร์ค อีริค สามารถโจมตีทางกายภาพกับปีศาจหมอกได้ผล ปีศาจหมอก พยายามกระหืดกระหอบหนีดาร์ค อีริค แต่ทว่า...
มันไม่ได้ผลแม้แต่นิดเดียว ดาร์ค อีริค ยังคงลอยตัวตามปีศาจหมอกไปติดๆ
" นายท่าน ดาร์คอีริค ได้โปรด อภัยให้ข้าด้วย " ปีศาจหมอกกล่าวด้วยความนอบน้อม
" ตอนนี้เจ้าจำได้แล้วใช่ไหมว่าเจ้านายของเจ้าเป็นใคร "
" ข้าจำได้ "
"งั้นเรากลับกัน " ว่าแล้วดาร์ค อีริค ก็สะบัดผ้าคลุมออกมาทีนึง แล้วมิติของ ดาร์คอีริคก็เปิดออกมา ปีศาจหมอกค่อยๆคลานเข้าไปอย่างช้าๆ เพราะเกรงกลัว ดาร์คอีริค
" ทางฝั่งข้าจัดการเสร็จแล้วนะ หนุ่มน้อย ต่อไปก็ตาเจ้าแล้ว " ดาร์ค อีริคกล่าวแล้วสะบัดผ้าคลุมอีกครั้ง ก่อนจะกระโดด กลับไปยังมิติของตน
กลับมาทางด้านริวจิ....
เขากับอาสึกะ ได้ทำการต่อสู้อย่างห้าวหาญที่หน้าประตูเมือง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เวทย์ไฟหลายต่อบทถูกปล่อยออกมา จนพวกปีศาจพากันล่าถอย แต่ขระนั้นเองที่จอมปีศาจ อามากัน สะบัดผ้าคลุมเข้ามาในเมือง มันหัวเราะด้วยความสะใจที่ เห็นทหารมนุษย์นับร้อยกำลังล้มตาย และจ้องไปยัง ดยุคฟาเรนที่กำลังบัญชาการรบอยู่
" หึ หึ หัวหน้าของมนุษย์มาอยู่นี่เอง " จอมปีศาจอามากันกล่าว แล้วลอยตัวไปยังหน้าของ ดยุคฟาเรนที่กำลังต่อสู้อยู่อย่างทรหด
พลั่กกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกก
เสียงของ ดยุดฟาเรนดังไปทั่วทั้งสนามรบ เขาถูกจอมปีศาจอามากัน จับได้ง่ายๆราวเด็กน้อย และกำลังโดนบีบคออยู่ ในระหว่างชั่ววินาทีเป็นตายนั้นเอง ริวจิ ก็กระโดดเข้าไปกระแทกหลังของจอมปีศาจอามากัน จนดยุคฟาเรนดิ้นหลุดจากมือของจอมปีศาจอามากันมาได้ แม้จะยังไอและหายใจติดขัดอยู่บ้าง
" ขอบใจเจ้าที่มาช่วยข้านะ " ดยุคฟาเรน เจ้าเมืองคิร่ากล่าว และเหตุการณ์ที่ริวจิช่วยดยุคฟาเรน บิดาของท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู ก็อยู่ในสายตาของเธอ ที่แอบหลบอยู่ภายในหอคอยประสาท
'ข้าจะต้องแก้ข้อเข้าใจผิดของเลาห์คอน โปซาปุ กับผุ้กล้าริวจิเสียใหม่ ' ท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู จึงคิดจะสารภาพความจริงเพราะ ผุ้กล้า ริวจิเป็นคนดีกว่าที่เธอจะแกล้งเขาต่อไป เธอได้นั่งลงเขียนจดหมายแล้วผูกขานกพิราบให้บินไปยังเมือง ร็อคน่า เพื่อแจ้งความจริงข้อนี้ให้กับ เลาห์คอน โปซาปุ เพื่อแก้ข้อกล่าวหาของผู้กล้าริวจิ
แล้วในตอนที่ท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู ส่งนกพิราบนั้นเอง ทางด้านล่าง ริวจิกำลังเผชิญหน้ากับ จอมปีศาจอามากัน ที่ฆ่าพ่อแม่ของเขา ตามลำพัง
เคร้ง
ดาบเอ็กคาลิเบอร์ ปะทะกับดาบปีศาจของ จอมปีศาจอามากันเสียงดังก้องกังวาน เหล่าทหารมนุษย์ และ ปีศาจต่างหยุดจ้องดูการต่อสู้นี้
" ตายซะเถอะ แก จอมปีศาจอามากัน "
" แกนั่นแหละตาย ลูกชายของผู้กล้าโทคิ "
เสียงพลังเวทย์ของทั้งสองคน ดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน จนแผ่นดินสั่นไหว ซากของประตูเมืองไม่อาจทนอยู่ต่อไปได้ มันได้พังทลายตกลงมา และนั่นคือเสียงสัญญาณเริ่มการดวลอันทรหด
ริวจิ พลิกดาบของตัวเองด้วยความเร็วสูง ตอนนี้เขาอยู่ห่างจาก จอมปีศาจอามากันเพียงสามก้าวเท่านั้น และการปะทะกันนั้นก้เพียงชั่วอึดใจ เพียงสามลมหายใจเท่านั้น ไม่ช้าดาบเอ็กคาลิเบอร์ ก็ได้ดื่มเลือดจอมปีศาจอามากัน แลกกับการที่ริวจิ ถูกจอมปีศาจอามากัน ตุ๊ยท้องอย่างแรง จนทั้งสองกระเด็นแยกออกจากกัน
" ดาบดีนี่นา เจ้าลูกชายของผู้กล้าโทคิ " จอมปีศาจอามากันกล่าว
" ใช่แล้วและมันจะเป็นดาบที่จะปลิดชีวิตแกด้วย " ริวจิพุดอย่างไม่กลัวตายทำให้จอมปีศาจอามากัน โกรธมาก
" แกต้องชดใช้กับคำพูดของแก เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม"
จอมปีศาจ อามากัน มันได้ชาร์จ ลูกพลังดาร์คช็อตที่ผสานพลังโจมตีของมันทั้งหมดในคราวเดียวมันช่างเป็นลูกพลังที่มีความรุนแรงเป็นอย่างมาก และยิงออกไปใส่ผุ้กล้าริวจิ ตอนนั้นเองที่ อาสึกะ เข้ามาผลักริวจิให้กระเด็นออกไปจากรัศมีพลังโจมตีของเวทย์ดาร์คช็อตที่ผสมความอาฆาตของจอมปีศาจอามากันเอาไว้ โดยใช้ตัวเองเข้าแลก
ตูมมมมมมมมมมมม
เสียงดังก้องไปทั่วทั้งสนามรบ อาสึกะล้มลง หายใจรวยริน เลือดไหลทะลักออกมาเรื่อยๆต่อหน้าริวจิ ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอขาดวิ้น จนเผยให้เห็นหน้าอกขนาดใหญ่
" นี่เธอเป็นผุ้หญิงเหรอ อาสึกะ " ริวจิตะลึงและไม่อยากจะเชื่อว่าเขาได้ถุกผู้หญิงช่วยเอาไว้
" ไว้พบกันชาติหน้านะริวจิ ชั้นดีใจที่ได้พบเธอ " อาสึกะกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือก่อนจะสิ้นลมในอ้อมกอดของผุ้กล้า ริวจิ
" ไม่นะ อาสึกะ ไม่ " ผุ้กล้าริวจิร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจตาย ตอนนี้ในแววตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น จนอักขระต้องสาปในดาบเอ็กคาลิเบอร์ แสดงพลังออกมา
" ข้าจะฆ่าแก จอมปีศาจอามากัน " ผุ้กล้าริวจิกล่าว พร้อมสะบัดดาบเอ็กคาลิเบอร์ 1ครั้ง
ฉับ เฟร้ง
ช่างเป็นเสียงการโจมตีที่ทรงพลัง ตอนนี้พลังของผู้กล้าริวจิได้ตื่นขึ้นมาแล้ว ถึงแม้จะอยู่ได้แค่สามนาทีก็ตาม
' อะไรกันอยู่ๆ เจ้าลุกชายของผุ้กล้า โทคิ ก็เก่งขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ' จอมปีศาจอามากันมองการเคลื่อนไหวของ ผุ้กล้าริวจิ ไม่ทัน จนมันต้องเสียแขนข้างซ้ายไป เลือดสีเขียวไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
" แก... " จอมปีศาจอามากันสบถ แต่เขาก็สูญเสียพลังกับเวท ดาร์คช็อตเมื่อกี้ไปเป้นจำนวนมากแล้วทำให้เหนื่อยอ่อน จอมปีศาจอามากัน จึงได้ออกคำสั่งสุดท้ายออกมาให้กับกองทัพปีศาจที่กำลังยืนดูอยู่
" พวกเจ้าสกัด เจ้าลุกชายของผู้กล้าโทคิไว้ รอให้ข้าหายดีก่อนแล้วค่อยกลับมาคิดบัญชีใหม่ "
" ขอรับนายท่าน " เมื่อสิ้นเสียงสัญญาณพวกปีศาจก็กรูกันเข้ามาโจมตี ผุ้กล้าริวจิ เพื่อถ่วงเวลาให้จอมปีศาจอามากันหนีไป
3 ชั่วโมงต่อมา....
การต่อสู้ใกล้สิ้นสุด ริวจินอนจมกองเลือดอยู่ข้างหน้าประตูเมือง เขาหมดแรงที่จะไล่ตามจอมปีศาจอามากันไป แม้ว่าศึกครั้งนี้เขาจะฆ่าปีศาจไปมากมายแต่ทว่า จอมปีสาจอามากันก็หนีรอดไปได้
" เจอกันครั้งหน้า ข้าจะสังหารเจ้าจอมปีศาจอามากันให้ได้ " ผู้กล้าริวจิ สบถ โดยเขาไม่รุ้เลยว่า เขาจะไม่มีวันได้เจอหน้าจอมปีศาจอามากันอีกแล้ว เนื่องจาก...
3 วันต่อมา....
จอมปีศาจอามากันที่แขนซ้ายขาด ได้กลับไปถึงที่หน้าประตูเมืองอสูร และที่นั่นเอง มันต้องตกตะลึงกับศพของลูกเมียที่ถูกตรึงกางเขนไว้
" เจ้าอิโต้ ถ้าข้าเข้าเมืองได้ข้าจะฆ่าเจ้าสองแม่ลูกให้ตายด้วยความทรมาน " จอมปีศาจอามากันตะโกนก้อง แต่ไม่ทันไรเขาก็ถูกอิโต้ยิงธนูใส่ ด้วยศรเวทย์อสูร อาวุธหายากประจำตัวของจอมปีศาจอามากันเอง เข้าที่อกซ้าย ทะลุหัวใจ จอมปีศาจอามากันกุมหน้าอก แล้ววิ่งหนีไป เขามุ่งหน้าไปหาสหายสนิทที่อยู่เมืองใกล้ๆ แต่เนื่องจากเวลานั้นเป็นตอนกลางคืน ประตูเมืองปีศาจจึงปิด
เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาถึง ข่าวการตายของจอมปีศาจอามากัน ก็ดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองปีศาจ
จอมปีศาจอามากัน พ่ายแพ้และตายอยู่ที่หน้าประตู เมือง ซีโร่ ของเพื่อนของมันอย่าง จอมปีศาจ กัสก้าร์ และข่าวนี้ ก็ดังไปถึงเมืองคิร่า ด้วยเช่นกัน
****
ณ เมืองคิร่า เทพธิดาพยากรณ์ ได้มอบโลงศพน้ำแข็งให้ ผุ้กล้าริวจิใส่ศพของอาสึกะ เธอจะอยู่ในโลงนั้น และสวยงามตลอดไป ท่ามกลางสายตาของผุ้คนมากมายที่มาเป็นพยายครั้งนี้ เสียงโห่ร้องตะโกนของทหารกล้า ทำให้ ริวจิได้สติ
' คงต้องไปแล้วสินะ 'ผุ้กล้า ริวจิคิด
" เรื่องที่ อีวานเจลี เดอ ลูลู ลูกข้าโกหกไว้ ก็ได้คลี่คลายแล้วท่านผุ้กล้า บัดนี้ท่านสามารถ พำนักอยู่ที่อาณาจักร โปปุรอนได้ และทรัพย์สิน รวมถึงบ้านของท่านก็ได้กลับคืนมาแล้ว" ดยุคฟาเรนกล่าว
" ผมยังมีเรื่องต้องไปทำ ผมต้องหาไอเทมเทวะมาชุบชีวิต อาสึกะให้ได้แม้ว่าจะต้องยากลำบากซักเพียงไหนก็ตาม" ผู้กล้า ริวจิกล่าว
" งั้นขอให้ท่านโชคดีก็แล้วกัน ท่านผุ้กล้าริวจิ " ดยุคฟาเรนอวยพรส่งให้ผุ้กล้า ริวจิ
"ข้าได้ยินว่า ไอเทมเทวะนั้น อยู่ที่อาณาจักรมังกรฟ้าไครซิส "ท่านหญิง อีวานเจลี เดอ ลูลู กล่าว
" ใช่แล้ว และข้าก็จะออกเดินทางไปในครั้งนี้ เพื่อไปหาไอเทมเทวะ ที่อาณาจักรมังกรฟ้าไครซิส "
" ให้ข้าไปกับท่านด้วยได้ไหมท่านผุ้กล้า " ท่านหญิง อีวานเจลี เดอ ลูลู กล่าว
" ไม่ละ ข้ามีปาร์ตี้ครบแล้ว " ผุ้กล้าริวจิกล่าว ก่อนที่เขาจะได้รับมอบเงิน 1แสนเหรียญทองจาก ดยุคฟาเรน เป็นค่าเดินทาง
และแล้วการผจญภัยบทใหม่ของ ผู้กล้าริวจิ ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
2.76M
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)