เทพแห่งความตาย

ก็อกก-- ก็อกก-- ก็อกก--

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาแต่ก็ไม่มีการตอบรับ

ก็อกก-- ก็อกก-- ก็อก-- ก็อกก-- ก็อกก--

เสียงเคาะประตูเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

เอลิออสพลันลืมตาตื่นขึ้นมาแต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของเขานั้นก็คือเขาได้มานั่งอยู่บนเตียง?พร้อมกับองค์หญิงแอลลิสันที่กำลังนอนอยู่บนอ้อมอกของเขาอย่างสบายใจ

'ทำไปจนได้สินะ'

- อย่าได้เข้าใจผิดไปอีกล่ะ! -

เอลิออสกล่าวกับท่านผู้อ่านทั้งหลายอย่างไม่พอใจ

เปรี้ยงง--

'ยังมีมาอีกอย่างนั้นรึ?!'

เอลิออสลุกขึ้นยืนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียง
ฟ้าผ่าที่กำลังดังขึ้นอีกแล้วและเขาก็หันไปมอง
ร่างขององค์หญิงแอลลิสันที่นิ่งเงียบ

'นางคงจะหลับไปแล้ว'

เอลิออสจึงนั่งลงขึ้นมาิีกครั้ง แต่...

เปรี้ยงง-- เปรี้ยงง-- เปรี้ยงง-- เปรี้ยงง--

ร่างขององค์หญิงแอลลิสันพลันสั่นเทาขึ้นมาอีกครั้งแต่นางก็ยังคงหลับไหลอยู่

'คิดจะแกล้งกันหรือยังไง?!'

เอลิออสขบคิดด้วยความไม่พอใจ

เปรี้ยงง--

เสียงฟ้าผ่าเหมือนกำลังตอบความคิดของเขา
ทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยสายตาก็ยัง
จ้องมองไปยังแผ่นหลังของนางที่กำลังสั่น

เปรี้ยงง-- เปรี้ยงง-- เปรี้...

หลังจากที่เอลิออสได้ยินเสียงฟ้าผ่าอีกครั้งเขาก็รีบพุ่งตัวไปหาองค์หญิงแอลลิสันอย่างไม่รู้ตัวยิ่งได้เข้ามาใกล้ๆตัวของนางเอลิออสก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของนางชัดเจนยิ่งขึ้นทำให้เขาขึ้นไปนั่งลงบนเตียงเบาๆและโอบกอดตัวของนางที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวนางก็ไม่ปฏิเสธนางกอดตัวเขาแน่นด้วยความกลัวจนร่างของทั้งสองแนบชิดกันแทบจะสิงกันไปได้อยู่แล้วเพราะนางไม่ได้รู้สึกตัวทำให้นางกอดเขากลับนั้นเองด้วยความที่นางกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเอลิออสทำให้ตัวของนางเริ่หยุดสั่นขึ้นมาแล้วเขาก็เริ่มสบายใจขึ้นมาอีกครั้ง

แต่...

เปรี้ยงง--

ตัวของนางสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยแต่เอลิออสก็เอามือไปลูบหัวนางอย่างแผ่วเบาทำให้นางสงบได้อีกครั้ง

อืม... จะบอกว่าเป็นแบบนี้ทั้งคืนก็ไม่เกินเลย
แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอหลับไปตอนไหน?

ก็อกก-- ก็อกก-- ก็อกก--

"องค์หญิงแอลลิสันเพคะ!"

"องค์ชายเอลิออสอยู่ในนั้นหรือเปล่าเพคะ?!"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเรื่อยๆพร้อมกับเสียงของหัวหน้าองครักษ์ที่ดูร้อนอกร้อนใจ

เอลิออสที่พยายามจะลุกออกไปอย่างเบาๆเพื่อไม่ให้องค์หญิงแอลลิสันรู้สึกตัวขึ้นมา

เพราะ...

องค์หญิงแอลลิสันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับที่นางกำลังนอนโอบกอดเอลิออสอย่างสบายใจนั้น

กรี๊ดด--

"ท.ทำไมเจ้าถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้?!"

"เจ้าบอกข้าว่าเจ้าจะไม่ทำอะไรไม่ใช่หรือไง?!"

องค์หญิงแอลลิสันถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ

เพราะเหตุนี้แหละ...

"ใจเย็นก่อน ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าเลย"

เอลิออสชี้ไปที่มือของนางที่กำลังโอบกอดเขาอยู่ทำให้องค์หญิงแอลลิสันรีบผละตัวออกมาทันที

"จ.เจ้า!"

"องค์หญิง! องค์ชายอยู่ไหมเพคะ?!"

หัวหน้าองครักษ์กำลังตะโกนถามอย่างต่อเนื่อง

"ท่านหัวหน้าองครักษ์?"

องค์หญิงแอลลิสันพลันแปลกใจขึ้นมาเอลิออสนั้นรีบลุกขึ้นยืนและเดินไปเปิดประตูทันที

"อ.องค์ชายท่านอยู่ที่นี่จริงๆด้วย!"

หัวหน้าองครักษ์พลันดีใจขึ้นมาที่ได้พบเอลิออสสักทีเพราะเขาไปหาที่ห้องของเอลิออสและทั่วๆแล้วแต่ก็ไม่เจอเงาของเอลิออสเลยทำให้เขาตัดสินใจมาหาที่นี่และในที่สุดก็พบ

แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนมาเป็นเคร่งขรึมทันทีเอลิออสมองที่เขาด้วยความสงสัย

...

...

...

"มีอะไรอย่างนั้นรึ?"

เอลิออสที่กำลังรอฟังสิ่งที่หัวหน้าองครักษ์จะพูดออกมาแต่เขากลับเงียบไม่พูดอะไรซะงั้น?

หัวหน้าองครักษ์สูดหายใจเข้าออกหนึ่งครั้ง
ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา

"กระหม่อมมีข่าวไม่ค่อยดีจะมาบอกท่าน..เพคะ"

"เมื่อคืนนี้องค์รัชทายาทชาร์ลสและองค์หญิงเซลีนถูกลอบทำร้ายทำให้พวกเขาในตอนนี้จ..."

ในขณะที่หัวหน้าองครักษ์กำลังพูดอยู่เอลิออสมือของเอลิออสก็พลันออกไปจับไหล่ของ

เขา

"ท่านรู้ใช่ไหมว่าไม่ควรล้อเล่นกับข้า?"

"กระหม่อมเสียใจด้วยเพคะ..."

เอลิออสนิ่งค้างไปสักพักนึง

"องค์ช.. องค์ชาย องค์ชาย!"

เสียงของหัวหน้าองครักษ์ทำให้เขาได้สติคืนมา

"เป็นฝีมือใคร?"

เอลิออสถามด้วยเสียงนิ่งๆแต่บรรยากาศรอบตัวของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย

'เอ๊ะ! นี่มันอะไรกัน?!'

"กระหม่อมก็ไม่อาจทราบได้เพคะ"

หัวหน้าองครักษ์ที่กำลังตกใจอยู่กับตัวเอง

"เตรียมม้าให้ข้า"

เอลิออสพูดพร้อมกับก้าวเท้าเดินออกไปทันที

"องค์ชาย.. ถนนมันลื่...."

"ท่านคงจะไม่ทำอะไรไร้สาระเช่นคิดจะหยุดข้างั้นหรอกใช่หรือไม่?!"

เอลิออสหันมาถามเขาด้วยความจริงจัง

"เอ่อ... มิบังอาจเพคะ.."

หัวหน้าองครักษ์ก้มหัวลงนิดหน่อยหลังจาก

เอลิออสเดินจากไปแล้วนั้นหัวหน้าองครักษ์

ก็หันมามององค์หญิงแอลลิสันที่กำลังยืน

อยู่หน้าประตูห้องอย่างเงียบๆ

"องค์หญิง ท่านไม่คิดจะห้ามหน่อยหรือเพคะ?"

หัวหน้าองครักษ์หวังเพียงให้องค์หญิงแอลลิสันเข้าไปพูดห้ามเอลิออสสักหน่อยเพราะตอนนี้พื้นลื่นมากทำให้สามารถเกิดอุบัติเหตุอยู่ทุกเวลายิ่งการเดินทางที่ยาวนานก็ยิ่งแล้วใหญ่

"ใช่ว่าข้าจะห้ามเขาได้"

องค์หญิงแอลลิสันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องทันที

เอลิออสที่เดินกลับมาที่ห้องของเขาก็ปรากฏร่างของหญิงสาวที่กำลังรออยู่หน้าห้องอย่างร้อนใจ

"องค์ชาย! ท่านรู้เรื่องหรือยังเพคะ?!"

เลวีนพูดออกมาอย่างร้อนใจ

เอลิออสไม่ได้ตอบอะไรนางไปเขาเพียงกลับเข้าห้องของเขาไปอย่างเงียบๆเพียงเท่านั้น

"อะไรกัน? รู้หรือยังไม่รู้ล่ะ?!"

"เอาใจยากจริงๆ!"

เลวีนที่กำลังไม่พอใจอยู่ข้างนอกห้อง

ประตูเปิดขึ้นมาอีกครั้ง

"องค์ชาย! ท่านรู้เรื่องแล้วใช่หรือไม่?"

"ท่านกำลังจะเดินทางไปสินะ งั้นข้าขอไปด้วย!"

เลวีนที่พยายามเดินตามเอลิออสตลอดทางเดินแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาจะมาต่อล้อต่อเถียงกับนางถึงแม้ว่าภายนอกจะดู เหมือนว่าเขายังสงบนิ่งนั้นแต่ข้างในใครจะไปรู้ได้ว่าเขากำลังเศร้าเสียใจเพียงใดเลวีนเห็นว่าเอลิออสไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับนางเลยนั้นนางก็รีบเดินมาขวางเขาอย่างรวดเร็วทำให้เอลิออสขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

"ข้าจะไปด้วย ท่านไม่ได้ยินหรือยังไง?!"

"ตอนนี้ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้า หลบไป!"

"ข้าไม่หลบจนกว่าท่านจะอนุญาตให้ข้าไปด้วย!"

"เจ้าไปก็มีแต่จะเพิ่มภาระให้ข้า"

"หลบไปก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน!"

"ข้าเนี่ยนะภาระ?! ดูถูกกันเกินไปแล้ว!"

ครืดด--

เสียงท้องฟ้าดังขึ้นเป็นสัญญาณของสภาพอากาศในวันนี้นัั้นเองสภาพอากาศในตอนนี้นับว่าเลวร้ายมากๆเพราะเมื่อคืนฝนก็ตกทั้งคืนและมาเช้านี้ก็ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตกลงอีกแล้วการเดินทางในช่วงนี้นับว่าอันตรายเป็นอย่างมากแค่การเดินทางสั้นๆระยะทางใกล้ๆก็ยังอันตรายมากมายอยู่แล้วแต่ระยะทางของเมืองฟรานซิสกับเมืองแลคซัสนั้นไกลพอสมควรทำให้อันตรายแน่นอนอยู่แล้วเพราะสภาพของถนนที่ลื่นแล้วยังมีฝนตก

อยู่ตลอดแบบนี้ช่างน่าปวดหัวยิ่งนักแค่เขาคนเดียวเขาก็คงหาทางรอดไปได้แต่ถ้าเลวีนได้ไปด้วยกันอีกล่ะก็เขาก็ไม่อาจรับรองความปลอดภัยของนางได้เพราะเขาไม่มีทางเดินทางเฉื่อยช้าแน่นอนเขาจะต้องเดินทางไปให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แน่นอนอยู่แล้ว

เลวีนถึงแม้ในตอนนี้นางจะแข็งแกร่งมากกว่าแต่ ก่อนอยู่มากก็เถอะแต่จะให้นางออกไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนก็คงไม่ได้แล้วในครั้งที่นางนั้นได้ทำงานพลาดนางก็ถูกลดให้เป็นเชลยไปแล้วแต่ก็ยังดีที่เอลิออสช่วยนางเอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดีโดยที่มีเงื่อนไขว่าต้องทำงานให้เขาแทนทำให้ชีวิตของนางในตอนนี้นางจะออกจากเมืองไปด้วยตนเองไม่ได้เพราะฉะนั้นถ้านางอยากจะออกจากวังวน
นี้นางก็มีทางเลือกทางเดียวนั้นก็คือตอนนี้ติดตามเอลิออสออกจากเมืองไปพอเขาเผลอๆก็หนีไปทันทีนี่คือแผนที่นางคิดเอาไว้แต่เขากลับไม่อนุญาต

'หรือว่าเขาจะรู้ทันข้างั้นรึ? ไม่มีทาง!'

"ข้าขอรับปากท่านได้ว่าข้าจะไม่ไปเป็นภาระแน่นอน!"

"ได้โปรดให้ข้าติดตามไปด้วยเถิดเพคะ.."

เลวีนพูดขึ้นพร้อมคุกเข่าลงอยู่ตรงหน้าเอลิออส

"ท่านหัวหน้าองครักษ์เตรียมม้าให้ด้วย"

เอลิออสที่กำลังยืนนิ่งๆพูดขึ้นเลวีนพลันรีบหันไปดูรอบๆพลันปรากฎร่างของหัวหน้าองครักษ์ที่กำลังยืนมองอยู่ข้างหลังของนางอย่างเงียบๆนั้นเอง

"จะดีหรือเพคะ?"

หัวหน้าองครักษ์ถามด้วยความลำบากใจเพราะในตอนนี้นับว่าอันตรายสุดๆส่วนอีกเหตุผลให้เอลิออสเดินทางออกไปกับหญิง

สาวอื่นเนี่ยนะ?

'ไม่ดีแน่ๆ..'

"มันเป็นการตัดสินใจของนางเอง"

"ข้าไม่มีเวลาไปทำอะไรอย่างที่ท่านกังวลหรอก"

เอลิออสที่พูดออกมาอย่างกับเขารู้ความคิดของหัวหน้าองครักษ์ดีนั้นทำให้เขาอึ้งอยู่ไม่น้อยแต่เลวีนที่กำลังฟังอยู่นั้นก็หงุนงงเป็นธรรมดาเพราะประโยคการพูดของเขาไม่สอดคล้องเลย

ณ หน้าประตูพระราชวัง

ตรงนี้ในตอนนี้มีเพียงหัวหน้าองครักษ์และเหล่าทหาร อัศวิน เล็กๆน้อยๆเพียงเท่านั้นและเหล่าบ่าวรับใช้ที่กำลังมองด้วยความอยากรู้อยู่ไกลๆเท่านั้นเอลิออสที่กำลังกระโดดขึ้นม้าอย่างรวดเร็ว

"องค์ชาย ท่านไม่คิดจะให้ทหารพวกนี้ไปด้วยจริงๆงั้นหรือเพคะ?"

หัวหน้าองครักษ์เผนสีหน้าไม่สบายใจเพราะถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าคนอื่นในรุ่นเดียวกันแต่ยังไงเขาก็ไม่มีทางไปสู้กับคนที่มีพลังมากกว่าหรอกถึงจะมีเลวีนที่แข็งแกร่งกว่าเขาก็เถอะ

เอลิออสคลื่นพลังระดับสามดาวขั้นสูง

เลวีนคลื่นพลังระดับสี่ดาวขั้นกลาง

นี่คือสิ่งที่คนอื่นๆรับรู้ แต่ใครจะไปรู้พลังที่แท้จริงของเอลิออสได้กัน...

"ข้าขอลา"

เอลิออสพูดลาหัวหน้าองครักษ์เสร็จเขาก็ขี่ม้าไปทันทีด้วยคงามรวดเร็วดุจสายฟ้าเขาไม่ได้นึกถึงเลวีนด้วยซ้ำว่านางจะพร้อมหรือยังทำ

ให้นางตกใจอยู่บ้างก่อนที่จะขี่ตามไปทันที

หัวหน้าองครักษ์ถอนหายใจรอบนึงก่อนที่จะเดินไปที่เสาต้นนึงและพูดขึ้น

"ทำไมท่านไม่ไปบอกลาองค์ชายล่ะเพคะ?"

"ท่านอย่าได้เข้าใจผิด! ข้าแค่เดินผ่านมาเท่านั้น.."

องค์หญิงแอลลิสันพูดขึ้นพร้อมกำลังจะเดินจากไป

"ตอนที่ยังหนุ่มๆกระหม่อมก็เป็นเหมือนพวกท่านนี่แหละเพคะปิดกั้นตัวเองแต่ในตอนนี้เมื่อมองย้อนกลับไปมันช่างเป็นการกระทำที่งี่เง่าเหลือเกินเพคะเพราะนางผู้นั้นที่เคยรักกระหม่อมตลอดมาได้จากไปแล้วจึงทำให้ข้าไม่สามารถทำอะไรเพื่อนางได้เลย"

"ข้าไม่ได้กำลังว่าท่านงี่เง่านะเพคะ"

"เพียงแค่กระหม่อมอยากเตือนพวกท่านเอาไว้ก่อนเพราะการสูญเสียคนรักไปมันทรมานมากนะเพคะ"

องค์หญิงแอลลิสันพลันเข้าใจเรื่องราวที่ว่าอายุของหัวหน้าองครักษ์ก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วแต่ทำไมยังไม่มีครอบครัวเหมือนคนอื่นเขาและนางก็ได้เข้าใจแล้ว

แต่... เจ้านั่นไม่ใช่คนรักของข้าสักหน่อย!