ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 68 เมดของไอเด็กนั่นอีกคน

กอนรู้สึกว่าเวลานี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำเป็นมั่นใจอะไรแล้ว

สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังจะพุ่งลงมากระแทกร่างของเขาจนเละแบน

มือของกอนจับไปที่มือของซีโร่แน่นแต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่รีบพาเขาเข้าสู่ ‘สถานะไร้ตัวตน’

“ซีโร่!!! มัวรออะไรอยู่!มันกำลังจะพุ่งมากระแทกร่างของเราแล้วนะ”

กอนพูดด้วยความแตกตื่น...

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความกล้าก่อนหน้านี้หายไปจนหมด

เจ้าสิ่งนั้นพุ่งลงมาไม่ต่างจากยมทูตสีขาวที่หมายจะเอาชีวิตของเขาและซีโร่ในแบบที่ไร้ซึ่งความปราณี

แต่ทางซีโร่นั้นกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวเธอพูดออกมาอย่างสบายอารมณ์

“ไม่ต้องห่วงไปค่ะนายท่าน! เธอคนนั้นมาถึงแล้ว”

....กอนไม่รู้แล้วว่าซีโร่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรเขาปิดตาแน่นด้วยความหวาดเสียว

รอยยิ้มของผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นในตอนนี้เต็มไปด้วยความอำมหิต

“ตายไปซะไอเด็กบ้า!!! บังอาจมาทำให้ชั้นคนนี้ต้องมาอับอายต่อหน้าผู้อำนวยการได้”

“กอน!!!!!!”

ไรจิเองก็ไม่อาจทนมองภาพตรงหน้าได้...

แตกต่างจากผู้ชมส่วนใหญ่ที่มองแล้วรู้สึกสะใจดีภายในใจของพวกเขาต่างก็คิดไปในทางเดียวกัน ‘ตายไปซะ!ไอเด็กอวดดีคลาสบราวน์ทอรัส’

“วิ้ว!! วิ้ว!!!!!!!”

“เคร้ง!!!! ตูม!!!!!!!!!!!”

พื้นสนามสั่นสะเทือนไม่ต่างจากแผ่นดินไหวขนาดย่อมๆ

.

.

.

----เมื่อกลุ่มควันเริ่มจางผู้คนต่างก็คิดว่ากอนและเมดของเขาหากรอดมาได้ก็คงอยู่ในสภาพที่ต้องหยอดน้ำเกลือไปตลอดชีวิตเป็นแน่

“ฮึฮึฮึฮ่าฮาฮา...เป็นไงล่ะไอพวกขยะดูไว้ซะ!หากมาทำอวดดีกับผู้ที่อยู่เหนือนกว่ามันก็จะเจอแบบนี้แหละ”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นหันไปจ้องอาจารย์ทาการะด้วยรอยยิ้มที่สะใจแบบขั้นสุด

.

.

....แต่ทว่าความจริงที่พวกเขาเห็นหลังจากกลุ่มควันลอยจางนั้นกับไม่เป็นดั่งที่พวกเขาหวัง

“ม...ไม่จริงใช่ไหม!!!”

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!!!”

“นั่นมันไวเวิร์นกระดูกที่แข็งแกร่งมากๆเลยนะ”

สายตาผู้ชมทุกคนต่างมองด้วยความอึ้งแม้แต่ผู้อำนวยการเกอแรนด้ายังมองด้วยดวงตาค้างไม่กระพริบ

ไวเวิร์นกระดูกนอนดิ้นพล่านอยู่ตรงพื้นด้านหน้าของกอนและซีโร่ร่างกายของมันเหลือเพียงแค่ส่วนหัว ส่วนตัวและส่วนหาง....เพราะส่วนขาทั้งสี่ และปีกทั้งสองของมันได้สลายหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ...

สภาพของมันในตอนนี้ไม่ต่างจากโครงกระดูกของงูยักษ์ที่เลื้อยคลานไม่เป็นทำได้แค่ดิ้นพล่านไปมาบนพื้น

“กร๊าซซซซซ!!!!!!!!!”

ไวเวิร์นกระดูกคำรามออกมาอย่างน่าสังเวช---

“ม..ไม่จริงใช่ไหม!!! ไวเวิร์นกระดูกลูกพ่อ!!!!”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นกล่าวออกมาทั้งน้ำตาเขารู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นที่สุด มินเนี่ยนสุดโปรดและหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดมีสภาพไม่ต่างจากหนอนชาเขียวสีขาวตัวโต

สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นหันไปจ้องยังกอนและซีโร่

“ก..แก!!!! พวกแกทำอะไรกับไวเวิร์นของชั้น!!!”

สีหน้าของกอนในตอนนี้ก็ดูสับสนไม่แพ้กันแตกต่างจากทางซีโร่ที่ดูนิ่งเฉยและใจเย็นมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว...

และเพียงไม่นานหลังจากนั้นกอนก็เข้าใจเหตุการ์ณทั้งหมดขึ้นมาทันที

เมื่อมีกลุ่มก้อนพลังงานสีใสลอยคลุ้งไปทั่วลานประลองบางก้อนสีส้มอ่อนๆ และบางสีฟ้าอ่อนๆที่มีขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน

ก้อนพลังงานเหล่านั้นทำให้เส้นรวดที่คมกริบรอบตัวของกอนสลายหายไป...

และผู้ที่สามารถใช้สกิลแบบนี้ได้กอนรู้จักเป็นอย่างดีเธอคือหนึ่งในสุดยอดเมดที่จงรักพักดีต่อเขาแบบสุดๆไม่แพ้ซีโร่เลยก็ว่าได้

เด็กสาวร่างเล็กในชุดเกาะอัศวินผสมผสานเข้ากับชุดเมดอย่างลงตัวลอยตัวลงมาจากฟากฟ้าเหยียบพื้นอย่างบางเบาใบหน้าที่งดงามและจริงจังจ้องมองไปยังไวเวิร์นกระดูก

ความจริงแล้วเธอนั้นเป็นเผ่าเอลฟ์แต่ในตอนนี้เธอได้ซ้อนและปิดบังเผ่าพันธุ์ที่แท้จริงของเธอไว้อยู่จึงดูเหมือนดังเช่นมนุษย์ผู้สูงส่งธรรมดาผู้หนึ่ง

“ท่านพี่! มาสเตอร์!...ในเมื่อข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมีความกลัวอะไรอยู่อีกต่อไป”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ

แต่ทางกอนนั้นมองไปที่เธออย่างปลื้มปริ่ม

“ท...ทิวดอร์~”

น้ำเสียงของกอนน้ำเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมา...

ทิวดอร์หันกลับมายิ้มให้กับกอน

“มาสเตอร์ข้ากลับมาอยู่ข้างกายท่านแล้วไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอีกต่อไป”

คำพูดที่เหมือนกับละครย้อนยุคนั้นกอนหวนคิดถึงเป็นอย่างมาก

.

.

.

“กร๊าซซซซซ”

ทางด้านไวเวิร์นกระดูกนั้นเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้แม้ตอนนี้มันจะไม่เหลือขาและปีกแล้วก็ตาม

ดวงตาของมันเลืองแสงสีแดงด้วยความโกรธจัดจ้องไปยังเมดอัศวินที่ถือดาบเล่มใหญ่...

“ปัค! ปัค! ปัค!!!”

มันใช้หางของมันกระแทกพื้นดีดตัวพุ่งไปด้านคมเคี้ยวที่แหลมคมและน่ากลัวขย้ำไปยังเหยื่อที่บังอาจทำให้มันต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้

“ก๊าชชช!!!!!!!”

เมดอัศวินไม่ได้เคลื่อนที่หรือหลบไปไหนดาบเล่มใหญ่ของเธอชูชันเลืองแสงสีทองขึ้นสูงเหนือศีรษะไปหลายเมตร

แสงสีตรงจุดที่เธออยู่นั้นชั่งงดงามอลังการยิ่งกว่าอะไร

และเหล่าผู้ชมนั้นไม่เคยเห็นแสงสีที่งดงามขนาดนี้มาก่อนเช่นกัน

“ฟรี้งงงง!!!!!!!!!!!!!”

เมดอัศวินฟาดฟันดาบลงอย่างนิ่มนวลส่งคลื่นลำแสงที่งดงามตระการตาพุ่งไปด้านหน้าผ่านร่างของไวเวิร์นกระดูกไปอย่างง่ายดาย...

“ม่ายยยยยย!!!!!!!! ลูกพ่อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นหลั่งน้ำตาออกมาอย่างแท้จริง

ร่างของไวเวิร์นกระดูกถูกลำแสงผ่าจนขาดครึ่งเหมือนไม่ต้องใช้แรงอะไรมากมายเลยและไม่ใช่แค่เพียงขาดครึ่งธรรมดาเท่านั้น....ครึ่งตัวซึกซ้ายของมันกลายเป็นน้ำแข็งทั้งหมดก่อนที่จะสลายกลายเป็นเศษผุยผงส่วนครึ่งตัวซีกขวาของมันละลายกลายเป็นไอเหมือนโดนความร้อนที่สูงเกินจะจินตนาการถึง...

.

.

---เหล่าเมดทั้งสี่ของดีแลนเห็นจังหวะที่ดีเยี่ยมพวกเธอพยักหน้าให้แก่กันและกำลังจะแยกไปคนละทางเพื่ออ้อมไปจัดการเจ้าเด็กหนุ่มอวดดีที่มีมานาเท่ากับศูนย์คนนั้น

“พวกเธอคิดจะทำอะไรน่ะ!!! หยุดอยู่ตรงนั้นแหละห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด!!!!!”

...พวกเธอก็ต้องหยุดชงักจากเสียงที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดของผู้อำนวยการ

“บุ๋ง! บุ๋ง! บุ๋ง! บุ๋ง!”

ก้อนพลังสีใสจำนวนมากลอยมาล้อมพวกเธอไว้ทุกทิศทางคราวนี้เป็นฝ่ายพวกเธอบ้างที่ถูกปิดกั้นการเคลื่อนที่

และไม่ใช่แค่พวกเธอเท่านั้นที่ถูกก้อนพลังงานสีใสปิดล้อมผู้อำนวยการแห่งเกอแรนด้าเองก็เช่นกัน

สีหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความตึงเคลียดอย่างแท้จริง...

“พวกเธอห้ามสัมผัสถึงก้อนพลังงานสีใสนั่นเป็นอันขาดเลยนะ! รู้ไหมกว่าชั้นจะสร้างพวกเธอแล้วมอบมันให้กับดีแลนได้ ชั้นต้องทุ่มเทอะไรไปบ้าง!!.....ชั้นไม่อยากที่จะต้องสูญเสียพวกเธอไปโดยเปล่าประโยชน์”

สีหน้าของเมดแต่ละคนแสดงความประหลาดใจ หากผู้อำนวยการไม่ห้ามพวกเธอไว้...พวกเธอคงอ้อมไปจัดการเจ้าเด็กนั่นได้แล้วก้อนพลังงานพวกนี้มันก็เป็นแค่ก้อนสกิลสายธาตุ และธาตุไฟกับน้ำแข็งนั้นก็แทบทำอะไรร่างกายพวกเธอไม่ได้‘พวกชั้นคือตุ๊กตาสงครามนะ!!!’

.

.

...แต่พวกเธอนั้นหารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ผู้อำนวยการกำลังคิดอะไรอยู่สิ่งที่เขารู้นั้นมันล้ำไปอีกขั้น

ถึงเหตุการณ์ดันเจี้ยนเลือดสยองแห่งประเทศอังกฤษดันเจี้ยนที่เชื่อมไปยังโลกของเผ่าแวมไพร์ที่บ้าคลั่งและบ้าเลือดอย่างถึงที่สุด...ในตอนนั้นมนุษย์ไม่อาจทำลายแกนกลางดันเจี้ยนได้ทันทำให้เหล่าแวมไพร์คลั่งหลุดออกมาสังหารมนุษย์ในบริเวณนั้นจนเหี้ยน

เกรทเทอร์ชั้นนำมากฝีมือของอังกฤษจำนวนมากถูกส่งไปจัดการแวมไพร์เหล่านั้นและทำลายแกนกลางดันเจี้ยน...แต่ทว่าพวกเขาก็ไม่อาจผ่านด่านแวมไพร์เหล่านั้นไปได้พวกแวมไพร์นั้นแข็งแกร่งกว่าพวกเขาอยู่ขั้นหนึ่ง และประเทศอังกฤษก็ได้ประสบกับภาวะวิกฤตอย่างแท้จริง...

แต่แล้วเหตุการณ์ก็จบลงอย่างง่ายดายเมื่อมีหญิงสาวร่างเล็กในชุดอัศวินโผ่ลออกมาพร้อมกับดาบเล่มใหญ่พอๆกับขนาดตัวของเธอและก้อนพลังงานสีใสจำนวนมาก

...เหล่าแวมไพร์ที่ว่ากันว่าสกิลธาตุไฟ และธาตุน้ำแข็งไม่อาจทำให้ผิวหนังของพวกมันละคลายเคืองได้ก็ต้องหนีตายร้องขอชีวิต ร่างกายของพวกมันแหลกสลายอย่างแท้จริงไม่อาจต้านทางพลังอันมหาศาลที่อยู่ในก้อนพลังงานนั้นได้

พวกมันแตกพ่ายอย่างรวดเร็ว และในเวลาต่อมาแกนกลางดันเจี้ยนก็ถูกทำลายไป...

ภายหลังได้ทราบว่าก้อนพลังงานนั้นไม่ใช่การควบคุมพลังงานสายธาตุเลยแต่เป็น ‘การควบคุมอุณภูมิในระดับที่ยากเกินกว่าจะจินตรนาการถึง’....อีกทั้งเธอคนนั้นยังสามารถควบคุมไม่ให้อุณภมิแผ่ออกมาจากก้อนพลังงานได้อีกด้วย

และในตอนนี้เธอคนนั้นได้ปรากฏอยู่ต่อหน้าของเขาแล้วแถมเธอคนนั้นยังคอยปกป้องไอเด็กขยะนั่นอยู่อีกด้วย... ‘ป...เป็นไปไม่ได้’ ผู้อำนวยการที่มีอำนาจสูงสุดในเกอแรนด้าไม่อาจเชื่อในสิ่งที่ตาของเขาเห็น....

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic