ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 49 ซอมบี้ในลิฟต์ (รีไรต์)

        หม่าจี้มองดูข้าวของเครื่องใช้มากมายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น เขาเก็บข้าวของทั้งหมดแล้วรีบกลับไปหาตี้เจียง

        หลังจากกองทัพกลุ่มนี้เข้ามาในย่านที่พักอาศัย ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ กลับมา พวกเขาไม่กลัวว่าจะมีใครมาแย่งชิงสิ่งของอีกต่อไป บางคนถึงกับเริ่มออกไปล่าสัตว์

        หลังจากที่ตี้เจียงพาผู้คนเข้ามาอยู่ในย่านที่พักอาศัย เขาก็ต้มโจ๊กแจกจ่ายให้กับผู้คนที่กำลังจะอดตายทุกวัน 

        แม้ว่ามันจะไม่อิ่มท้อง แต่มันก็ทำให้พวกเขามีชีวิตรอดต่อไปได้

        และในที่สุดยุคน้ำแข็งก็มาถึง อุณหภูมิของโลกทั้งใบลดลงจนไปถึง -40 องศาเซลเซียส

        ผู้รอดชีวิตที่ยังคงออกไปล่าสัตว์ข้างนอกเมื่อไม่กี่วันก่อน ต่างก็ถอยกลับเข้าไปในที่พักอาศัยและไม่ออกไปไหนจากความหนาวเหน็บ ช่วงเวลาเดียวที่ยังสามารถมองเห็นคนเป็น ๆ ได้คือตอนที่ตี้เจียงทำโจ๊กเสร็จ ในตอนนั้นจะมีผู้รอดชีวิตที่ห่อหุ้มตัวเองอย่างแน่นหนาวิ่งไปที่อาคารหนึ่ง เพื่อรับโจ๊กหนึ่งชามมากินเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไป

        หลังจากที่อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว ลั่วฉิงเทียนก็ไม่ได้ออกจากบ้านอีกเลย

        ก่อนหน้านี้ตี้เจียงได้ให้คนนำกระต่ายกลายพันธุ์จำนวนมากมาให้เธอ ด้วยจำนวนกระต่ายเหล่านี้จึงเพียงพอต่อความต้องการของเจ้าเสือขาวต้าไป๋ลั่วฉิงเทียนจึงไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกอีก

        แม้ว่าอุณหภูมิภายนอกจะลดลงเหลือ -40 องศา แต่ภายในบ้านของลั่วฉิงเทียน ยังคงรักษาอุณหภูมิไว้ที่ประมาณ 20 องศา

        ลั่วฉิงเทียน ยังคงสวมใส่เสื้อผ้าบาง ๆ อยู่ภายในบ้าน

        ทุกวันหลังจากการฝึกฝนเสิ่นอวิ๋นหรานจะวางอาหารรสเลิศที่เธอทำไว้บนโต๊ะ

        วันเวลาผ่านไปอย่างเรียบง่าย แต่ทั้งสามคนก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อกับการใช้ชีวิตเช่นนี้

        และเนื่องจากไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ลั่วฉิงเทียนจึงมักจะเข้าไปในพื้นที่มิติเป้าหมายแรกคือการปลูกพืชผลใหม่ และอย่างที่สองคือการศึกษาผลกระทบของผลึกคริสตัลที่มีต่อตนเอง

        เพียงแต่เมื่อลั่วฉิงเทียนตั้งใจที่จะค้นหาผลึกคริสตัลของตัวเองที่โยนไว้ในพื้นที่มิติ เธอก็พบว่ามันหายไปหมดแล้ว นั่นทำให้เธอรู้สึกหดหู่ใจ

        เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ครั้งสุดท้ายที่เธอฆ่าซอมบี้เธอได้โยนผลึกคริสตัลทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่มิติแล้วจริง ๆ

        แล้วมันจะหายไปไหนได้?

        เมื่อเห็นลั่วฉิงเทียนเข้ามาในพื้นที่มิติเสี่ยวลวี่ก็ดีใจจนบินวนไปวนมารอบ ๆ เธอ เมื่อคิดถึงการมีอยู่ของของเสี่ยวลวี่ลั่วฉิงเทียนจึงลองถามดูว่า 

        “เสี่ยวลวี่ เแกเคยกินผลึกคริสตัลของฉันไปหรือเปล่า”

        เสี่ยวลวี่มองลั่วฉิงเทียนด้วยความสับสน ไม่เข้าใจในสิ่งที่ลั่วฉิงเทียนกำลังพูดถึง

        ลั่วฉิงเทียนได้แต่รู้สึกปวดใจ บางทีผลึกคริสตัลของเธออาจถูกมิติกลืนกินไปแล้ว? 

        แต่ทว่ามิติก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย! 

        ไม่มีทางเลือก ลั่วฉิงเทียนทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วออกจากมิติ

        ฝั่งของตี้เจียงทุก ๆ หนึ่งเดือนเขาจะไปรับเสบียงอาหาร ครั้นผ่านไปสี่เดือน...

        อุณหภูมิเริ่มมีแนวโน้มสูงขึ้น และในวันนี้ลั่วฉิงเทียนก็ได้รับข้อความจากตี้เจียง บอกว่าการก่อสร้างฐานกำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง อีกไม่กี่เดือนก็จะเสร็จสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลานั้นพื้นที่ของพวกเขาก็จะถูกรวมเข้ากับฐานด้วย

        ช่วงนี้น่าจะมีคนมาทาสีอาคารใหม่

        และอาจมีคนมาซ่อมไฟฟ้าด้วย

        ลั่วฉิงเทียนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ เพราะในชีวิตก่อน ย่านหัวอันก็ถูกกำหนดให้เป็นเขตฐานที่หนึ่ง

        ส่วนเรื่องที่มันถูกสร้างใหม่ในภายหลังเพราะอะไรนั้นลั่วฉิงเทียนเองก็จำไม่ได้แล้ว เพราะตอนนั้นเธอไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษ ไม่เพียงแค่เข้ามาไม่ได้ แม้แต่ที่อยู่อาศัยธรรมดาก็ยังไม่มี

        เธออาศัยอยู่กับผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ในที่นอนรวม

        ไม่กี่วันต่อมาก็มีคนมาซ่อมไฟฟ้าในเขตที่อยู่อาศัยจริง ๆ

        ลิฟต์ที่ไม่ได้ใช้งานมานานก็มีไฟฟ้าใช้ด้วย อุณหภูมิที่สูงขึ้นและไฟฟ้าที่กลับมาใช้ได้ในหมู่บ้าน ทำให้ทุกคนคิดว่าวันสิ้นโลกกำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว

        ในขณะที่ทุกคนกำลังดีใจและเปิดลิฟต์เพื่อทดลองใช้

        ซอมบี้สองตัวที่ผอมแห้งก็พุ่งออกมาจากลิฟต์ ตรงไปที่คนที่อยู่ใกล้ที่สุด

        เพียงชั่วครู่ คนที่อยู่หน้าสุดก็ถูกซอมบี้กัดกินจนเหลือแต่กระดูก ภาพนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตกใจกลัวอย่างสุดขีด

        พวกเขาวิ่งหนีไปทางบันไดอย่างบ้าคลั่ง

        แต่ทว่าเหล่าซอมบี้ทั้งสองตนนั้นกลับมีฝีเท้าที่ว่องไวเป็นอย่างยิ่ง เพียงพริบตาเดียว พวกเขาก็ถูกซอมบี้กัดจนสิ้น

        ลั่วฉิงเทียนที่กำลังฝึกฝนอยู่ในห้อง เสิ่นอวิ๋นหรานก็วิ่งพรวดเข้ามา

        “แย่แล้วพี่ฉิงเทียน ข้างนอกมีซอมบี้ออกมาเพ่นพ่านอีกแล้ว ได้ยินมาว่าลิฟต์เพิ่งจะเริ่มทำงาน ซอมบี้ที่ติดอยู่ข้างในก็กรูกันออกมา กัดคนตายไปหลายคนแล้ว!”

        ลั่วฉิงเทียนก้าวลงจากลู่วิ่ง หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อ

        “ฉันจะออกไปดูหน่อย”

        พูดจบ เธอก็ออกจากห้องออกกำลังกาย สวมเสื้อผ้าหนา ๆ แล้วเตรียมตัวออกไป

        เสิ่นอวิ๋นหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

        “พี่ฉิงเทียนระวังตัวด้วยนะ ฉันได้ยินมาว่าซอมบี้พวกนั้นว่องไวมาก ไม่เหมือนกับพวกตัวก่อน ๆ ”

        ได้ยินดังนั้น ดวงตาของลั่วฉิงเทียนก็เบิกกว้าง ไม่เหมือนกับซอมบี้พวกก่อน ๆ งั้นเหรอ?

        นั่นหมายความว่า พวกมันคือซอมบี้ระดับสูงอย่างนั้นเหรอ?

        ซอมบี้ที่มีระดับก็หมายความว่ามีผลึกคริสตัลด้วยน่ะสิ ลั่วฉิงเทียนในตอนนี้พลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เธอสวมเสื้อผ้าและรองเท้าแล้วรีบเดินออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว

        ซอมบี้สองตัวนั้นได้วิ่งลงมาถึงชั้นล่างแล้ว มีคนจำนวนไม่น้อยในตึกหมายเลขสองถูกซอมบี้กัด ลั่วฉิงเทียนเดินมาตลอดทางได้ลงมือสังหารผู้รอดชีวิตที่กำลังจะกลายเป็นซอมบี้ทั้งหมด

        เมื่อมาถึงสวนภายในย่านที่อยู่อาศัย ผู้รอดชีวิตยังคงวิ่งหนีไปทั่ว บางคนถูกกัดแล้วกลายพันธุ์อย่างรวดเร็วเปลี่ยนพรรคไปกัดผู้รอดชีวิตคนอื่น

        คนในตึกหมายเลขสอง ทุกคนรู้จักลั่วฉิงเทียน เมื่อพวกเขาเห็นว่าเธอลงมาแล้ว พวกเขาก็วิ่งกรูมาทางเธออย่างบ้าคลั่ง

        คนจากตึกอื่น ๆ เห็นคนจากตึกหมายเลขสองวิ่ง สุดท้ายก็วิ่งตามไปด้วย

        จากนั้นลั่วฉิงเทียนก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งวิ่งมาทางเธอ ด้านหลังยังมีฝูงซอมบี้ไล่ตามมา ลั่วฉิงเทียนกระโดดขึ้นไปบนเสาข้าง ๆ 

        ธนูเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏขึ้นในมือของเธอ

        “ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!”

        ลูกธนูสามดอกที่มีเปลวไฟพุ่งตรงไปยังซอมบี้เหล่านั้นที่อยู่ด้านหลัง ซอมบี้ที่เพิ่งกลายพันธุ์ใหม่ถูกลั่วฉิงเทียนเผาเป็นเถ้าถ่านในทันที

        แต่ยังมีซอมบี้อีกสองตัวที่กำลังพุ่งเข้าหาเธอด้วยความเร็วสูง

        ลั่วฉิงเทียนขมวดคิ้วมองซอมบี้สองตัวนั้น

        “ซอมบี้ระดับ 3 สองตัว? ทำไมถึงมีซอมบี้ระดับสามสองตัวอยู่ในลิฟต์นี้ได้?”

        ลั่วฉิงเทียนไม่กล้าประมาท เธอใช้เถาวัลย์ในมือโจมตีแล้วรีบวิ่งออกไปนอกหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

        แม้ว่าอุณหภูมิจะเพิ่มสูงขึ้นมาก แต่ตอนนี้ก็ยังติดลบอยู่น้ำแข็งบนพื้นทั้งแข็งและลื่น ลั่วฉิงเทียนวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็เซไปมาสองครั้ง

        ซอมบี้ด้านหลังก็อาศัยจังหวะนี้เองพุงเข้ามา แขนของซอมบี้ตัวหนึ่งยืดยาวออกมาทันทีทันใดคว้าไปที่แขนของลั่วฉิงเทียนโดยตรง

        ลั่วฉิงเทียนเปิดทักษะที่สาม ทักษะจิตสัมผัสไว้ตลอดเวลา เมื่อเห็นแขนที่ยืดยาวออกมานั้นเธอก็ทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วกลิ้งไปหลายรอบทันที

        ซอมบี้ด้านหลังที่ไล่ตามมาทันแล้ว ลั่วฉิงเทียนชักดาบในมือออกมาเธอต่อสู้กับซอมบี้ระดับสามสองตัวนี้อย่างระมัดระวัง

        ในระหว่างการต่อสู้ลั่วฉิงเทียนพบอย่างประหลาดใจว่า ซอมบี้ทั้งสองตัวนี้ล้วนเป็นซอมบี้ที่ตื่นพลังพิเศษแล้ว ตัวหนึ่งสามารถเปลี่ยนความยาวของมือและแขนได้ตลอดเวลา ส่วนอีกตัวหนึ่งน่ากลัวยิ่งกว่า

        มันสามารถถอดหัวออกได้ หัวของซอมบี้ลอยวนเวียนรอบตัวลั่วฉิงเทียนไม่หยุด หัวนั่นพยายามจะพุ่งเข้ามากัดเธอเป็นระยะ

        สิ่งนี้ทำให้ลั่วฉิงเทียนปวดหัวมาก เธอต้องตั้งสติอย่างเต็มที่เพื่อหลบหลีกการข่วนและกัดของซอมบี้ทั้งสองตัวอย่างระมัดระวัง

        ทันใดนั้น ซอมบี้ตนที่สามารถยืดแขนยืดขาได้ก็กระโจนเข้าใส่ลั่วฉิงเทียนโดยใช้มือทั้งสองข้างกอดศีรษะของซอมบี้อีกตนไว้

        ลั่วฉิงเทียนตกใจ รีบถอยหลังแล้วหยิบระเบิดมือออกมาจากช่องเก็บของ ปามันออกไปทันที