เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

เมื่อเปิดประตูเข้ามาภายในห้องนอน ภามก็เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างเตียง หยิบสมุดเล่มเล็กที่บันทึกรายรับรายจ่ายไว้ ครั้งล่าสุดหลังกลับจากในเมือง เขาเหลือเงินอยู่ 2 เหรียญทอง 85 เหรียญเงิน และ 50 เหรียญทองแดง จากนั้นก็นำไปใช้ซื้อเมล็ดพันธุ์มาจำนวนมาก ใช้ไปทั้งหมด 2 เหรียญทอง กับ 63 เหรียญเงิน และ 30 เหรียญทองแดง ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงเหลือเงินอยู่เพียงแค่ 22 เหรียญเงิน กับ 20 เหรียญทองแดง เท่านั้น หลังจากตรวจสอบรายการที่จดบันทึกเรียบร้อยแล้ว ภามก็นำเงินในถุงออกมานับว่าครบตามที่จดบันทึกไว้หรือไม่ ก๊อกๆๆ“ท่านภามอยู่ในห้องหรือเปล่าขอรับ” เสียงอามินดังมาจากหน้าประตู ภามเก็บเหรียญที่ตรวจนับเรียบร้อยแล้วลงถุงผ้า จากนั้นนำไปเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะเช่นเดิม ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง “ว่าไง” ภามก้มลงถามเด็กชายตรงหน้า“ท่านแม่ให้มาแจ้งว่าอาหารพร้อมแล้วขอรับ” อามินตอบ“งั้นไปกันเถอะ” ภามปิดประตูห้อง และเดินนำอามินเข้าไปในห้องอาหาร ระหว่างทานอาหาร ภามนั่งนึกถึงสิ่งต่างที่เขาต้องการซื้อจากโซนอุปกรณ์การเกษตร พร้อมกับราคาของสิ่งของต่างๆ ทำให้เขาต้องรีบจัดการอาหารตรงหน้า เพื่อกลับไปจดสิ่งที่คิดได้ เนื่องจากกลัวจะลืมซะก่อน แต่ถึงแม้ว่าเขาจะรีบ ก็ยังไม่ลืมที่จะสั่งงานช่วงบ่ายให้กับคนที่เหลือ “พวกเจ้าพลิกหน้าดินแปลงผักเมื่อเช้าเรียบร้อยหรือยัง” ภามเอ่ยถามขึ้นกลางโต๊ะอาหาร“อีกนิดเดี๋ยวก็เสร็จแล้วขอรับ” อลันตอบ“เช่นนั้น ช่วงบ่ายนี้พวกเจ้าจัดการพลิกหน้าดินต่อให้เสร็จ จากนั้นช่วยกันตรวจสอบแปลงผักในสวน กำจัดพวกวัชพืชทั้งหมดซะ วันก่อนข้าเดินดูแถวแปลงที่ปลูกอ้อย มีต้นหญ้าเล็กๆ ขึ้นอยู่ไม่น้อย” ภามกล่าวสั่งงานต่อ“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง“เอ่อ ท่านภามขอรับ ตอนนี้จอบกับเสียมที่มีอยู่ ข้ารู้สึกว่าพวกมันใกล้จะพังแล้วนะขอรับ” อลันบอกภามต่อ“อืม... อย่างนั้นรึ พวกมันยังพอใช้ได้อยู่หรือไม่”“จากที่คิดประเมิน น่าจะยังใช้ได้อีกสักพักขอรับ” อลันชี้แจงตามตรง“ได้ ไว้ข้าจะจัดการหาอันใหม่มาไว้ให้ บ่ายนี้พวกเจ้าไปทำงานต่อ เสร็จแล้วก็พักได้เลย ข้าจะใช้เวลาวางแผนการทำงานวันหน้าต่อสักหน่อย”“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ดังนั้นหลังมื้ออาหารเที่ยงวันนี้ ภามจึงรีบกลับเข้าห้องนอนตนเอง หยิบดินสอกระดาษหอบขึ้นไปนั่งวางแผนงานบนดาดฟ้า ปล่อยให้ทั้งสี่คนช่วยกันล้างจาน ทำความสะอาดห้องครัว และกลับไปทำงานที่ภามมอบหมายไว้ให้ต่อในช่วงบ่าย ภามนั่งมองท้องฟ้า มองธรรมชาติอยู่บนดาดฟ้าครู่หนึ่ง ตั้งสติเตรียมทำงาน เมื่อเริ่มรวบรวมสมาธิได้ เขาก็กลับมานั่งคิดเรื่องงานอีกครั้ง สรุปแล้วตอนนี้เขาเหลือเงินอยู่ 22 เหรียญเงิน กับ 20 เหรียญทองแดง ซึ่งเป็นเงินจำนวนไม่มาก ผลผลิตที่เก็บมาวันนี้ก็มีจำนวนไม่พอขาย หากจะนำไปขายในเมืองเลย คาดว่าน่าจะยังไม่คุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปในการเดินทางเข้าเมือง ดังนั้น ถ้าเขารออีกสองวัน มันฝรั่งที่ปลูกไว้ 3,000 ต้นน่าจะโตพอให้เก็บเกี่ยวได้พอดี ภามจึงตัดสินใจว่าจะรอผลผลิตชุดนั้นก่อน ค่อยนำของไปขายในเมืองทีเดียว ในเมื่อตอนนี้เงินเหลือไม่มาก ภามจึงเปลี่ยนไปนั่งจดรายการสิ่งที่ต้องการซื้อลงไปในกระดาษ เพื่อประเมินว่าเขาต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่ สิ่งที่เขาสนใจอยากจะซื้อในตอนนี้ก็เป็นของจำพวก จอบ เสียม พลั่ว คราด เคียวเกี่ยวข้าว มีดดายหญ้า ฝักบัว สายยาง และข้อต่อสายยาง ซึ่งราคาที่เขาจำได้จากการสำรวจโซนอุปกรณ์การเกษตรมาในวันนี้ ของที่เขาต้องการทั้งหมดนี้ ราคาอยู่ที่ประมาณเกือบ 1 เหรียญทอง ถ้าเขารอเอาผลผลิตไปขายวันมะรืน เขาน่าจะมีเงินกลับมาพอจะซื้อของเหล่านี้ได้แล้ว เมื่อคิดได้ดังนี้ ภามก็พยักหน้าอย่างพอใจ“ท่านภามเจ้าคะ ท่านแม่ให้ยกน้ำมาให้เจ้าค่ะ” เสียงเล็กของแอนเน่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง“อ้อ ขอบใจเจ้ามาก” ภามกล่าว พร้อมกับหันกลับไปรับแก้วน้ำมาจากแอนเน่“เจ้าค่ะ” แอนเน่ตอบ ยิ้มอย่างดีใจเมื่อรู้สึกว่าได้ทำประโยชน์ และเดินกลับไปที่บันไดอย่างร่าเริง ภามมองแอนเน่เดินลงบันไดไป และกลับมาก้มลงมองแก้วน้ำในมือ เขายิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบน้ำ และคิดงานต่อ หากเป็นไปตามแผน คือรอเก็บผลผลิตไปขาย กลับมาถึงจะมีเงินพอซื้ออุปกรณ์ และเมล็ดพันธุ์เพิ่ม ดังนั้นพรุ่งนี้พวกเขาจะว่างงานกันอีกแล้ว ภามนั่งคิดอยู่พักใหญ่ว่าควรหางานอะไรทำในช่วงนี้ดี คิดไม่ถึงว่าใช้เวลานั่งคิดอยู่นาน กลับคิดเรื่องงานไม่ออก สิ่งที่ติดอยู่ในหัวกลับเป็นเรื่องถ้ำที่พบหลังม่านน้ำตกอีกแล้ว ภามพยายามเลิกคิด แต่ช่วยไม่ได้ที่นิสัยเขาก็เป็นเช่นนี้ หากเกิดความสงสัยแล้วยังไม่ได้คลายความสงสัยนั้น คงยากที่จะเลิกคิดถึงมันได้ “ความอยากรู้อยากเห็นนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ” ภามพึมพำเหมือนบ่นตัวเอง พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ ในเมื่อพ่ายแพ้ให้ความอยากรู้อยากเห็น ไหนๆ พรุ่งนี้ก็ว่างแล้ว ภามจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ จะปล่อยให้เมมี่กับเด็กๆ อยู่ดูแลสวน อาบน้ำม้ากันที่บ้าน ส่วนเขาจะพาอลันกลับไปสำรวจถ้ำหลังม่านน้ำตกอีกครั้ง หลังจากจดของที่อยากได้ไว้แล้ว แผนการทำงานในสองสามวันนี้ก็วางแผนไว้แล้ว ภามจึงนำกระดาษจดทั้งหมดกลับลงไปเก็บในห้องนอน หยิบถุงใส่เหรียญออกมา ตัดสินใจกลับเข้าไปซื้อของอีกครั้ง สิ่งที่ภามกลับเข้าไปซื้อมาในรอบนี้ก็คือ อีเตอร์ขุดดิน เพื่อนำไปใช้ขุดเจาะหินที่ขวางปากทางในถ้ำหลังม่านน้ำตกนั้น โดยเขาซื้อมา 2 อัน อันละ 4 เหรียญเงิน ดังนั้น ตอนนี้เขาถึงเหลือเงินอยู่แค่ 18 เหรียญเงิน กับ 20 เหรียญทองแดง แล้ว ภามนำอีเตอร์ที่ซื้อมาไปเก็บไว้ในกล่องเก็บอุปกรณ์ที่หน้าบ้าน จากนั้นจึงได้พบว่าทุกคนถอนวัชพืชกันเสร็จหมดแล้ว มีเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยดังมาจากคอกม้า ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเด็กๆ ที่เข้าไปเล่นกับเจ้าดำ และเจ้าขาว เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับของฟ้าแล้ว เมมี่น่าจะเตรียมอาหารเย็นอยู่ เขาจึงเดินสำรวจความเรียบร้อยของแปลงผักที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวอีกรอบ ไม่นานเด็กๆ ก็วิ่งมาตามเขาเข้าไปทานอาหารเย็น หลังอาหารภามแยกตัวไปอาบน้ำ และคนที่เหลือช่วยกันล้างจาน เก็บกวาดห้องครัวก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามปกติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 46

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 46

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้