มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เมื่อเหลียวชาชาเข้าร่วมทีมกับอู๋ซิ่น อู๋ซิ่นมีความสุขมาก แต่เพื่อนร่วมทีมของเธอพากันขมวดคิ้ว

แม้ว่าเหลียวชาชาจะเป็นคุณหนูใหญ่ และหัวของเธอก็ฉลาด แต่ประสาทด้านกีฬาของเธอทึ่ม อู๋ซิ่นเป็นผู้หญิงประเภทหน้าอกใหญ่สมองเล็ก ปล่อยให้เหลียวชาชาเข้าร่วมทีม จะทำให้พวกเธอแพ้ชัวร์ๆ

แต่ทุกคนที่นี่เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ดังนั้นทุกคนจึงไม่พูดอะไร อย่างไรก็ตาม เมื่อเกมเริ่มขึ้น พลังใจของทีมก็ต่ำลง

“ครั้งนี้พวกเราต้องชนะแน่นอน!” หนุ่มหล่อจากฝั่งตรงข้ามหัวเราะ เมื่อมองไปที่ความสูงและรูปลักษณ์ของเขา เขาเหมือนกับเป็นพวกนักกีฬา

“อู๋ซิ่น ฉัน หลี่เจ๋ออัน ยอมแพ้เธอเรื่องบาสและฟุตบอล แต่วอลเลย์บอล เป็นกีฬาที่ฉันเล่นมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครจัดการฉันได้ในเกมนี้”

พร้อมกันนั้น หลี่เจ๋ออันคนนี้ก็ถือลูกบอลขึ้นมา และพูดอย่างภูมิใจว่า “โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหลียวชาชาร่วมทีมกับเธอ เธอก็หมดทางชนะแล้ว!”

“หลี่เจ๋ออัน นายหมายความว่ายังไง!” เหลียวชาชาคล้ายกับถังแป้ง วันนี้อิสรภาพของเธอถูกฉินเฉาแย่งไป ทำให้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความโกรธที่พร้อมจะระเบิด

“เหลียวชาชา แม้ว่าคนอื่นจะกลัวเธอ แต่ฉันไม่กลัว” หลี่เจ๋ออันพูดอย่างภูมิใจ “แม่ของฉันเป็นผู้อำนวยการพรรคของเทศบาล ขณะที่พ่อของฉันเป็นนายทหารในภูมิภาคนี้ ฉันไม่เชื่อว่าพ่อของเธอจะกล้าแตะฉัน”

“หลี่เจ๋ออัน เหลียวชาชาเป็นเพื่อนของพวกเรา นายทำเกินไปแล้วนะ! ถ้านายเป็นผู้ชาย ก็ขอโทษเหลียวชาชาซะ” อู๋ซิ่นขมวดคิ้ว เหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยชอบท่าทางของชายคนนี้

“เฮ้ อู๋ซิ่นกล้าพนันกับฉันมั้ยล่ะ!” หลี่เจ๋ออันถือบอลและพูดพร้อมรอยยิ้มที่ถูกทำลาย “ถ้าฉันแพ้ ฉันจะขอโทษยัยนี่ แต่ถ้าเธอแพ้...หึหึ เธอต้องไปเดทกับฉัน แล้วในตอนนั้น ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันเป็นผู้ชายหรือไม่!”

“หลี่เจ๋ออัน นาย!” ร่างของอู๋ซิ่นสั่น ขณะที่เหลียวชาชาตะโกนออกไป

“หลี่เจ๋ออัน ไอ้เลว!”

“ฉันเลวแล้วไง อู๋ซิ่นเธอกล้ายอมรับคำท้านี้หรือเปล่าล่ะ!”

หลี่เจ๋ออันพูดอย่างถือดี เพราะว่าที่โรงเรียนนี้ อู๋ซิ่น ทั้งสวย สูง รูปร่างดี การเรียน และการเคลื่อนไหวก็ยอดเยี่ยม แต่ที่จริงแล้ว เธอไม่มีพื้นหลังอะไรเลย เขาได้ยินเกี่ยวกับสภาพของครอบครัวของอู๋ซิ่น พ่อแม่ของเธอตายเร็ว และตอนนี้เธออาศัยอยู่กับย่า

ย่าของเธออาศัยอยู่อย่างประหยัด และใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อการศึกษาของอู๋ซิ่น ตอนนี้ย่าของเธอล้มป่วย ทำให้อู๋ซิ่นต้องไปทำงานพาร์ทไทม์เพื่อเป็นค่ายาของย่าของเธอ

เด็กสาวนางนี้เป็นสินค้าชั้นเยี่ยม โดยเฉพาะหน้าอกวัวของเธอ ยั่วใจหลี่เจ๋ออันอย่างมาก

ฉินเฉาผู้ที่กำลังดูอยู่ที่ด้านข้าง คิดว่า ‘สาวน้อยอู๋ซิ่นท่าทางฉลาดนี้ เธอจะยอมรับเงื่อนไขที่หยาบช้านี้เหรอ? แต่เจ้าหลี่เจ๋ออันนั่นต้องถูกตบสักเปรี้ยง’

‘หญิงสาวต้องถูกจีบ เขาจะใช้วิธีป่าเถื่อนแบบนั้นทำไม!’

“ได้!” อย่างน่าตกใจ อู๋ซิ่นยอมรับการเดิมพันนั้น ทำให้เหลียวชาชาที่อยู่ใกล้ๆ โง่ไปเลย

“หลี่เจ๋ออัน ฉันเล่นกับนายเอง!” อู๋ซิ่นยกนิ้วของเธอขึ้นมา และชี้ไปที่หลี่เจ๋ออัน พูดจนร่างสั่น พร้อมหน้าอกที่ส่ายไปมา ทำให้เหล่านักเรียนชายต้องแอบกลืนน้ำลายของตัวเอง

“ฮ่า!” หลี่เจ๋ออันมีความสุขอย่างมาก ฉีกยิ้มจนถึงหู คิดว่า เขาจะเล่นอะไรกับอู๋ซิ่นดีคืนนี้ ความคิดนั้นมันทำให้เขาตัวสั่นไปทั้งร่าง “มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะแพ้! อู๋ซิ่น เตรียมตัวเป็นของฉันได้เลยคืนนี้!”

ครูพละทำได้แค่ดู นักเรียนในโรงเรียนการปกครองเทียนหัวนี้ นักเรียนเกือบทุกคนต่างมีพื้นหลังที่แข็งแกร่ง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถไปยั่วยุพวกเขาได้

เมื่อทั้งสองฝ่ายทำข้อตกลงกันเรียบร้อย เหลียวชาชากลัวนิดหน่อย เธอรู้ความสามารถด้านกีฬาของเธอดีว่าต่ำแค่ไหน

“อู๋ซิ่น...ทำไม ทำไมเราไม่ยกเลิกเรื่องนี้ล่ะ....เธอไม่ต้องช่วยฉันก็ได้”

“เหลียวชาชา! พวกเราเป็นเพื่อนกัน ยิ่งกว่านั้น เรายังเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่!” อู๋ซิ่นตบไหล่ของเธอ “ทำไมเราต้องยอมรับการรังแกของพวกผู้ชาย คอยดู ว่าฉันจะทำให้พวกเขาเข้ามาคอยโทษเธอยังไง!”

จากนั้น เธอก็ย่อเข่าลง และวางมือไว้ข้างหน้า เพื่อรอรับลูกเสิร์ฟฝั่งตรงข้าม

เมื่อได้ฟังอย่างนี้ เหลียวชาชาก็จ้องไปที่ฉินเฉาอย่างซับซ้อน ทันใดนั้นเธอก็นับถืออู๋ซิ่น พลางคิดว่า ‘ผู้หญิงอย่างเธอน่าเลื่อมใสจริงๆ ถ้าฉันแข็งแกร่งเท่าอู๋ซิ่น ฉันคงไม่ต้องทนให้ไอ้บ้าฉินเฉานั่นรังแก’

ใครจะรู้ ว่าการมองฉินเฉาครั้งนี้ จะจุดไฟโกรธแค้นให้กับเธออีกครั้ง

เพราะตาของฉินเฉาจ้องอยู่ที่บั้นท้ายที่งามงอนของอู๋ซิ่น เมื่ออู๋ซิ่นย่อเอวลงแบบนั้น บั้นท้ายกลมๆ ของเธอ ก็แสดงเส้นสายที่สมบูรณ์แบบออกมา น้ำลาย น้ำลายกำลังไหลออกมาจากปากของฉินเฉา

“สุนัขไม่สามารถช่วยตัวเองจากการกินอาจมได้ (สันดานยากกลับกลาย) !” เหลียวชาชาด่า หันกลับไป ย่อลง และรอบอลเข้ามา อย่างไรก็ตามหน้าของเธอทันใดนั้นก็แดงอีกครั้ง ‘เจ้าหมาป่านั่น คงไม่ใช่ว่าแอบมองอยู่ข้างหลัง กำลังมอง...ก้นฉันอยู่หรอกนะ?’

ฉินเฉาแน่นอนว่ามองมาที่เธอ แต่เขาคิด

‘ชาชาเทียบอู๋ซิ่นไม่ติดจริงๆ หน้าอกก็เล็ก ก้นก็แฟบ!’

ถ้าเหลียวชาชารู้ว่าในใจเขาคิดอะไร เธอคงกระอักเลือด และเข้าไปสู้ตายกับฉินเฉาแน่นอน

โดยไม่สนอะไร ตาของฉินเฉาสอดส่ายไปทั่วบั้นท้ายของเหล่าเด็กสาว

“รับนี่ไปซะ!” หลี่เจ๋ออัน ยกมือขึ้นมา และความเร็วราวสายฟ้า เสิร์ฟลูกบอลออกไป

หลี่เจ๋ออันมีค่าพอที่จะเป็นนักกีฬา บอลที่เขาเสิร์ฟทั้งแรงและเร็ว เหมือนกับถูกฟ้าผ่า ที่อีกฝั่งของเน็ท ผู้หญิงแทบทั้งหมดยกเว้นอู๋ซิ่น คนอื่นเป็นได้แค่ตัวตลกเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ บอลนี้จากหลี่เจ๋ออัน ก็ทำให้ทีมของอู๋ซิ่นถูกทำลาย

อู๋ซิ่นตัวเธอเองนั้นสบาย เธอรู้จุดที่แน่นอนว่าบอลจะไปตกที่ไหน และรีบวิ่งเข้าไปรับบอล

แต่ก็มีเด็กหญิงจากอีกด้านวิ่งเข้ามารับมันด้วย โป๊ก! เสียงหัวของพวกเธอชนกัน และทั้งคู่ก็ล้มลงกับพื้น

อู๋ซิ่นนั่งลง แต่ไม่คิดว่าลูกบอลจะตกลงบนหน้าอกของเธอ และเด้งขึ้นไปสูง

“โอ้....” เหล่าเด็กชายพากันเซ่อ และแม้แต่ฉินเฉาก็ยังอ้าปากกว้าง ‘แม่เจ้า! ไม่อยากจะเชื่อเลย! เธอทำแบบนี้ได้ด้วย! ดูเหมือนว่า หน้าอกใหญ่ๆ จะเหนือกว่าจริงๆ ด้วย’ พวกเขาคิด

อู๋ซิ่นหน้าแดง แต่เธอรีบลุกขึ้น และตะโกนเสียงดัง

“ชาชา เร็ว รับมัน!”

“มะ มาเลย!” เหลียวชาชาที่งุ่มง่าม เธอที่พุ่งไปรับบอล และยื่นมือของเธอไปที่ที่บอลกำลังตก สะดุดเท้าตัวเอง

“ตุบ!” แต่ผลคือ บอลไม่ได้สัมผัสกับแขนของเธอเลย กลับกัน มันตกใส่หัวเธอ ภายใต้เสียงหัวเราะของผู้คน บอลกลิ้งไปข้างๆ และกระเด้งอีกสองครั้ง ราวกับจะเยาะเย้ยเหลียวชาชา

“ฮ่าฮ่าฮ่า โง่จริงๆ เธอคิดว่าเธอสามารถเล่นวอลเล่ย์แบบนี้ได้เหรอ?” เด็กผู้ชายจากฝั่งตรงข้ามหัวเราะ

“เหลียวชาชา ยัยโง่ กลับไปเล่น PSP ของเธอเลยไป!” หลี่เจ๋ออันหัวเราะจนน้ำตาไหล และจากนั้นก็ชี้ไปที่อู๋ซิ่นแล้วพูด

“เห็นนั่นมั้ย อู๋ซิ่น? มันจะดีกว่านะถ้าเธอยอมแพ้ไป อย่างน้อย มันก็จะได้ไม่ดูน่าเกลียด!”

“ฝันไปเถอะ!” อู๋ซิ่นกัดปาก และตบไหล่เหลียวชาชา “ชาชา มาเถอะ อย่าปล่อยให้พวกผู้ชายดูถูกเรา!”

“อืม!” เหลียวชาชาสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างต่อเนื่อง หน้าอกเล็กๆ ของเธอยกขึ้นลงไม่รู้กี่ครั้ง

ทั้งสองสาวเคลื่อนไปที่ตำแหน่งตรงหน้า โชคไม่ดี ที่เหลียวชาชามีใจแต่ไร้กำลัง และการตอบสนอง ภายใต้การโจมตีของหลี่เจ๋ออัน และทีมของเขา ไม่นาน พวกเธอทั้งคู่ก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ และการหายใจของทั้งคู่ก็เริ่มหนักขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหลี่เจ๋ออันใช้ทริกสกปรก เขาส่งลูกบอลไปตกอยู่ระหว่างสองสาว หลังจากผ่านมาครึ่งเซต เสื้อผ้าของอู๋ซิ่นและเหลียวชาชา มีรอยดำๆ อยู่หลายที่ ทำให้ดูน่าเกลียด

“แค่ยอมแพ้ไปซะ เธอไม่มีทางชนะหรอก!” หลี่เจ๋ออัน เหมือนจะจินตนาการถึงท่าทางตอนที่แม่วัวสาวมองดูท่อนล่างของเขา ทำให้เขาอดหัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้นไม่ได้

“หลี่เจ๋ออัน นายไม่ใช่ผู้ชาย!” เหลียวชาชาตะโกน “นาย และพวกผู้ชาย ความสามารถอะไรกันที่พวกนายมีแล้วเอามาใช้รังแกผู้หญิงสองคนอย่างเรา!”

“มันเป็นเธอที่หาเรื่องใส่ตัวเองนะ” หลี่เจ๋ออันถือบอลขึ้นมา และพูดเยาะเย้ย

จากนั้นเขาก็โยนบอลขึ้นไปในอากาศ และตบมันอย่างหนักหน่วง บอลเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเสียงลม และพุ่งเข้าใส่หน้าเหลียวชาชาอย่างไม่คาดคิด

บอลเข้ามาทั้งเร็วและหนัก เหลียวชาชามีเวลาแค่พอกรีดร้องเท่านั้น และบอลก็มาถึงตรงหน้าเธอ

“ชาชา ระวัง!” อู๋ซิ่นวิ่งเข้าไปหาชาชา ต้องการจะปัดบอลออกไป แต่ว่าสายไปแล้ว หัวใจของคนอื่นตกวูบ คิดว่า ‘หลี่เจ๋ออันคนนี้ทำเกินไปแล้ว แม้แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เขาก็ยังลงมือแรงขนาดนี้’

หลี่เจ๋ออัน ตัวเขาเองก็ตกใจ เขาดูเหมือนจะสะดุ้ง ไม่ต้องพูดถึงเลยว่า ถ้าเหลียวชาชาลูกสาวของเหลียวตงไคเจ็บ มันจะต้องสร้างปัญหาให้กับพ่อแม่เขามากมายแน่ๆ

แต่ความเสียใจของเขามันสายไป บอลได้ถูกส่งไปแล้ว และภายในพริบตา มันจะฟาดใส่หน้าเหลียวชาชาที่กำลังปิดตาอยู่

ผลัวะ! เมื่อเหลียวชาชากำลังสั่นด้วยความกลัว ทันใดนั้นร่างสูงก็ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ ร่างนั้นยื่นมือออกไป และหยุดลูกบอลที่พุ่งเข้ามา

เพียงส่ายนิดหน่อย ฉินเฉาก็ส่งลูกบอลออกไป ขณะเดียวกัน เขาก็นำมืออีกข้าง หยิบไฟแช็กออกมา และจุดแม่น้ำแดงที่เขากำลังคาบไว้ในปากช้าๆ

เหล่านักเรียนที่สนามต่างมองมาที่เขาอย่างว่างเปล่า คิดว่า ‘ไม่ใช่ว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดของเหลียวชาชาหรอกเหรอ? เขาเคลื่อนไหวตั้งแต่เมื่อไหร่?’

“ผ่อนคลาย ชาชาน้อย ตราบเท่าที่ฉันอยู่ที่นี่ ไม่มีใครสามารถรังแกเธอได้” ฉินเฉาตบไหล่เธอเบาๆ และพูด

สำหรับเหลียวชาชา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นฉินเฉาแล้วรู้สึกไว้ใจอย่างไม่คาดคิด พลางคิดว่า ‘ชายคนนี้ บางครั้งก็เชื่อถือได้เหมือนกัน’

“หน้าอกของเธอก็เล็กไปแล้ว ถ้าหน้าของเธอต้องเสียโฉมอีก อาจไม่มีใครอยากได้เธอก็ได้นะ”

“นาย ฉินเฉา ฉันจะตีนาย!” ความรู้สึกเชื่อใจที่เหลียวชาชาเพิ่งสร้างขึ้นมา หายไปกับอากาศ พร้อมความคลั่งของเธอ เธอภาวนาว่าขอให้สามารถแปลงร่างอย่างในตำนานได้ และจะแปลงร่างเป็นรถบรรทุก พุ่งชนเขาให้ตาย

“แกเป็นใครกัน (นายเป็นหัวหอมอะไรของนาย) !” หลี่เจ๋ออันที่เห็นชัยชนะอยู่ตรงหน้า และท่อนล่างที่กำลังสั่นด้วยความตื่นเต้น ทันใดนั้นก็มีร่างของชายคนนี้ เขามาขวาง ทำให้เขาโกรธ

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ใช่หัวหอม” มือของฉินเฉาทันใดนั้นก็ถือลูกบอลอย่างคล่องแคล่ว อย่างกับเวทมนตร์ ลูกบอลหมุนกลับมาและหมุนอยู่บนนิ้วของเขา ไม่ต้องสนว่าที่เขาโยนขึ้นไปนั้นสูงแค่ไหน แต่สุดท้ายบอลก็กลับมาหมุนอยู่บนนิ้วของเขาอยู่ดี

“ฉันเป็นแค่บอดี้การ์ดตัวเล็กๆ ...และ ฉันไม่พอใจนายอย่างมาก”

พร้อมกันนั้น มือเขาก็ขยับ และยิงลูกบอลที่หมุนอยู่ พร้อมกับเสียงลมหวีดหวิว มันฉีกเน็ตวอลเลย์บอลขาด และกระแทกเข้ากับหน้าอกของหลี่เจ๋ออัน ภายใต้เสียงกรีดร้องของนักเรียน ร่างของหลี่เจ๋ออันถูกเหวี่ยงขึ้นไป และลอยออกไปนับ 5 เมตร จนกระทั่งในที่สุด ร่างของเขาก็ตกลงกับพื้นอย่างอนาถ

จบตอน