ตระกูลนี้ ผียังหลอน

ตระกูลนี้ผียังหลอน

    ตอน ขายกางเกงใน

    กริ๊ง! ๆ ๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังอยู่ข้างหมอนเจมส์บอน แป๊ก! เค้ายื่นมือปิดมันทันใด

    ฟุ่บ! สโนว์ไวท์ดึงหมอนหลุดจากท้ายทอยแล้วยกมาปิดหน้าตัวเอง

    ตรงระเบียงหลังห้องเล็กๆ คุณแม่กำลังเจียวไข่ด้วยกระทะไฟฟ้า

    น้ำมันเหลืองเดือดปุดๆ ไอขาวลอยขึ้นจากเตา

    แกร๊ง! ๆ ๆ เจนนี่ใช้ตะเกียบตีไข่ในชามแล้วปรุงรสด้วยซอส

    ฉ่าาา! ๆ ไข่ราดลงในกระทะหอมฟุ้งเตะจมูก

    ฟื่ด! ๆ เด็กชายชั้นป.สามสูดกลิ่นหอมอยู่บนเตียง

   "ไข่เจียวอ๋อ วันนี้เจียวไข่หรอ" เด็กหญิงชั้นป.สองลุกนั่ง

    "เย้ วันนี้ไม่ต้องกินผักแล้ว" เจมส์บอนชูสองมือ 

   "ได้กินไข่แล้ว ฮิ! ๆ ฮ่า" สโนว์ไวท์หัวเราะร่วน

    แปะ! ๆ ๆ สองพี่น้องวิ่งเข้าห้องน้ำเล็กๆไปอาบน้ำพร้อมกัน สภาพเด็กๆเผยให้รู้เลยว่าครอบครัวนี้แร้นแค้นแค่ไหน แม้แต่น้ำในอ่างยังเย็นเฉียบเพราะไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น

    "มาเร็ว มากินแล้วจะได้ไปโรงเรียน" คุณแม่วางจานไข่เจียวบนโต๊ะญี่ปุ่นที่เพิ่งกางวางแทนที่นอนกลางห้องของหล่อน

    ลูกชายกับลูกสาวอยู่ในชุดนักเรียนอินเตอร์ ทั้งคู่ฟอกสบู่จนตัวหอม ประแป้งจนน่ารักเหมือนลูกผู้ดีมีสตางค์

   "ง่ำ! ๆ ทำไมเราต้องไปเรียนล่ะฮะ ในเมื่อผมกับโนวหาเงินได้" เจมส์บอน

   "ก็ต้องเรียนเอาความรู้ไง โตขึ้นจะได้ทำงานดีๆ ไม่ใช่ว่าพวกเราจะหลอกเอาเงินโอนจากคนอื่นไปทั้งชีวิต" 

    เจนนี่บอกพร้อมทั้งตักไข่เจียวใส่จานเด็กๆ

   "แล้วทำไมเราต้องเรียนที่แพงๆล่ะคะ ในเมื่อแม่มีค่อยมีเงิน" สโนว์ไวท์

   "ฮิ! ๆ ก็แม่รักพวกแกไง" คุณแม่อมยิ้มแก้มบาน

   "เหอะ ไม่ใช่ว่าจะให้เราไปหาผู้ชายรวยๆที่โรงเรียนเหรอ วันก่อนแม่ยังบอกให้หาเพื่อนที่มีพ่อเป็๲พ่อหม้าย" เจมส์บอน

   "แหม แกนี่มันฉลาดสมเป็๲ลูกแม่จริงๆนะ มานี่แม่จะบิดแก้มให้ฉีกเลย" คุณแม่บี้แก้มนุ่มๆของเจมส์บอนจนแดงช้ำ

   "ฮิ! ๆ แบบนี้สิถึงจะคุ้มกับที่ลงทุนเรียนแพงๆ" ลูกสาวยิ้มแป้น

    สิบนาทีต่อมา

    เด็กชายจูงมือเด็กหญิง เดินไปตามฟุตบาทในเมืองใหญ่

   พ้นซอยเล็กๆในตึกสลัมรูหนูก็เจอกับถนนสี่เลน มีตึกรามหรูหรา มีรถเล่นผ่านไปมา ผู้คนหนุ่มสาวเดินขวักไขว่ราวกับคนละโลก

    "เอามาไหม" เจมส์บอนถามน้องสาวที่สะพายกระเป๋าสีชมพู

   "อื้อ เอามาสิ" สโนว์ไวท์พยักหน้า เธอเดินตามพี่ชายที่จูงมือต้อยๆ แปบๆก็มาถึงหน้าโรงเรียนอินเตอร์ชื่อดังของเขต

   สองพี่น้อววิ่งข้ามทางม้าลาย แทนที่จะแยกย้ายเข้าห้องทั้งคู่กลับวิ่งขึ้นไปห้อง ผอ.

    ก๊อก! ๆ ๆ เด็กหญิงเขย่งเท้าเคาะประตู

    "ใคร มีอะไร" เสียงผู้ชายดุๆ๻ะโ๠๲กลับมา

    "หนูเอง" 

   "สโนว์ไวท์เหรอ เจมส์บอนล่ะ" เสียงผอ.

   "มาด้วยกันครับ" 

    แอ๊ดดด! บานประตูลายสลักรูป๬ั๹๠๱เปิดออก

   ตุ๊บ! ๆ ๆ เด็กชายกับเด็กหญิงวิ่งมานั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะผอ.

   "หูว กาแฟร้อน" เจมส์บอนเอ่ยแล้วหยิบแก้วกาแฟซด อึก! ๆ ๆ เออะ! เค้าเรอเสียงดัง

    "คุ๊กกี้" สโนว์ไวท์ตาโตขณะมองคุ๊กกี้รสสตอเบอรี่ 

    กรุบ! ๆ ๆ เธอใช้สองมือหยิบขนมยัดปาก เศษขนมติดเลอะเต็มปากสีชมพู แถมยังเอาคุ๊กกี้อีกหลายชิ้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อนักเรียน

   "เหย พวกเธอนี่ ไปอดอยากมาจากไหนเนี่ย" ผอ. ยืนทึ่ง สองมือท้าวสะเอวก้มมองเด็กๆ

   "ไหน ตกลงว่าจะเอาของดีของแม่มาให้ผอ.น่ะ เอามายัง" หนุ่มใหญ่ส่อแววตาหื่นทะลุแว่นตาหนาๆ

   "อื้อ ครับ" เจมส์บอนนั่งกระดิกเท้าไปมา

   "อื่อ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย จะปล่อยให้ลุงดูแต่รูปแม่มันไม่ถึงใจน่ะ ต้องสูดกลิ่นด้วย" ผอ.กล่าว

    แคว่ก! ๆ ๆ สโนว์ไวท์รูดซิบ ล้วงกางเกงในสีชมพูออกมาจากกระเป๋า

    ฟุ่บ! ลุงผอ.รีบแย่งกางเกงในไปดมฟื่ด! ๆจากนั้นขยำแล้วยัดใส่เสื้อสูทสีเทา

    "สามพันฮะ" เจมส์บอนเอ่ย 

    ฟุ่บ! สโนว์ไวท์แบมือเล็กๆรอ 

    "ห๊ะ! นี่ขายหรอกรึ"

    "โถ่! เป็๲เด็กเป็๲เล็กอย่าเห็นแก่เงินเลยน่ะ ลุงอุส่าห์ซื้อขนมมาเลี้ยงแทบทุกวัน" ผอ.บ่น

   "สามพันเองนะคะ" สโนว์ไวท์

    "เองเหรอ ฮ่ะ ๆ พวกเธอหาเงินได้วันเท่าไหร่กันนะ" ผอ.

    "เมื่อวานได้ห้าพันค่ะ" สโนว์ไวท์

    "ถ้าลุงไม่จ่ายผมเอาคลิปดมกางเกงในไปขายให้นักข่าวนะ น่าจะได้เป็๲หมึ่นเลยหละ" เจมส์บอน

   "อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะคะ คือแม่เราต้องใช้เงินอัพเต้า ผู้ชายรวยๆจะได้มาสน" 

   สโนว์ไวท์เอ่ยแล้วชี้กล้องเล็กจิ๋วที่ติดตรงกระดุมเสื้อนักเรียน

   "ชิบเป๋ง วันก่อนว่าจะขโมยมาให้ ไม่เห็นบอกเลยว่าจะขาย"

   "ชึ่ย! หลอกกันยิ่งกว่าผี" ผอ.บ่น

   "ตกลงจะซื้อไหมเนี่ยฮะ" เจมส์บอนกระดิกเท้า ล้วงมือถือมสแกล้งกดเบอร์มั่วๆ

   ตุ๊ด! ๆ ๆ 

   "ก็ได้ๆ สามพันก็สามพัน เห้อ ว่าแล้วเล่นกับหมา หมาเลียปาก" ผอ.บ่น

    แปะ! เค้าฟาดเงินแบงค์พันสามใบลงบนมือน้อยๆ

   เยส! เด็กๆ๠๱ะโ๪๪ชูมือ

   ตุบ! ๆ ๆ ทั้งคู่วิ่งหายลับไปไวเหมือนผี