เย่ฉีจ้องมองไปยังชายชราทั้งสามด้วยสายตาพึงพอใจ จริงๆแล้วเขาชื่นชมทั้งสามคนนี้อยู่ไม่น้อยเพราะการที่นิกายันพเก้ายังคงสามารถดำรงอยู่มาจนถึงวันนี้ล้วนเป็ความพยายามของพวกเขาเย่ฉีพยักหน้าเล็กน้อยให้กับทั้งสามคนก่อนจะมองไปที่ด้านในสุดของวิหารที่มีบัลลังก์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่มันดูเก่าและทรุดโทรมอย่างมากราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาจากก้อนหินธรรมดาทว่าที่้าของบัลลังก์นี้มีตัวอักษรสองตัวขนาดใหญ่ถูกสลักไว้อย่างประณีต
‘เย่ฉี’
ไม่มีใครรู้ว่าคำสองคำนี้หมายถึงอะไรและไม่ว่ามันจะเป็ชื่อหรือมีความหมายเป็อย่างอื่นแต่ประมุขนิกายทุกรุ่นล้วนไม่เคยกล่าวถึงความหมายของมันออกมาอย่างไรก็ตามในวันนี้เย่ฉียืนอยู่ที่นี่...ในวิหารที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกราบไหว้ตัวเขา
ระหว่างที่เย่ฉีจ้องมองไปยังบัลลังก์ด้านในวิหารผู้าุโทั้งสามของนิกายก็ยังคงนิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใดนอกจากมองสบตากันพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็ใครและมีภูมิหลังเช่นไรทว่าด้วยการกระทำของเขาและท่าทีเช่นนี้ก็มากพอที่ทำให้ทั้งสามคนไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งใดออกมายิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสาเหตุที่สำคัญที่สุดคือเย่ฉีได้รับสืบทอดมรดกของนิกายที่ไร้ผู้สืบทอดมามากกว่าหมื่นปี!
ด้วยเหตุนี้ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่เอ่ยถามสิ่งใดออกมาแต่ยังปิดผนึกวิหารนี้ไม่ให้คนภายนอกเข้ามารบกวนได้อีกด้วยเย่ฉีเองก็ััได้ถึงการปิดผนึกของสามผู้าุโซึ่งมันทำให้เขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังบัลลังก์ด้านในเขาใช้นิ้วมือลูบไล้ไปยังบัลลังก์เก่าๆ ตัวนี้ก่อนจะนั่งลงไปการกระทำของเขานั้นยิ่งทำให้หัวใจของชายชราทั้งสามคนเต้นโครมครามเพราะบัลลังก์ด้านในวิหารตัวนี้ถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลของผู้ก่อตั้งมันคือเขตหวงห้ามที่แม้กระทั่งประมุขนิการทั้งเก้ารุ่นก็ไม่สามารถผ่านเข้าไปได้ !
“เก็บความสงสัยของพวกเ้าไว้ก่อน...ตอนนี้จงบอกทุกอย่างเกี่ยวกับนิกายันพเก้าให้ข้าฟังว่าหลายปีที่ผ่านมานี้เกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง”
สายตาของเย่ฉีจ้องมองไปยังผู้าุโทั้งสามทำให้พวกเขารู้สึกว่าถูกห้อมล้อมไปด้วยน้ำทะเลผู้าุโกู่หยาเริ่มเปิดปากเป็คนแรกเล่าทุกอย่างั้แ่ความเป็มาของนิกายันพเก้าจนถึงปัจจุบันรวมไปถึงตำนานเก่าแก่ของนิกายที่ถูกบันทึกไว้ชายชราทั้งสามคนราวกับได้ปลดปล่อยความอัดอั้นที่ทนรับมาตลอดหลายปีจนบางครั้งก็ยังพลั้งปากด่าทอเหล่าฝูงแร้งฝูงกาที่คอยกัดกินเืเนื้อของนิกายอยู่หลายครั้ง
เวลาเริ่มผ่านไปอย่างช้าๆไม่ว่าภายในวิหารจะเป็เช่นไรทว่าที่ภายนอกนั้นเกิดความวุ่นวายขึ้นเป็อย่างมากแรงสั่นะเืในครั้งแรกที่เย่ฉีก้าวเข้าไปในวิหารนั้นยังไม่ทำให้คนอื่นๆนอกจากกู่หยารู้สึกตัวแต่ในตอนทีเย่ฉีจุดตะเกียงในดวงตาของรูปปั้นัทั้งเก้านั้นแผ่นดินด้านล่างของนิกายได้เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนทำให้ศิษย์ของนิกายตกอยู่ในความตื่นตระหนก
อย่างไรก็ตามนอกจากศิษย์ระดับสูงและผู้าุโของนิกายที่มีเพียงน้อยนิดแล้วคนอื่นๆ ล้วนถูกสั่งให้กลับออกไปนอกเขตวิหารสำหรับคนที่รออยู่ด้านนอกวิหารนี้กล่าวได้ว่าเป็คนของนิกายันพเก้าอย่างแท้จริงพวกเขาอยู่ในนิกายมานานหลายปีและถึงแม้ว่านิกายจะตกต่ำลงพวกเขาก็ยังไม่จากไป...เมื่อเกิดเื่เช่นนี้ขึ้นรวมถึงการหายตัวไปของผู้าุโทั้งสามก็ยิ่งทำให้พวกเขาร้อนใจมากยิ่งขึ้นแต่อย่างไรก็ตามในคนที่รออยู่ด้านนอกวิหารนั้นยังมีอยู่คนหนึ่งที่พอจะคาดเดาได้บางอย่างและในดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง...และความตื่นเต้น!
“เด็กคนนั้นยังอยู่ในวิหาร...ในตอนนั้นที่ข้าพยายามจะนำตัวเขาออกมาแรงกดทับเ่าั้ก็พยายามจะกำจัดข้า...เมื่อรวมกับผนึกรอบวิหารที่มีกลิ่นอายของท่านอาจารย์อยู่บางทีไม่แน่ว่า....อาจจะสำเร็จแล้ว?”
สายตาของเฟยอี้เต็มไปด้วยความคาดหวังและรอคอยเขาหวังเป็อย่างยิ่งว่าการเปิดออกของวิหารอีกครั้งในเวลาอันใกล้นี้จะเป็การจุดประกายไฟให้นิกายันพเก้ารุ่งเรืองโชด่อีกครั้งเฉกเช่นในอดีต....
เวลาสามวันผ่านไปผู้าุโทั้งสามจึงเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับนิกายันพเก้าให้เย่ฉีฟังจนหมดในระหว่างนั้นบางครั้งเขาก็รู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัดและบางครั้งในดวงตาของเขาก็คล้ายกับมีไฟโทสะลุกโหมอยู่จวบจนกระทั่งท้ายที่สุดเย่ฉีก็ถอนหายใจยาวออกมา
“ไม่คิดว่าผ่านปีนั้นไปจะเกิดเื่ราวมากมายเช่นนี้...”
เย่ฉีลุกขึ้นจากบัลลังก์ก่อนจะเดินออกไปตรงหน้าทางเข้าของวิหารด้วยการปิดผนึกของสามผุ้าุโแม้ว่าภายนอกจะไม่สามารถมองเข้ามาด้านในได้แต่ผู้ที่อยู่ด้านในนั้นกลับมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นหน้าวิหารในเวลาสามวันนี้สายตาของเย่ฉีทอดมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าราวกับกำลังคิดถึงบางอย่างเขายืนนิ่งอยู่กว่าหนึ่งชั่วยามจึงถอนสายตากลับมา
“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย...หลังจากข้าออกมาจากสุสานัโบราณในอีกสิบวันพวกเราจะตอบโต้กลับไป!”
น้ำเสียงของเขาไม่ต่างไปจากเด็กอายุสิบขวบปีเลยแต่ในคำพูดเ่าั้กลับแฝงไว้ด้วยความเก่าแก่ที่มีอำนาจอย่างน่าประหลาดทั้งกู่หยาและผู้าุโอีกสองคนต่างใทันทีกับคำพูดของเย่ฉีจึงรีบกล่าวออกมา
“ประมุขน้อยท่านแน่ใจแล้วหรือ? มิใช่ว่าข้าจะขัดคำสั่งท่านการเปิดสุสานให้ท่านเข้าไปนั้นไม่ใช่ปัญหาแม้แต่น้อยความจริงข้าก็เตรียมจะทำเช่นนั้นรวมไปถึงส่งมอบทรัพยากรทุกอย่างของนิกายเพื่อให้ท่านฝึกฝนอยู่ในสุสานหนึ่งร้อยปีด้วยการสืบทอดมรดกโบราณของนิกายและทรัพยากรที่เหลืออยู่นั้นร้อยปีก็เพียงพอที่ท่านจะเหยียบย่ำไปทั่วทั้งดินแดนแห่งนี้แล้วอย่างไรก็ตามท่านในตอนนี้...การจะเปิดศึกกับราชวงศ์ต้าไห่เกรงว่าจะยังไม่เหมาะสม!”
กู่หยากล่าวออกมารวดเดียวจนจบเขาตัดสินใจไปเช่นนี้จริงๆหลังจากรอคอยมานับหมื่นปีการจะรอให้เย่ฉีฝึกฝนอีกร้อยปีก็ไม่ถือว่ายาวนานเลยในเวลาสามวันมานี้นอกจากพูดคุยกับเย่ฉีแล้วผู้าุโทั้งสามยังได้ปรึกษากันและสุดท้ายก็ตัดสินใจยอมกัดฟันทนยื่นข้อเสนอกับราชวงศ์ต้าไห่เพื่อยืดเวลาออกไปอีกระยะหนึ่งสำหรับการสืบทอดของเย่ฉีในตอนนี้จำเป็ต้องปกปิดไว้ไม่ให้ผู้ใดรู้เป็อันขาด!
การสืบทอดของนิกายันพเก้านั้นเป็เื่น่าปีติของนิกายก็จริงแต่มันก็เป็เื่เลวร้ายสำหรับขุมอำนาจอื่นๆ เช่นเดียวกันอย่าลืมว่าประมุขนิกายทุกรุ่นของนิกายันพเก้าล้วนมีอำนาจสะกดข่มไปทั้งดินแดนแห่งนี้!ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากเื่ที่เด็กอายุเพียงสิบขวบปีได้รับการสืบทอดกระจายออกไปขุมกำลังนับมิถ้วนต้องลงมือตัดไฟั้แ่ต้นลมอย่างแน่นอน!
ดวงตาของเย่ฉีทอประกายวูบหนึ่งก่อนจะหรี่เล็กลงเขาเข้าใจดีถึงความคิดของกู่หยาแต่อย่างไรก็ตามสำหรับเย่ฉีแล้วไม่ว่าจะเป็ตอนนี้หรืออีกร้อยปีราชวงศ์ต้าไห่ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย!
“เื่ทรัพยากรสำหรับข้าตอนนี้ยังไม่จำเป็...มอบมันทั้งหมดให้กับศิษย์ที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อนิกายสำหรับข้าแล้วด้วยร่างกายเช่นนี้ยังไม่พร้อมที่จะฝึกตน ทำตามที่ข้าบอกเถอะพวกเราจะใช้นิกายันพเก้าเป็ฐานที่ตั้งในการรบครั้งนี้สำหรับข้าแล้ว...โลกมนุษย์ในตอนนี้ยังไม่มีสิ่งใดที่สามารถขวางทางข้าได้!”
ทั้งกู่หยาและผู้าุโอีกสองคนต่างอ้าปากเหวอคำพูดของเย่ฉีนั้นดูจะโอหังเกินไป แต่อย่างไรก็ตามด้วยกฎของนิกายพวกเราก็ไม่สามารถขัดคำสั่งนี้ได้และมันยังรวมไปถึงเย่ฉีคือความหวังเดียวที่จะนำพานิกายให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง!สุดท้ายแล้วทั้งสามก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนให้กันก่อนจะมองไปยังแผ่นหลังน้อยๆของเด็กชายในชุดขาวเบื้องหน้า
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ยามตะวันทอแสงพวกข้าจะเปิดสุสานัโบราณให้กับท่าน”
เย่ฉีพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินกลับไปนั่งยังบัลลังก์อีกครั้งผนึกค่ายกลของสุสานัโบราณนั้นถูกสร้างขึ้นโดยประมุขรุ่นแรกของนิกายดังนั้นเย่ฉีจึงไม่สามารถเปิดได้ด้วยตัวเองถึงแม้ว่าเขาจะเป็ผู้สืบทอดมรดกและสุสานนี้จะเป็ของเขาก็ตามการจะเปิดสุสานออกนั้นจำเป็ต้องได้รับการยินยอมจากผู้าุโหลักของนิกายทั้งสามคน
“ข้าจะรออยู่ที่นี่ยามตะวันทอแสงอีกครั้งให้พวกเ้ามารอที่หน้าวิหาร”
“ขอรับ!”
ผู้าุโทั้งสามกล่าวรับคำขณะที่เย่ฉีหลับตาลงเข้าสู่ความสงบกู่หยาและผู้าุโอีกสองคนเตรียมจะจากไปแต่สุดท้ายแล้วกู่หยาก็หันกลับมาอีกครั้งและมองไปยังเด็กชายที่นั่งหลับตาอยู่บนบัลลังก์โบราณก่อนจะกล่าวถามออกไป
“ประมุขน้อยนามของท่านคือ...”
“เย่ฉี!”
เขากล่าวออกมาโดยไม่ลืมตาก่อนจะเงียบไปอีกครั้งและจมลงสู่ห้วงความคิดเสียงของเย่ฉีดังก้องฝังลึกอยู่ในความทรงจำของผู้าุโทั้งสามคนและในเวลาเดียวกันนั้นก่อนที่จะหันหลังกลับไปขนทั้งร่างของสามผู้าุโก็ตั้งชันขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้สายตาของทั้งสามคนพลันเหลือบขึ้นไปเหนือบัลลังก์ที่เย่ฉีนั่งอยู่มันมีตัวอักษรโบราณที่ถูกสลักไว้สองคำเช่นกัน
‘เย่ฉี’
1K
