คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 44:มีทุกชนชาติถึงจะรวมเป็นโลกได้

        "เบญจมาศตกต้องจันทร์กระจ่าง

        รวดร้าวในใจใครล่วงรู้

        เมามายอิงแอบจวินหวาง

        ฝันหวนสู่ต้าถัง"

        ประโยคที่ว่านักร้องที่ดีที่สุดคือผู้ที่ราวกับนำตัวเองไปอยู่ในเพลง ไม่เกินจริงเลย

        หลิวจือเซียก็เป็นเช่นนั้นและไป่เหลียนเฉิงก็เป็นแบบนั้นด้วยในตอนนี้

        หลังจากประโยคสุดท้ายจบลงไปแต่ไป่เหลียนเฉิงที่ยังอินกับบทบาทนี้กลับยืนแข็งค้างแบบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

        ไป่เหลียนเฉิงราวกับกำลังซึมซับความรู้สึกของเพลง'กุ้ยเฟยเมามาย' จนลืมไปว่าตัวเองกำลังทำการแสดงอยู่ ขณะที่ตกอยู่ในภวังค์นั้นเขาก็คิดหวนกลับถึงตอนที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในโรงละครตอนที่เขายังเป็นเด็กเขาไม่เคยลืมความตั้งใจตอนนั้นของเขาเลย

        เขาจำได้ว่าตอนที่เขายังเด็ก ตอนที่อายุประมาณ 4-5 ขวบไม่ว่าจะร้อนหรือหนาวขนาดไหน เขาก็จะฝึกซ้อมอย่างหนักในโรงละครเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

        และเมื่อได้ขึ้นแสดงบนเวทีครั้งแรกความรู้สึกตื่นเต้นยินดีในตอนนั้นก็ยังจำฝังใจของเขาไม่ลืม

        และตอนนี้ ไป่เหลียนเฉิงได้พาตัวเองเข้าสู่บทบาทในเพลงได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่คำนึงถึงเนื้อร้องและทำนองมีเพียงอารมณ์ที่จริงใจในการแสดงและการร้องเพลงเท่านั้นในตอนนี้

        ผ่านไปสักพัก ไป่เหลียนเฉิงก็หายใจยาว ๆ ออกมาก่อนที่จะหันไปหาหลิวจือเซียและหวางหยิงหยิงที่อยู่ข้าง ๆ

        หลิวจือเซียยิ้ม เขาไม่คิดเลยว่าไป่เหลียนเฉิงจะตีความเพลง'กุ้ยเฟยเมามาย' ได้สมบูรณ์แบบถึงขนาดนี้

        หลิวจือเซียมั่นใจว่าตอนนี้จางหนิงคงแทบจะอยากแทรกแผ่นดินหนีเต็มทีแล้ว

        สำหรับหญิงสาวทั้งสามคนรวมถึงหวางหยิงหยิงดูเหมือนว่าจะประหม่ากว่าไป่เหลียนเฉิงซะอีกทั้งสี่คนยืนจับมือกันไม่กล้าเงยหน้ามามองผู้ชมเพราะกลัวว่าผลลัพธ์จะไม่เป็นตามที่พวกเธอต้องการ

        หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้ชมในโรงละครก็ลุกขึ้นยืนจากนั้นเสียงเชียร์และเสียงปรบมือที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงชมต่าง ๆ นานา

        "ไป่เหลียนเฉิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันขอเป็นแฟนคลับของคุณ ! "

        "สุดยอดไปเลยเพื่อน การแสดงของนายสุดยอดจริง ๆ ! "

         “นี่มันบ้าไปแล้วมีทั้งเครื่องดนตรีจากจีนและตะวันตกรวมกัน แต่มันกลับเข้ากันมาก ! ”

         “ในอนาคตจะต้องไม่มีใครมาดูถูกวัฒนธรรมการแสดงงิ้วของเราอย่างแน่นอน…”

        เสียงเชียร์จากเหล่าผู้ชมดังกระหึ่มขึ้นมาความกระตือรือร้นดูเหมือนว่าจะเหนือกว่าการแสดงของหลิวจือเซียด้วยซ้ำ

        ในกลุ่มของเหล่าผู้ชมมีเพียงใบหน้าของจางหนิงที่บูดเบี้ยวดูน่าเกลียด ความกังวลของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆเขาคิดว่าตอนนี้เขามีโอกาสที่จะพ่ายแพ้ถึง 80%

        ………………………

         “เพลง ‘กุ้ยเฟยเมามาย’เป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ขอบคุณรุ่นพี่ไป่เหลียนเฉิงสำหรับการแสดงดี ๆในครั้งนี้”

        ผ่านไปสักพัก หลังจากที่อารมณ์ของเหล่าผู้ชมเริ่มสงบลง ซุ่ยเหมินรุ่ยและหลินเซียงหยางในที่สุดก็มีโอกาสพูดสักทีแต่ใบหน้าของทั้งสองคนก็ยังเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        เพราะมันเป็นเพลงที่หลิวจือเซียแต่งขึ้นมาเองช่างน่าเหลือเชื่อมาก !

        หลินเซียงหยางเดินมาหาไป่เหลียนเฉิงและถามด้วยรอยยิ้มว่า“รุ่นพี่ไป่ ผมอยากจะถามคุณว่าทำไมคุณถึงตีความหมายของเพลงนี้ได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้กัน? ”

        ไป่เหลียนเฉิงยิ้ม “อย่างแรกเลยต้องเป็นเพลงที่ดีและเนื้อเพลงที่ดี ! ประการที่สอง การร่วมมือกันของทุกคน !ประการที่สาม อาจจะเป็นเพราะตอนที่ผมยังเด็ก ผมได้เรียนการละครได้ฝึกร้องเพลงของต้านเจวี๋ย ที่เป็นเพลงที่มีคีย์สูงมากอีกทั้งยังเรียนรู้เทคนิคต่าง ๆ ของเพลงจากต้านเจวี๋ยดังนั้นจึงทำให้ทักษะการร้องเพลงของผมพัฒนาขึ้นมาก”

        “รุ่นพี่หลิวฉันอยากจะถามว่าอะไรเป็นแรงบันดาลใจให้คุณสร้างเพลงที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ขึ้นมาได้กัน? ” ซุ่ยเหมินรุ่ยถามหลิวจือเซียที่ยืนข้าง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะชายคนนี้ทำให้เธอประหลาดใจมากจริง ๆ

         “มันง่ายมาก ! ”หลิวจือเซียพูดพลางหันหน้ากวาดสายตามองผู้ชมในโรงละคร

         “มีคนดูหมิ่นละครงิ้ว  ดูหมิ่นวัฒนธรรมจีนดั้งเดิมของเราดังนั้นผมเลยอยากจะพิสูจน์ให้ทั่วโลกได้เห็นความสามารถของคนจีนต้องมีทุกชนชาติถึงจะรวมเป็นโลกได้ นี่แหละคือแรงบันดาลใจของผม ! ”

        เรียบง่าย ตรงไปตรงมา แต่กินใจมาก !

        นี่คือสามคำที่สรุปคำตอบของหลิวจือเซีย !

        เพราะมันคือความจริงที่เลี่ยงไม่ได้มีทุกชนชาติถึงจะรวมเป็นโลกได้

        และผู้ชมในโรงละครแห่งนี้ก็เข้าใจความหมายที่หลิวจือเซียต้องการจะสื่อได้ทันที

        ซุ่ยเหมินรุ่ยที่กำลังตกตะลึงกับคำถามก็นิ่งค้างไปเพราะเธอรู้ว่าที่หลิวจือเซียพูดต้องการจะบอกกับใครบางคนอย่างเฉพาะเจาะจง

        เธอก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที “อืม ขอบคุณพี่ไป่สำหรับการแสดงดี ๆแบบนี้ และเนื่องจากการแสดงสุดท้ายจบลงไปแล้ว ต่อไปเราจะทำการ…”

        “พิธีกร เดี๋ยวก่อน ! ”

        คราวนี้เป็นหลิวจือเซียที่ขัดจังหวะซุ่ยเหมินรุ่ยเขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและโค้งคำนับให้ทุกคน “สวัสดีนักศึกษา กรรมการและอาจารย์ทุกท่าน ผมมีเรื่องส่วนตัวอยากจะขอพูดสักหน่อยหวังว่าทุกคนจะไม่ว่าอะไร”

        ไม่ว่าจะเป็นหลิวฉีฉี หลี่อ้ายกัง เฉินซี หรือคนอื่น ๆพวกเขาต่างก็มีความประทับใจที่ดีต่อหลิวจือเซีย เพราะอีกฝ่ายทั้งมีความสามารถสุภาพ อีกทั้งยังซื่อสัตย์อีกต่างหาก คนหนุ่ม ๆที่ครบเครื่องแบบนี้จะหาที่ไหนได้อีก ?

         “เชิญ ! ” เฉินซีกล่าว

         “ขอบคุณอาจารย์มากครับ! ” หลิวจือเซียโค้งคำนับอีกครั้งแล้วพูดว่า “พี่ชายของผมเป็นคนที่จริงใจมากแต่เขากลับถูกใครบางคนรังแก ! และตอนนี้การแสดงของคนคนนั้นและพี่ชายของผมก็จบลงไปแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องตัดสินแพ้ชนะสักที! ”

        หลิวจือเซียเป็นคนแบบนี้ จะต้องตาต่อตา ฟันต่อฟันเท่านั้น !

        “มีเครื่องลงคะแนนเสียงบนที่นั่งในโรงละครของเราปุ่มสีเขียวก็คือคนคนนั้น และปุ่มสีแดงก็คือพี่ไป่เหลียนเฉิง ! ”หลิวจือเซียหยุดและพูดต่อ “ทุกคนโปรดเปิดหน้าจอ LED ขึ้นมาและลงคะแนนเสียงเสียงของทุกคนมีค่า เลือกตามที่ตัวเองชอบได้เลย ! ”

        เมื่อหลิวจือเซียพูดจบ ผู้ชมในโรงละครต่างก็เปิดหน้าจอขึ้นมา

         “ไอ้หลิวจือเซีย ! ”

        ในกลุ่มของผู้ชม ใบหน้าของจางหนิงบูดบึ้งน่าเกลียดดวงตาก็แทบจะลุกเป็นไฟ

        จางหนิงมองขึ้นไปบนเวทีด้วยใบหน้ามืดมน และพูดด้วยเสียงต่ำ“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หลิวจือเซีย ! ”

        “ทุกท่าน ได้โปรดเริ่มลงคะแนนได้ ! ”หลิวจือเซียพูดขึ้นอีกครั้ง

        บนหน้าจอขนาดใหญ่ด้านหลังของทุกคนตัวหนังสือขนาดใหญ่ที่เป็นชื่อของจางหนิงและไป่เหลียนเฉิงก็ปรากฏขึ้นพร้อมทั้งกราฟคะแนนเสียง

        เมื่อมีจำนวนคะแนนเสียงเพิ่มขึ้น แท่งกราฟก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย

        ผู้ชมทุกคนในตอนนี้ต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นลุ้นว่าใครจะเป็นผู้ชนะ

        ในไม่ช้า คนในโรงละครที่มีเกือบ 4,000 คนก็โหวตจนครบและจำนวนคะแนนโหวตของทั้งสองคนก็ปรากฏบนหน้าจอขนาดใหญ่

        จางหนิง: 690 คะแนน

        ไป่เหลียนเฉิง: 3,875 คะแนน

        ด้วยคะแนนเสียงที่ห่างกันมากถึง 3,000 คะแนนไป่เหลียนเฉิงจึงเอาชนะจางหนิงไปอย่างขาดรอยไร้ข้อกังขา

         “ไป่เหลียนเฉิง ! ”

         “กุ้ยเฟยเมามาย ! ”

         “ไป่เหลียนเฉิง ! ”

        เมื่อเห็นผลลัพธ์เช่นนี้ผู้ชมต่างพากันโห่ร้องอย่างกระตือรือร้นทันที เพราะบางคนที่ชอบเพลงร็อค แต่พวกเขาก็ต้องการเพลงร็อคที่มีกลิ่นอายของประเทศจีนไม่ใช่ที่เลียนแบบมาจากยุโรปและอเมริกา

        และสำหรับการแสดงจบการศึกษา พวกเขาก็ต้องการเพลงร็อคสนุก ๆที่เป็นสไตล์เพลงจีนอีกด้วย

ท้ายที่สุด ‘ มีทุกชนชาติถึงจะรวมเป็นโลกได้ ！’

        เชื่อว่าอีกไม่นาน เพลงสไตล์จีนเพลงนี้จะต้องแพร่หลายไปทั่วทั้งประเทศจีนอย่างแน่นอน!

         “ขอบคุณทุกคนขอบคุณมากจริง ๆ ที่สนับสนุนผม ! ”

        ไป่เหลียนเฉิงและหวางหยิงหยิงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากทั้งสองคนจับมือกันและโค้งคำนับให้ผู้ชมครั้งแล้วครั้งเล่า

        เมื่อมองไปที่จางหนิงอีกครั้ง การแสดงออกของเขาก็ทำให้ต้องตกใจกลัวเพราะไม่เพียงมีใบหน้าซีดเซียวเท่านั้นแต่ร่างกายยังแข็งค้างราวกับมะเขือยาวที่ถูกแช่แข็งอีกด้วย

        แพ้ เขาแพ้แล้ว มันจบแล้ว !

         “ผมหวังว่าคุณจะรักษาคำสัญญาที่ตัวเองให้ไว้ได้นะ! ” หลิวจือเซียเหลือบมองจางหนิง จากนั้นก็เดินลงจากเวทีไป

        ไป่เหลียนเฉิงและคนอื่น ๆ ก็หยิบเครื่องดนตรีของตนและเดิมตามหลังหลิวจือเซียไป

        จากนั้นในโรงละครก็มีเสียงของผู้ชมดังขึ้น

         “จางหนิงฉันจะไปรอนายวิ่งแก้ผ้าที่สนามนะ ! ”

         “ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสนุกจริงๆ ฉันก็จะไปด้วย ! ”

         “นั่นคือการแสดงรอบสองหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า จางหนิง ฉันรออยู่นะ ! ”

        ผู้ชมในโรงละครต่างพูดเสียดสีต่าง ๆ นานามีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่แสดงความเห็นใจจางหนิง

        ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของจางหนิงในวิทยาลัยแห่งนี้จะไม่ค่อยดีนักไม่เช่นนั้นเขาคงไม่โดนคนหลายพันคนแสดงความสะใจกับความพ่ายแพ้ของเขามากถึงเพียงนี้

        …………………….

         “เนื่องจากรุ่นพี่หลิวจัดการเรื่องส่วนตัวของเขาแล้ว”

        เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เลยเถิดไปกันใหญ่หลินเซียงหยางก็รีบดึงความสนใจของทุกคนกลับมา “ต่อจากนี้ คือวินาทีที่ทุกคนรอคอยนั่นก็คือการตัดสินของคณะกรรมการ ! ”

        ซุ่ยเหมินรุ่ยพูดด้วยรอยยิ้มกับเฉินซีและคนอื่น ๆ“กรรมการและอาจารย์ทุกท่าน หลังจากการแสดงกว่าสองชั่วโมงคาดว่าทุกท่านคงจะมีคนที่ถูกใจแล้ว ขอเชิญทุกท่านตัดสินด้วย ! ”

        ตรงที่นั่งของเหล่ากรรมการ หลายคนก็เริ่มพูดคุยกัน

         “เป็นยังไงบ้างพวกคุณเลือกกันได้หรือยัง ? ” เฉินซีถามขึ้นเป็นคนแรก

        เฝิงเจิ้ง เฉิงกัง และหลิวฉีฉี พูดขึ้นพร้อมกัน “หลิวจือเซีย !”

         “จางหนิง ! ”ต่งลี่พูดขึ้น

         “ไป่เหลียนเฉิง ! ”หลี่อ้ายกังพูดต่อ

        หลี่อ้ายกังแสดงความคิดเห็นว่า “ส่วนตัวแล้วผมชอบเสียงของไป่เหลียนเฉิง และสไตล์การร้องเพลงที่ไม่เหมือนใครของเขา ! ”

        หลี่อ้ายกังพูดออกมาตรง ๆ ถ้าชอบก็ชอบ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ชอบ

        แต่อย่างไรก็ตาม หากไม่มีเพลงดี ๆ อย่าง ‘กุ้ยเฟยเมามาย’หลี่อ้ายกังก็คงจะลงคะแนนให้หลิวจือเซียไปแล้ว

        แต่สำหรับจางหนิงทุกคนต่างขมวดคิ้วและมองเป็นตาเดียวไปที่ต่งหลี่ที่พูดชื่อนี้ขึ้น

        ต่งลี่ดูไม่สะทกสะท้านอะไร เธอกล่าวว่า “เช่นเดียวกับอ้ายกังฉันชอบการร้องเพลงของจางหนิงและมันเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของฉันเท่านั้น”

        “เอาล่ะ ไป่เหลียนเฉิงมีหนึ่งเสียง จางหนิงมีหนึ่งเสียงและโหวตของฉันก็ให้หลิวจือเซียด้วย สี่โหวตผ่าน ! ”เฉินซีมองไปที่เวทีและพูดเสียงดัง “พิธีกร พวกเราได้ตัดสินใจกันแล้วหลิวจือเซียจะเป็นผู้ชนะในการแสดงรายการนี้ ! ”

        อันที่จริงแล้ว ดูเหมือนว่าผลการแข่งขันจะออกตั้งแต่หลิวจือเซียร้องเพลง‘คุณพ่อ จะไปไหน ? ’ แล้ว เพราะไม่ว่าจะในแง่ของภาพลักษณ์ อารมณ์เพลงหรือความสามารถ หลิวจือเซียถือได้ว่ากินขาดเลยก็ว่าได้

        “ตอนนี้คณะกรรมการได้ตัดสินแล้ว ! ”ซุ่ยเหมินรุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฉันขอประกาศว่า หลิวจือเซียคือผู้ชนะในการแสดงรายการนี้อย่างเป็นทางการ ขอเสียงปรบมือให้กับรุ่นพี่ของเราด้วย! ”

         “ยอมเยี่ยมไม่ผิดหวังเลยที่ฉันเป็นแฟนคลับของเขา ! ”

         “ฮ่าฮ่า มันต้องแบบนี้ถ้าเกิดรุ่นพี่หลิวไม่ชนะ เจอพวกเราประท้วงแน่ ! ”

         “จือเซียฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณจะชนะ ดีใจด้วยนะ ! ”

        ภายในโรงละครเสียงเชียร์ของเหล่าผู้ชมก็ดังขึ้นอีกครั้ง…