ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  กาฝากวิญญาณ มันพุ่งหายออกมาอย่างฉับพลัน ก่อนง้างกระบองขนาดใหญ่ในมือของมันฟาดลงมาใส่ หัวของอี้เฉินอย่างจัง หมายมั่นทุบหัวอี้เฉินให้แหละเละ เป็นผลแตงโม
เสียงกระบอง แหวกอากาศ "ฟึบ!!" เข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง

อี้เฉิน ที่เห็นความรวดเร็วของ กาฝากวิญญาณ มันก็ทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ไม่คิดความเร็วของกาฝากวิญญาณ จะรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้ เขาพุ่งหลบออกไปอย่างฉับพลัน ก่อนง้างกำปั้นที่เต็มไปด้วยปราณพลัง ต่อยสวนเข้าใส่ ด้านข้างของมันอย่างจัง ในทันที

กาฝากวิญญาณ มันหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นอี้เฉินกำลังจะโจมตีสวนกลับมา อยู่ๆ กายาวานรของมันก็บิดงอ จนผิดรูป ราวกับตัวของมันไม่มีกระดูกอย่างไรอย่างนั้น หันลำตัวกลับมา หวดฟาดกระบอง ใส่อี้เฉินอย่างแรง จนตัวของอี้เฉินลอยกระเด็นออกไปไกลอย่างรวดเร็ว ตกลงที่พื้นเบื้องล่างอย่างรุนแรง

เสียง"ตู้ม"ดังก้องทั่วผืนป่า รอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง

  เปาเปา จางเหมยที่มองการต่อสู้อยู่ไกลๆ ถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้าง พวกเขาสองคนแทบมองความเร็วของ อี้เฉิน กับ กาฝากวิญญาณ ปะทะกันไม่ทันแม้แต่น้อย แต่ก็พอมองเห็นว่าในยามนี้อี้เฉินกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ พวกเขาสองคนถึงกับกำหมัดจนแน่น หากอี้เฉินตายตกพวกเขาก็จะปลายเป็นศพรายต่อไป แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เฝ้าดูการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ

อี้เฉินที่ยันร่างขึ้นมาจากพื้นดินได้ แขนของเขาที่ยกขึ้นมาปัดป้องถึงกับบิดงอจนเสียรูป แต่ในทันใดกาฝากวิญญาณ ก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นอี้เฉินดึงแขนของตัวเองที่บิดงอจนเสียรูป กลับเข้าที่ดั้งเดิม ราวกับมันเป็นเรื่องง่ายๆ

  อี้เฉินเขาเพียงขับเคลื่อนเต๋าแห่งการเกิดใหม่ของเขาขึ้นมา บาดแผลที่เคยบาดเจ็บก็ค่อยๆ กลับมาเป็นดั้งเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาก็ต้องเสียปราณพลังไปมากเช่นกัน จากการขับเคลื่อนเต๋าแห่งการเกิดใหม่ในครั้งนี้ มันจึงทำให้เขาไม่สามารถใช้เต๋าแห่งการเกิดใหม่พร่ำเพรื่อได้อีกต่อไป

อี้เฉินกวักมือไปที่ กาฝากวิญญาณ หมายใช้มันทดสอบพลังของเขาเสียเลย "เจ้ารีบๆ เข้ามาได้แล้ว แล้วก็ตายๆ ไปเสีย"

กาฝากวิญญาณ มันคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง กายาสั่นไหวด้วยความโกรธแค้น ร่างวานรยักษ์ กลับกลายเป็นมีแขนเถาวัลย์ อีกสองข้างโผล่ออกมา ในยามนี้มันมี4แขน พุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง เสียง"ตู้ม"ดังก้องออกไปทั่วทิศ แขนทั้งสองที่ถือกระบองหมุนควงฟาดเข้าใส่อี้เฉินไม่ยั้ง ส่วนแขนอีก2ข้าง ก็พยายามตรึงร่างกายอี้เฉินไว้

แต่ด้วยความว่องไวของอี้เฉิน มันก็ทำให้เขาหลบการโจมตีไปได้เสียทุกครั้ง

กาฝากวิญญาณ มันเริ่มเดือดดาลบ้าคลั่ง เมื่อเห็นมนุษย์ผู้นี้ หยอกล้อตัวมันเล่น โดยไม่มีท่าทีหวาดกลัว มันกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง ก่อนร่างของมันจะแปรเปลี่ยนเป็น หงส์ แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นร่างที่ทำจากเถาวัลย์อยู่ดี มันบินโฉบลงมาหมายตัดร่างของอี้เฉินให้ขาดเป็นสองท่อน

  อี้เฉินที่มองเห็นกาฝากวิญญาณ แววตาของมันมีแต่ความมุ่งมั่น เขาส่ายหัวออกมา "งั้นเจ้าลองรับการโจมตีด้านปราณจิตของข้าดู" อี้เฉินขับเคลื่อน ปราณจิตของเขาเข้าไปไว้ภายในดวงตาถึง7ส่วนหมายมั่นใช้พลังของดวงตา ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทั้งลูกตา แสงในตาส่องแสงสีแดงฉานขึ้นมาพร่างพราว เบ้าตาเองก็เต็มไปด้วยเลือดที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาไม่หยุด เปรอะเปื้อนใบหน้าของเขาในทันใด ดวงตาของอี้เฉินเจ็บปวดเป็นอย่างมากเขาไม่เคยใช้มันมาก่อนไม่คิด ความเจ็บปวดที่เขาได้มันจะมากมหาศาลถึงเพียงนี้ ก่อนอี้เฉินจะเพ่งดวงตามองไปที่ กาฝากวิญญาณ ที่พุ่งเข้ามา หมายมั่นตัดร่างของเขา

ทันทีที่ดวงตาของ กาฝากวิญญาณ จ้องมองไปที่ดวงตาสีเลือดของอี้เฉิน ตัวมันก็เหมือนถูกบางอย่างที่ดึงดูด ราวกับสติของมันขาดหายไปช่วงหนึ่ง เหมือนหลุดไปในความฝันที่สวยงามของมัน ก่อนที่ร่างหงส์ของมันจะตกลงที่พื้นเบื้องล่างราวกับหลับใหลเสียอย่างนั้น

แม้แต่อี้เฉิน ก็ประหลาดใจกับพลังของดวงตาคู่นี้ เหมือนว่ามันสามารถทำให้อีกฝ่ายหลับใหลได้อย่างไรอย่างนั้น

แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจ กาฝากวิญญาณ มันก็ขยับกายาขึ้นมาได้ ร่างของมันในยามนี้สั่นเทิ้มอย่างรุนแรง เริ่มหวาดกลัวในตัวของเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมา มันคำรามออกมาก้องด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่คิดตัวมันจะไม่สามารถขัดขืนดวงตาคู่นั้นได้แม้แต่น้อย "เจ้า เจ้า!! ดวงตาคู่นั้นมันคืออะไรกันแน่"

อี้เฉินที่ทดสอบดวงตาจนเสร็จสิ้น เขาก็เช็ดเลือดที่ใบหน้าของเขาออกทันที ก่อนมองไปที่ กาฝากวิญญาณ ด้วยความดุร้ายไม่คิดเล่นกับมันอีกต่อไป

กาฝากวิญญาณ ที่เห็นดวงตาคู่นั้นของอี้เฉินมันไม่กล้าสบตากับอี้เฉินตรงๆ อีกต่อไป มันหลบเลี่ยงสายตาที่อี้เฉินมองมาในทันที มันกลัวที่จะหลับใหลลงไปอีกครั้ง ก่อนมันจะแปลงร่างเป็นพยัคฆ์พุ่งเข้าหาร่างของอี้เฉินอย่างฉับพลัน ง้างกรงเล็บหมายเฉือนร่างของอี้เฉินให้ขาดเป็นสองท่อน

"เจ้าจงตายเสีย"

  แต่ในทันใดมันก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อไม่เห็นอี้เฉินหลบการโจมตีของมันแม้แต่น้อย อี้เฉินยกฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยปราณพลัง หยุดกรงเล็บของพยัคฆ์ไว้ได้ ก่อนอี้เฉินจะตะโกนออกมาก้อง "เจ้ามันก็เป็นแค่เศษไม้เท่านั้น ต่อให้เจ้าจะแปลงกายเป็นอะไรก็ตาม อย่าถือโทษโกรธข้า ในเมื่อเจ้าเองก็อยากคิดสังหารข้า"

ฝ่ามือเรียวเล็กของอี้เฉิน ที่รับการโจมตีของกรงเล็บพยัคฆ์ไว้ ถึงกับฉีกขาด เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด แต่อี้เฉินก็ไม่มีท่าทีถอยหนีแม้แต่น้อย ง้างกำปั้นอีกมือหนึ่งต่อยใส่ ด้านหน้าหัวใจของ กาฝากวิญญาณ อย่างแรง จนมันถอยหลังไปหลาย10ก้าว หัวใจที่ถูกเถาวัลย์สีเขียวปกปิดไว้อย่างแน่นหนา แต่ในยามนี้มันกับ ถูกเปิดเผยให้เห็นภายในจนเด่นชัด

"เจ้า เจ้า ช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ถึงกับไม่หวาดกลัวต่ออาการบาดเจ็บของเจ้าแม้แต่น้อย แถมยังจะคิดช่วงชิงหัวใจของข้าไปอีก"

อี้เฉินที่ได้ยินเขายกยิ้ม ก่อนสำแดงเต๋าแห่งการเกิดใหม่รักษาบาดแผลของเขาอีกครั้งในทันที
เมื่อ กาฝากวิญญาณ มันที่เห็นกายาอี้เฉินกลับมาหายเป็นปกติอีกครั้ง มันก็ถึงกับหน้ามืดทะมึน แต่ก็สัมผัสถึงปราณพลังของอี้เฉินได้ ปราณพลังของอี้เฉินในยามนี้เบาบางลงไปมาก คงจะสูญเสียปราณพลังขับเคลื่อนวิชาบางอย่าง ไปแน่

  มันไม่รอช้าอีกต่อไปคิดโจมตีให้อี้เฉินบาดเจ็บหนักอีกครั้ง หมายมั่นจบการต่อสู้ครั้งนี้ เหมือนว่าเด็กหนุ่มผมขาวจะขับเคลื่อนวิชาลับ นั้นไม่ได้อีกต่อไป มันไม่คิดใช้กายาอสูรโจมตี อีกต่อไป คิดใช้เถาวัลย์สีเขียวทั้งหมดในยามนี้ โจมตีไปที่อี้เฉินทั้งหมดหมายมั่นจบการต่อสู้ครั้งนี้ มองเด็กหนุ่มเป็นเพียงซากศพที่รอยกลางอากาศได้เท่านั้น เถาวัลย์สีเขียวปลายแหลมคมหลายหมื่นเส้นสายพุ่งเข้าไปแทงร่างอี้เฉินในทันทีโดยไม่มีการป้องกันเหลือไว้แต่อย่างใด คิดแทงร่างเด็กหนุ่มผมขาวให้พรุนเป็นรังผึ้ง ตายตกลงในพริบตา

เถาวัลย์สีเขียวท่วมท้นท้องฟ้า ปิดล้อมกายาอี้เฉินไว้อย่างสมบูรณ์ ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าแทงร่างของอี้เฉิน อย่างบ้าคลั่ง

"เจ้าจงตายเสีย"

แต่ในเสี้ยววินาที เถาวัลย์สีเขียวที่เข้าใกล้ตัวของอี้เฉิน อยู่ๆ ตัวของอี้เฉินก็หายออกไปอย่างฉับพลัน ด้วยการสำแดง"วิชามังกรทะยานนภา" ก่อนอี้เฉินจะมาหยุดอยู่ด้านหน้าหัวใจ ของกาฝากวิญญาณ ที่ไร้การป้องกันในยามนี้

  กาฝากวิญญาณ ที่สัมผัสได้ ว่าตัวมันคิดผิดที่คิดจะฆ่าสังหารตัวของ เด็กหนุ่มผมขาวลง
มันถึงกับเบิกตากว้าง ติดกับดักของเด็กหนุ่มเข้าเสียแล้ว มันจึงคิดจะกลับไปปกป้องหัวใจของมันอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว มองดูเด็กหนุ่มยกมือหวดฟาดไปที่ ขั้ว หัวใจอย่างจังจนเลือดสีแดงฉานไหลนองออกมา เถาวัลย์สีเขียวของมันทั้งหมดขาดออกจากขั้ว หัวใจจนสิ้น มันคำรามออกมาด้วยความแค้นเคือง

"เจ้า เจ้า!! ไม่ ไม่!! ข้ายังไม่อยากตาย" เถาวัลย์สีเขียวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่มันจะค่อยๆ เหี่ยวแห้ง ไร้การควบคุมอีกต่อไป

อี้เฉินยกยิ้มยินดี ในมือของเขา ถือ หัวใจของ กาฝากวิญญาณ ผลใหญ่ไว้ในมือจนแน่น มองชมมันด้วยความปีติยินดี หวังว่ามันจะมีประโยชน์กับปู่ของเขาจริงๆ

เปาเปา กับจางเหมยไม่รอ ช้าเมื่อพวกเขาเห็นอี้เฉินชนะการต่อสู้ มันก็เหมือนพวกเขายกภูเขาที่หนักอึ้งออกจากอก

จางเหมยเอ่ยพูดขึ้นมาในทันที"พี่อี้เฉิน ข้ายินดีกับท่านด้วย ที่ชนะการต่อสู้ครั้งนี้ไปได้อย่างง่ายดาย"

อี้เฉินได้ยินเขาถึงกับส่ายหัว ไม่คิดเด็กหญิงคนนี้จะพูดจายกยอตัวเขาถึงเพียงนี้