มหาศึกแห่งจักรวาล

"ปืน?" นัทตาโต แววตาสนุกบ้าคลั่งระเบิดวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "แบบที่ยิงลูกระเบิดใส่หน้าศัตรูไงนะพี่?"

"ใช่แล้วจ้า! ยิงอัดกระแทกใส่หน้ามันตรงๆ เลย! จะได้รู้ว่าหน้าใครกันแน่ที่แพง!" มาร์โกหัวเราะคิกคักร่าเริง เปี่ยมล้นไปด้วยปณิธาน พลางเอามือลูบคลำแร่เหล็กชั้นดี "ลองสร้างดูสักคู่ซ้ายขวา แล้วไปทดสอบยิงดูว่าระบบมันประมวลผลได้ผลแค่ไหน ถ้าเวิร์กเข้าแก๊ป... คราวหน้าเจอหน้าเจ้าเสือขาวตัวนั้นคุมเกมดักซุ่มซ่อนอยู่อีก ก็จัดฉากต้อนรับแขกด้วยกระสุนระเบิดเพลิงอัดใส่หน้ามันเลิกคุยไปเลยละกัน!"

แต่ตอนนี้ดึกมากแล้วทั่งสองจึงเริ่มพักผ่อน

แต่ทั้งคู่ก็ไม่ปล่อยปละละเลยความระมัดระวัง — ตกลงกันว่าจะไม่นอนพร้อมกัน ผลัดสลับเฝ้ายามในเงามืด นัทรับเฝ้าช่วงแรก มาร์โกจึงเอนหลังพักผ่อน และเมื่อถึงเวลา มาร์โกก็ตื่นมาสลับแทนอย่างแม่นยำ จนกระทั่งแสงอรุณสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา...

ค่ำคืนแรกบนเตียงนุ่มหลังหกเดือนผ่านไปด้วยความปลอดภัย ปืนคู่แรกเสร็จเรียบร้อยซ่อนในคลังมิติ และทั้งคู่พร้อมก้าวต้อนรับเช้าวันใหม่ด้วยพลังเต็มร้อย!

ณ จุดวาร์ปโลกที่หนึ่ง

พี่กล้าและจีฮยอนยืนเงียบ มองดูโอมกำลังติดตั้งเครื่องรางป้องกันรอบพื้นที่อย่างละเอียดถี่ถ้วน ที่นี่คือเขตปลอดภัยแห่งเดียวในป่าลึก อสูรและสัตว์ร้ายไม่กล้าเข้าใกล้ รัศมีพลังงานจากจุดวาร์ปแผ่กระจายเป็นกำแพงคุ้มครองผู้เดินทางอย่างเหนียวแน่น

โอมตรวจสอบทุกอย่างอีกครั้ง — บทคาถา สัมภาระ และกระแสพลังงานสีฟ้าที่หมุนวนรอบจุดวาร์ป จนมั่นใจว่าปลอดภัยที่สุดแล้ว จึงถอนหายใจยาวแล้วหันมาสบตาทั้งสองคน

"เรียบร้อยแล้วครับ" โอมพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "จุดวาร์ปคงที่ เขตปลอดภัยทำงานอยู่ ผมจะปักหลักรอที่นี่... รอวันพวกคุณกลับมา"

พี่กล้ามองเพื่อนร่วมทางที่คู่ชีวิตมาครึ่งปี — ร่วมผจญภัย ร่วมตาย ลำบากด้วยกันมา กอดคอแลกเลือดมาตลอดเส้นทาง วันนี้จึงต้องแยกย้ายเดินต่างสาย

"โอม..." พี่กล้าเอ่ยเสียงหนักแน่น "ขอบใจแกจริงๆ... ที่เสียสละอยู่ดูแลที่นี่ และรอพวกเรา"

"บอกลากันสิ" จีฮยอนก้มหน้าลงเล็กน้อย กำคันธนูคู่ใจแน่น "ไม่รู้วันกลับมา... แต่สัญญาว่าจะกลับมาหาแน่นอนค่ะ"

โอมยิ้มบาง ยื่นมือจับมือทั้งสองคนบีบแน่น "ครึ่งปีที่ผ่านมา... ไม่ใช่แค่เวลาที่ผ่านไป แต่มันคือความผูกพันของพวกเราห้าคน... ขอให้ปลอดภัยนะ ทั้งนัท มาร์โก และพวกคุณด้วย... พบกันโดยเร็วครับ"

ทั้งสามเงียบลงครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงลมพัดผ่านแผ่นศิลา... ก่อนพี่กล้าและจีฮยอนจะก้าวเข้าสู่ใจกลางจุดวาร์ป แสงพลังงานเริ่มก่อตัวล้อมรอบร่างกาย

"ลาก่อนนะ โอม! รอพวกเรากลับมานะ!" พี่กล้าตะโกนบอกท่ามกลางแสงจ้าที่เริ่มปะทุ

"ดูแลตัวเองด้วยนะ!" จีฮยอนส่งเสียงแผ่วพร่ามัว

โอมยืนกอดอกนิ่ง มองผ่านแสงเจิดจ้าดูร่างเพื่อนสนิทจางหายไปจนสิ้น ก่อนจะนั่งนิ่งเงียบ ทิ้งไว้เพียงลานหินว่างเปล่าและสัญญาใจ — เราจะกลับมาพบกันใหม่อย่างแน่นอน

แสงจ้าจางลง... ร่างของพี่กล้าปรากฏขึ้นที่สนามหญ้าหน้าบ้านหลังน้อย — ที่เดียวกับที่เขาหายไปเมื่อแปดเดือนก่อน

ภาพตรงหน้าทำให้เขานิ่งค้าง...

ภารยายืนอยู่ไม่ไกล โอบอุ้มลูกน้อยแนบแนบกอก ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึงจนลืมกะพริบ น้ำตาไหลอาบแก้ม — ตกใจ กังวล และดีใจที่คาดไม่ถึง

วันนั้น... แปดเดือนก่อน เขาจากไปกะทันหัน ท่ามกลางแสงวาบที่ไม่เคยมีมาก่อน เหลือเพียงทารกแบเบาะและภารยาที่ตื่นมาพบว่าคนที่รักหายไป

ทั่วโลกเกิดเหตุเดียวกัน — แสงปรากฏ ผู้คนหายตัวไป เก้าพันกว่าคนในคืนเดียว

ภารยารู้ดี... กล้าคงเป็นหนึ่งในนั้น

น้ำตาไหลช้าๆ เธอไม่โกรธเขาเลย รู้ว่าเขาไม่ได้จากไปด้วยใจสมัคร

"กล้า..." เสียงเธอพร่าแผ่ว

พี่กล้าวิ่งเข้าไป ร่างสั่นระริก โอบกอดภารยาและลูกแน่นราวกับกลัวจะเสียไปอีก

"ผมกลับมาแล้ว... ผมกลับมาแล้วนะ" เขาพูดซ้ำ น้ำตาแห่งความคิดถึงและรู้สึกผิดชอกช้ำหน้าอก "ขอโทษ... ที่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว ที่ทิ้งลูกของเราไว้"

ภารยาไม่เอ่ยคำตำหนิ เพียงกอดเขาตอบแน่นยิ่งกว่าเดิม ซุกหน้าลงแผงอก รับรู้อุ่นไอที่คิดถึงมาตลอดแปดเดือน น้ำตาเปียกชื้นเสื้อเขา แต่เธอยิ้มออกมาได้แล้ว

"ดีแล้ว... แค่กลับมาก็พอแล้ว" เธอกระซิบแนบใกล้ "รู้ว่าคุณไม่ได้ไปด้วยใจ... รู้มาตลอดว่าคุณจะกลับมา"

ลูกน้อยในอ้อมกอดขยับตัวเล็กน้อย มองหน้าพ่อ แล้วค่อยๆ ยิ้มแย้มราวกับรู้จักคนผู้นี้ดี ท่ามกลางแสงแดดอ่อน... ครอบครัวที่พลัดพรากไปแปดเดือน กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ณ ที่แห่งนี้